Η Λαιμητόμος

 

      Κάπου ανάμεσα στο δάσος του ασυνείδητου και τη πολιτεία του πρέπει,
σε ένα χρόνο απροσδιόριστο, πάντα κάπου μεταξύ μέρας και νύχτας,
είναι στημένη η Λαιμητόμος.
      Ένας κόκκινος ήλιος τη φωτίζει δαιμονισμένα και κρύβει πάντοτε το αίμα που την λούζει.
Εκεί,  οδηγούνται οι ιδέες, τα όνειρα, οι ευχές, οι πόθοι και τα οράματα και εκτελούνται.
      Τα κομμένα κεφάλια τα θάβουν στη βάση της, ενώ τα κορμιά τα αφήνουν σε στοίβες άταφα,
και καθώς το αίμα στραγγίζει από μέσα τους και χύνεται στο έδαφος, ποτίζει τα κεφάλια...
Εκεί, στα πόδια της Καρμανιόλας, λένε οι τρελοί πως φυτρώνει η Τέχνη.

To Σημειωματάριο και η Έκλειψη...

Πιστεύετε πως από ένα φαινομενικά ασήμαντο γεγονός, μπορεί να γεννηθεί κάτι πολύ όμορφο; Συμπτώσεις... Και όμως χωρίς αυτές τις περίεργες συμπτώσεις τα πάντα θα ήταν διαφορετικά...

Θα σας πω μια Ιστοριούλα λοιπόν: 

"Μια Φορά και έναν καιρό, σε ένα νησί, ζούσε ένα μικρό κορίτσι... Μαθήτρια στην τελευταία τάξη του Γυμνασίου... Αρκετά περίεργο άτομο. Λίγοι το συμπαθούσαν και ακόμα πιο λίγοι έκαναν παρέα μαζί της. Ακόμα και σήμερα αν την ρωτήσετε, θα δυσκολευτεί να σας πει τι ακριβώς ήταν αυτό που την έκανε τόσο περίεργη, ίσως η αύρα της, ίσως τα αλλόκοτα ενδιαφέροντά της, αλλά το γεγονός ήταν ένα. Τα περισσότερα από τα άτομα με τα οποία ερχόταν καθημερινά σε επαφή, μάλλον την απόπερναν ή την αντιπαθούσαν. Ξέρετε πώς είναι αυτές οι ηλικίες... Τα παιδιά και οι έφηβοι είναι απίστευτα σκληροί και ειλικρινείς ... Ότι δεν τους κολλάει απορρίπτεται και κρίνεται καταδικαστέο, σε αντίθεση με τους ενήλικες που απλά φοράνε την μάσκα τους και το παίζουν "καλοί" και "προχώ"... Έτσι λοιπόν και αυτό το κορίτσι, ήταν μάλλον η περιθωριακή φιγούρα... Δεδομένου και του ότι και η ίδια ήταν αρκετά κοινωνικά αδέξια, πολύ περήφανη, και κατά βάθος ευαίσθητη και ανασφαλής (όσο και αν υποκρινόταν το αγοροκόριτσο και το σκληρό καρύδι), τα πράγματα ήταν καταδικασμένα να πάνε εξ αρχής να πάνε στραβά. Είχε κάποιες παρέες. Λίγα παιδιά που γνώριζε από, την Πρώτη Δημοτικού, παιδιά που είχε μάθει να αγαπάει σαν φίλους. Δεν ταίριαζαν. Αυτό είναι η αλήθεια. Ήταν καλά παιδιά, αλλά απλά, όσο περνούσε ο καιρός, και οι προσωπικότητες άρχιζαν να διαμορφώνονται, ήταν προφανές, πως δεν μπορούσαν πλέον να είναι κοινοί οι δρόμοι τους, αλλά η μικρή μας αντι-ηρωίδα, δεν ήθελε να αποκοπεί απ'αυτούς! Θα έμενε τελείως μόνη. Γαντζωνόταν λοιπόν με κάθε τρόπο, βρισκόταν σε μια άρνηση, και προσπαθούσε να δώσει ζωή σε κάτι νεκρό... Όπως ήταν αναμενόμενο, προέκυψε η τερατογένεση, και η το τέλος ήταν μάλλον εκρηκτικό και επώδυνο. Η μικρή έμεινε μόνη,χωρίς παρέες, με μια σακατεμένη περηφάνια. Εκουσίως στο περιθώριο, είχε αποφασίσει πως δεν χρειαζόταν κανέναν άλλο στην ζωή της πέραν του εαυτού της. Ο εαυτός της είναι το μόνο άτομο που άξιζε να αγαπά και να στηρίζει και να εμπιστεύεται... Οργή, οργή, οργή... Αυτό ένιωθε μόνο. Οργή για τον εαυτό της, οργή για τον περίγυρό της... Για όλα.


Κάπως έτσι, περνούσε ο καιρός. Η, κλεισμένη στο καβούκι της, και επιθετική με όλους, αντι-ηρωίδα μας, είχε την συνήθεια να κρατάει ένα σημειωματάριο στο σχολείο, για να γράφει τις παραδόσεις και τις ασκήσεις για το σπίτι. Στις πρώτες σελίδες αυτού του σημειωματάριου είχε επίσης την συνήθεια να γράφει ένα δυο λόγια για τον εαυτό της. Αγαπημένες της ταινίες, μουσική, φιλοδοξίες, όνειρα για το μέλλον, και πάει λέγοντας. Όχι για τους άλλους! Συνήθως δεν άφηνε άλλους να το αγγίξουν....

Ήταν ώρα αγγλικών. Στο γκρουπ των προχωρημένων το κορίτσι της ιστορίας μας καθόταν μόνο του, στο θρανίο, και ζωγράφιζε στο σημειωματάριο. Από μπροστά της πάντα, καθόταν ένα άλλο κοριτσάκι. Είχε έρθει στο νησί εκείνη την χρόνια. Πότε δεν έκανε ιδιαίτερη εντύπωση στην πρωταγωνίστρια μας, και ποτέ καμία απ τις δύο δεν μπήκε στον κόπο να μιλήσει η μια στην άλλη... Και η κατάσταση συνεχιζόταν έτσι για κοντά 6 μήνες... Μέχρι εκείνη την "μοιραία" μέρα. Το άγνωστο κοριτσάκι, σε κάποια στιγμή γυρνάει να ζητήσει κάτι, και το μάτι της πέφτει στο σημειωματάριο...


"Ωραίο σημειωματάριο! Μπορώ να του ρίξω μια ματία;"
Η μικρή μας, αμέσως υιοθέτησε την γνωστή αμυντική της στάση.
"Όχι." Ήταν η κοφτή και επιθετική απάντηση που έλαβε το άγνωστο κοριτσάκι. 


Δεν επέμεινε άλλο. Απλά επέστρεψε στα γραπτά της λίγο ξαφνιασμένη από την ξαφνική επιθετικότητα.


Ούτε όμως και στην πρωταγωνίστρια μας άρεσε αυτή η συμπεριφορά. Δεν την ήξερε καν την κοπέλα στο κάτω κάτω! Ενώ έβριζε τον εαυτό της από μέσα της για αυτό που πήγαινε να κάνει, έσφιξε τα δόντια, πήρε βαθιά ανάσα, σκούντηξε το άγνωστο κοριτσάκι, και της έδωσε το σημειωματάριο... Και εκείνη άρχισε να το ξεφυλλίζει. Το μάτι της έπεσε στην εισαγωγή, και άρχισε να την διαβάζει, ενώ κάθε τόσο έριχνε περίεργες ματιές πίσω της, προς το μέρος της αντι-ηρωίδας, η οποία φυσικά τσίτωσε και είχε ήδη σκαρώσει μια καυστική απάντηση, στην επικείμενη επίθεση που ήξερε πως θα δεχτεί!


Η άγνωστη του μπροστινού θρανίου, τέλειωσε την ανάγνωσή της, γύρισε προς το μέρος της, την κοίταξέ από πάνω ως κάτω και είπε:
"Μα πού ήσουν κρυμμένη εσύ τόσο καιρό;;;"


Μα τι έγινε τώρα; Η μικρή μας περίμενε χίλια και ένα σχόλια, αλλά το  "Μα πού ήσουν κρυμμένη εσύ τόσο καιρό;;;" δεν ήταν σίγουρα στην λίστα της. Αιφνιδιάστηκε, και για πρώτη φορά μετά από καιρό χαμογέλασε, έστω και αχνά, σε κάποιον άγνωστο, και την ρώτησε σιγανά τι εννοούσε. Τελικά όπως αποδείχτηκε, η Χριστίνα (γιατί έτσι μαθεύτηκε πως ονομαζόταν το άγνωστο αυτό κοριτσάκι), μέσα από το σημειωματάριο, ανακάλυψε πως είχε υπερβολικά πολλά κοινά ενδιαφέροντα και όνειρα με την πρωταγωνίστριά μας, και πραγματικά κανείς από τους δύο δεν το περίμενε...


Ο καιρός περνούσε, και τα δυο κορίτσια, αντάλλασσαν περιστασιακά καμιά κουβεντούλα, όμως τίποτα παραπάνω. 


... Και τότε ήρθε η έκλειψη. 29 Μαρτίου του 2006, θα γινόταν ολική έκλειψη ηλίου, ορατή από το νησί εκείνο. Η αντι ηρωίδα μας, που ήταν εκείνη την εποχή πωρωμένη με την αστρονομία και τους πλανήτες, είχε κατορθώσει να προμηθευτεί ειδικά γυαλιά για την θέαση της έκλειψης από τον "τρελό επιστήμονα" θείο της! Εκείνη την μέρα, ήρθε η  Χριστίνα, και την ρώτησε αν θα μπορούσαν μετά το σχολείο να βρεθούν κάπου, ώστε να δουν μαζί την έκλειψη, μιας και η ίδια δεν είχε γυαλιά.


Κάπως έτσι, μέσα στο ημίφως της έκλειψης, γνώρισε και ήρθε πιο κοντά με την Χριστίνα και την Ανθή, την κολλητή της. Ένα ακόμα κορίτσι, τόσο διαφορετικό από την ίδια και όμως τόσο όμοιο. Την συμπάθησε αμέσως (όσο άφηνε τον εαυτό της, γιατί ακόμα τότε ήταν πεπεισμένη πως ήταν ανεπίτρεπτο και ανούσιο να συμπαθείς άλλους), και οι 3 τους άρχισαν να κάνουν σταδιακά περισσότερη παρέα, στα διαλείμματα και στην ημερήσια εκδρομή...


Το καλοκαίρι πέρασε χωρίς απρόοπτα και τα τρία κορίτσια συναντήθηκαν μια δυο φορές... Τον Σεπτέμβρη όμως τα πράγματα θα άλλαζαν δραστικά. Πρώτη λυκείου σημαίνει δραστικές αλλαγές! Αλλάξαν τάξεις, και η μικρή μας βρέθηκε στο ίδιο τμήμα με την Χριστίνα, και μάλιστα διπλανές στο θρανίο... Τις ώρες του μαθήματος, λίγο από βαρεμάρα, λίγο γιατί δεν μπορούσε να φοράει την μάσκα της συνεχώς, και μετά την ώρα του διαλείμματος, άρχισε να ανοίγεται όλο και περισσότερο στις άλλες δυο, και σιγά σιγά μια αδέξια φιλία άρχισε να ανθίζει... Στο μεταξύ, στην παρέα που είχε σχηματισθεί είχε προστεθεί και ο Γιάννης, ένα παιδί από την Δευτέρα Λυκείου... Τα πράγματα, πήγαιναν όλως παραδόξως καλά για την αντι ηρωίδα μας!


Ο ΚΑΤΑΛΥΤΗΣ: Και πώς έσπασε και εντελώς ο πάγος στις σχέσεις τους;  Μπορεί να φανεί αστείο, αλλά η λύσις ήτο εκ Φινλανδίας ορμώμενη και άκουγε στο όνομα Nightwish! Μέσα απ' την μουσική τους, που την λάτρεψαν, μυήθηκαν στα καλά της metal και της rock μουσικής. Υπό την υπόκρουση τους περνούσαν ώρες στο σχολείο, χαλαρά, πάντα με μια στοχαστική ονειροπαρμένη διάθεση... Επίσης, μέσω των Nightwish, γνωρίσαν και τον Θανάση, που αργότερα μεταβαπτίσανε σε Θάνο ή Θανούλη (προς μεγάλη του αγανάκτηση)... Κάπως έτσι η Παρέα σχηματίστηκε... Ήταν αρκετά διαφορετικά άτομα μεταξύ τους, αλλά είχαν αρκετά κοινά για να έχουν μια εκρηκτική χημεία... Κύριο κοινό όμως; Η τρέλα! Η ανεμελιά!


Σταδιακά, η πρωταγωνίστρια συνειδητοποίησε πως με αυτά τα άτομα κολλούσε. Πως νοιάζονταν για αυτήν. Για αυτό που είναι. Όλο και περισσότερο, έσπαγε τον πάγο που είχε τοποθετήσει στον εαυτό της, και όλο και περισσότερο ξανάβρισκε τον παλιό της, περίεργο εαυτό. 
Και οι καινούριοι φίλοι της; Δεν φαίνονταν να ενοχλούνται! Μάλλον το διασκέδαζαν!


Η πρώτη λυκείου πέρασε, σε μια θολούρα από γέλιο, και καλή παρέα... Οι πεντάδα, ήταν αυτοί που ήταν, και δεν τους ένοιαζε τίποτα! Περνούσαν τον καιρό τους, με τόση τρέλα, αθωότητα, και ανεμελιά, που ομολογώ, δεν βίωσαν άλλοι στην ηλικία τους! Ήταν οι πάντοτε αχώριστοι Πέντε! H Πρωταγωνίστρια, η Χριστίνα, Η Ανθή, ο Θανάσης και ο Γιάννης. Τόσο απλό!


Το καλοκαίρι ήρθε, και η Χριστίνα θα έφευγε Αθήνα μόνιμα. Στην αρχή, η μικρή, νόμιζε πως η Παρέα θα διαλυόταν μετά απ'αυτό, αλλά κάτι τέτοιο δεν ίσχυε τελικά... Η γενική τρέλα στο Νησί συνεχίστηκε, και η επικοινωνία με το ξενιτεμένο μέλος δεν χάθηκε!
 Οι φιλίες που απέκτησε η μικρή με αυτά τα παιδιά, ήταν απ' αυτές τις ουσιώδεις φιλίες, τις βαθιές, που σου αφήνουν πράγματα... Η Μάσκα της επιτέλους είχε ξηλωθεί και η ίδια δεν νοιαζόταν να την επιδιορθώσει. Έγινε καλύτερος άνθρωπος, άνθισε....


 Από κοπάνες στα μαθήματα, που περνιούνταν  σε εγκαταλελειμμένες ξεχασμένες από τον Θεό σοφίτες, με παγωτό και κρέπες και αθώα γέλια, σε ατέλειωτες ώρες εξερευνήσεων, σε σκοτεινές υγρασιασμένες στοές, υπό το φως των φακών (και την πανταχού παρούσα μουσική των Nightwish και άλλων metal συγκροτημάτων). Από ατέλειωτες ώρες ψυχανάλυσης από το msn, σε κλαμένες κοπάνες και αγκαλιές παρηγοριάς, σε άραγμα στην τάφρο κάτω απ'το μεγάλο δέντρο, αγκαλιά με Μαυροδάφνη, και σε ΄φουσκωμένους λογαριασμούς από κλίσεις σε υπεραστικά νούμερα, δημιούργησε ένα ιδιαίτερο με κάθε ένα από τα παιδιά... Πήρε και έδωσε κάτι...


Αλλά το Κυριότερο; Βρήκε τον Εαυτό της, και την εμπιστοσύνη της στον Κόσμο...."


Είναι περίεργο. Έχουν περάσει 5 Χρόνια από τότε, και ακόμα αναρωτιέμαι, πόσο διαφορετική θα ήμουν τώρα, αν δεν είχα κάνει αυτή την απλή κίνηση. Να δώσω το Σημειωματάριο... Αν δεν είχα δεχτεί να δανείσω τα γυαλιά της έκλειψης στην Ανθή και την Χριστίνα... Αν δεν είχαμε ανακαλύψει τους Nightwish, ένα συγκρότημα απ'την Φινλανδία.... Ίσως αν δεν είχαν γίνει όλα αυτά εγώ να μην ήμουν ένα τελείως διαφορετικό άτομο τώρα, και ίσως και η ζωές των άλλων να διέφεραν πάρα πολύ! Είναι τρομακτικό αν το σκεφτεί κανείς...


Έχουν περάσει 5 χρόνια, έχουμε αλλάξει τρομακτικά, από τότε... Η Παρέα δεν υπάρχει με την έννοια που υπήρχε τότε. Με άλλα άτομα έχουν χωριστεί οι δρόμοι μας, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν κατέχουν ένα πολύ ιδιαίτερο κομμάτι στην ζωή μου! Αυτά τα άτομα τα αγαπάω απίστευτα πολύ. Τους χρωστάω τόσα πολλά!


Υπάρχουν στιγμές, που ένας θαμμένος εαυτός μου βγαίνει στην επιφάνεια... Είναι δύσκολο να μεγαλώνεις φίλους, και ίσως καμία φορά να αναρωτιέμαι αν άξιζε τον κόπο... Μέτα όμως σκέφτομαι όλες αυτές τις υπέροχες στιγμές που έχουμε μοιραστεί (και ακόμα και τις πιο δυσάρεστες), και καταλήγω πάντα στο εξής συμπέρασμα....


Άξιζε, και με το παραπάνω..."

Έχουν περάσει 5 ακριβώς χρόνια από την έκλειψη εκείνη. Πέντε Χρόνια,από τότε που άρχισα να γνωρίζω αυτά τα υπέροχα άτομα.

29-3-2006/ Present

Σας ευχαριστώ για όλα και σας αγαπώ! Να το ξέρετε! 

(Είμαι απίστευτα γλυκανάλατη τελικά...)

Είναι κρίμα που δεν μπόρεσα να βρω φωτογραφία που να είμαστε και οι 5 μάζι... Και από κάτω φυσικά ένα χαρακτηριστικό τραγούδι εκείνης της αξέχαστης εποχής!

Apologiae: I. Il Principe

Πεθαίνω... Το νιώθω μέσα βαθιά στο γέρικο σώμα μου. Ο καιρός πλησιάζει. 
 Πώς το ξέρω;  Κατ' αρχάς η αδυναμία του σώματος, το γήρας, η φθορά στον Κολοφώνα της... Μετά...Κρύο... Το κρύο που με αγκαλιάζει μέρα με την μέρα όλο και περισσότερο. Η αίσθηση, τις νύχτες, πώς οι τοίχοι της κάμαράς μου πλησιάζουν σταδιακά προς το μέρος μου, σαν να θέλουν να με συνθλίψουν... Πνίγομαι... Περίεργο. Συνήθως, λένε πως του θανάτου προηγείται γαλήνη... Είμαι τελικά τόσο υλιστικό πλάσμα, που υποσυνείδητα, γαντζώνομαι στην ζωντανή μου ύπαρξη, τόσο που αρνούμαι στον εαυτό μου την γαλήνη της παράδοσης στο αναπόφευκτου; Πολύ πιθανό... Ποιός ξέρει τι σόι κόλαση με περιμένει μετά τον θάνατο... Μια χαρά έχω βολευτεί εδώ.


Ύστερα είναι, αυτή η περίεργα, παρανοϊκή ευκρίνεια που έχει αποκτήσει η όρασή μου τις τελευταίες ώρες... Μια περίεργη αντίληψη του χώρου...Ψυχωτική. Ξαφνικά τα πάντα μέσα στην ημισκότεινη κάμαρά μου είναι λές και τα βλέπω πρώτη φόρα. Ανακαλύπτω λεπτομέρειες που τόσα χρόνια αγνοούσα. Είτε επειδή δεν ενδιαφερόμουν να τις μάθω, είτε επειδή δεν είχα χρόνο να κοιτάξω πιο καλά. Είναι όπως όταν βλέπεις ένα αγαπημένο πρόσωπο, και ξέρεις πως αυτή θα είναι η τελευταία φορά που το βλέπεις. Δεν είναι περίεργο; Το πώς ξαφνικά το βλέμμα σου ανακαλύπτει τα πιο ανεπαίσθητα, τα πιο μικρά χαρακτηριστικά, όπως εκείνο το λακάκι στο μάγουλο, τις μικρές αδιόρατες φλεβίτσες κάτω από τα μάτια, εκείνο τον αποχρωματισμό του δέρματος στην βάση του λαιμού,  και προσπαθεί να τα αποθηκεύσει στην μνήμη σου, έτσι ώστε να έχει την πιο λεπτομερή εικόνα αποθηκευμένη για πάντα στον εγκέφαλο... 



Ναι, πεθαίνω... Δεν υπάρχει αμφιβολία πια. Είναι θέμα χρόνου. Είναι αργά την νύχτα, αλλά δεν με πιάνει ύπνος. Αισθάνομαι τα αυτιά μου να βουίζουν... Ένταση. Αλλά γιατί; Κοιτάζω άσκοπα στην κάμαρά μου. Εκεί πάνώ στο τραπέζι, δίπλα στο αναμμένο κερί, βρίσκεται η πένα μου, φθαρμένη και αυτή, και ετοιμόρροπη σαν και εμένα ,(πόσα χαρτιά έχει υπογράψει όλα αυτά τα χρόνια; Θα μπορούσε να πει κανείς πως έχει γράψει αυτή μέρος της Ιστορίας... Το δίχως άλλο θα πεταχτεί μετά τον θάνατό μου, είναι πλέον σχεδόν άχρηστη), και δίπλα της ένα κομμάτι βρώμικο χαρτί... Η ματιά μου καρφώνεται εκεί. Η πένα, και το χαρτί μου τραγουδάνε, τα ακούω να λένε το όνομά μου. Είναι υπνωτική η μελωδία. Μεγάλος ο πειρασμός, πώς να αντισταθεί κανείς; Ποτέ δεν ήμουν ο άνθρωπος που αντιστεκόταν στους πειρασμούς. Κάθομαι στο γραφείο μου, και πέρνω την πένα στο χέρι μου. Καθώς την βουτάω στο μελάνι συνειδητοποιώ πόσο τρέμει το χέρι μου. Τα γράμματά μου δεν είναι σε καμία περίπτωση ευανάγνωστα... Τι καλά που αυτά που γράφω δεν προορίζονται για τα μάτια κανενός, πέραν των δικών μου...


Και έτσι λοιπόν αρχίζω να γράφω. 


"Πεθαίνω. Κάπου εδώ τελειώνει η Ιστορία μου. Δεν παραπονιέμαι όμως. Θα θρηνήσει τον χαμό μου πολύς κόσμος.... Πάρα πολύς. Λένε πως μπορεί μετά τον θάνατο να αγιοποιηθώ κιόλας. Ακόμα και τότε ανάμεσα στην Ελίτ.  Ναι, ένα ολόκληρο έθνος έχει να μιλάει για την αρετή μου. Για τις αγαθοεργίες μου. Για το πώς ποτέ δεν υπήρξε κανένας που να με αμφισβητήσει. Ένας Θεόσταλτος Σωτήρας δεν είναι ποτέ δυνατό να έχει εχθρούς! 
Όλοι ακολουθούν τον λόγο μου δίχως καμία αντίρρηση, για να το λέω εγώ δεν έχω άδικο. Είμαι φωτισμένη ύπαρξη... Η παρακοή θα είναι ολέθρια. Και κάπως έτσι έχω τους πάντες κάτω από το δάχτυλό μου, έτοιμους να κανούν τα πάντα για την αγιότητα μου. Η εξουσία μου, απόλυτη...


Είναι αλήθεια. Είμαι το δώρο μιας ανώτερης οντότητας σε αυτόν τον κόσμο, και μου αξίζει να χαίρω της λατρείας και του σεβασμού όλων.


Σαχλαμάρες, λέω εγώ!


Δεν είμαι κανένας Μεσσίας. Δεν είμαι Άγιος. Να! Το είπα. Το παραδέχτηκα. Ένα υποκείμενο σαν όλους τους άλλους είμαι και εγώ! Βρώμικο. Σάπιο. Και μ'αρέσει που είμαι έτσι, δεν μ' αρέσει; Μα βέβαια! Όλα είναι τόσο εύκολα από την κορυφή! Πώς κατέληξε μια απάτη να λατρεύεται, σαν ότι πιο κοντινό υπάρχει στο Θείο, πώς κατέληξε να έχει τόση Δύναμη, θα ρωτήσει κανείς... Σε ένα κήρυγμα θα απαντούσα πως, οι "απάτες" δεν εξελίσσονται. Στις απάτες, η μόνη μοίρα που πρέπει είναι, η πυρά, και ο θάνατος αντάξιος ενός Αιρετικού, αλλά εδώ που έφτασα δεν έχει νόημα να ψεύδομαι... Όχι στον εαυτό μου.


Εγώ ήμουν μια απάτη, που ήξερε πολύ καλά να παίζει τα χαρτιά της... Ήξερα να κινούμαι στα παρασκήνια, να λειτουργώ κοιτώντας το δικό μου συμφέρον και να το προβάλω σαν το συμφέρον όλων. Πειθώ, διπλωματία και φυσικά ευφυΐα και έμφυτη πανουργία, είναι απαραίτητα χαρίσματα. Έγω τα κατείχα... Λίγο οι παθιασμένοι λόγοι, λίγο η μάσκα της ενάρετης προσωπικότητας που φορούσα, και οι ευνοϊκές συγκυρίες, και κατά πολύ οι ικανότητες χειραγώγησης που κατείχα... Όλα έπαιξαν τον ρόλο τους, και σύντομα ανήλθα στα ύψη που βρίσκομαι τώρα. Ένα απελπισμένο πλήθος πάντα αναζητά μεσσιανικές φιγούρες, και εγώ φρόντισα να πληρώ όλες τις προδιαγραφές... Θέλουν να βλέπουν τον κόσμο ως ασπρόμαυρο, Δισδιάστατο, και αυτό με συνέφερε. Άστους λοιπόν στα παραμύθια τους!


Φυσικά και είχα εχθρούς. Ποιός δεν έχει; Υπήρχαν και άτομα που ήταν επικίνδυνα για εμένα. Για αυτούς ύφανα έναν πολύ ωραίο ιστό, και μια πολύ ωραία οφθαλμαπάτη για τους λοιπούς. Οι εχθροί μου στιγματίζονταν, τους καταδίκαζα ως τους 'κακούς' του παραμυθιού που είχα πλέξει! Οι άλλοι τους μισούσαν, χωρίς να κατανοούν και τόσο τον λόγο η αλήθεια... Στο τέλος όσοι μου αντιτάσσονταν, κατέληγαν με τον τίτλο του Αιρετικού. Παρίες της κοινωνίας, και στην χειρότερη απανθρακωμένοι...


Ναι, αλλά πως τα κατάφερνα όλα αυτά μόνος μου, θα ρωτούσε πάλι κάποιος, και υπό άλλες συνθήκες θα απαντούσα, πώς κάποια ανώτερη δύναμη μου έδινε την δύναμη... Στη πραγματικότητα, είχα τους βοηθούς μου... "Φίλους" θα αποκαλούσαν εκείνοι τους εαυτούς τους, αλλά στην πραγματικότητα δεν ήταν παρά τα τρόπαια μου... τα υποχείρια μου, που θα αναλάμβαναν τις βρομοδουλειές μου ευχαρίστως, νομίζοντας πώς επιτελούν θεϊκό έργο... Δεν είχα πολλά τέτοια τρόπαια, δεν με ενδιαφέρει να συλλέγω πολλά τρόπαια στο κάτω κάτω. Θέλω μόνο τα πιο ισχυρά, καθότι αυτά είναι και τα πιο χρήσιμα!


Και τώρα πεθαίνω. Η Ιστορία μου τελειώνει κάπου εδώ. Χάρηκα στην ζωή μου δόξες και τιμές, πάνω σε έναν θρόνο ριζωμένο σε νεκρά σώματα και ψέμματα. Ακόμα και μετά τον θάνατό μου, θα με τιμούν, όπως δεν τιμήθηκε ποτέ κανείς άλλος. Είναι περίεργο που δεν γαληνεύω λοιπόν; Μετά τον θάνατο ποιός ξέρει τι θα με βρει; Σίγουρα πάντως όχι η ίδια πολυτέλεια που βιώνω τώρα. Μερικές φορές αισθάνομαι στον ύπνο μου  ένα ρίγος να με διαπερνά, νιώθω την οσμή της καμένης σάρκας, τα ουρλιαχτά των καιόμενων θυμάτων μου. Ένα ένα τα πρόσωπα τους περνάνε μπροστά από τα κλειστά μου μάτια, και όταν ξυπνάω, αναρωτιέμαι αν είμαι πράγματι τόσο μακάριος, όσο νομίζω, τυλιγμένος στο κουκούλι με τα ψέμματα που ο ίδιος έχω πλέξει... Αυτή η αμφιβολία βέβαια κρατάει πολύ λίγο. Έχω όσα δεν έχει κανείς άλλος, πώς να μην είμαι μακάριος...;"


Αυτό ήταν. Δεν έχω τίποτα άλλο να γράψω. Η πένα πέφτει από τα χέρια μου, με ένα σιγανό 'κλάκ' πάνω στο τραπέζι... Ξαναδιαβάζω τι έγραψα. Μια τελευταία ανεπίσημη εξομολόγηση πριν τον Θάνατο... Αυτά που γράφτηκαν είναι πολύ επικίνδυνα. Δεν προορίζονται για τα μάτια άλλου... 


Έχει περάσει η ώρα, και το κερί κοντεύει να σβήσει πια... Με έναν αναστεναγμό, σιγά σιγά το χέρι μου απλώνεται προς το χειρόγραφό μου, ακόμα πιο σιγά, ευλαβικά σχεδόν, το μεταφέρει λίγα εκατοστά πάνω από την θερμή κίτρινη φλόγα του κεριού... Ένας στιγμιαίος δισταγμός... Ο καρπός μου λυγίζει, ανεπαίσθητα, αλλά αρκετά για την φλόγα, που γραπώνει, την άκρη της σελίδας....


Βλέπω σαν υπνωτισμένος, την φωτιά να κατατρώει σιγά σιγά το χαρτί και τα λόγια μου... Μένω εκεί μέχρι που η εξομολόγησή μου, δεν είναι πάρα μια στοίβα από στάχτες στο πάτωμα της κάμαράς μου.


Αυτά που έιχαν γραφτεί δεν προορίζονταν για τα μάτια άλλων... 


Με έναν τελευταίο αναστεναγμό, σηκώνομαι απ'την καρέκλα μου, και ξαπλώνω στο κρεβάτι, τα κόκκαλά μου, το σώμα μου, τα πάντα πονάνε... Ξάπλωμένος, αισθάνομαι το κρύο της κάμαρας πιο έντονο από πριν... Βυθίζομαι στον ύπνο, και ξέρω πώς αυτή την φόρα δεν θα ξυπνήσω για να δω το φως του επόμενου πρωινού... Καθώς το σκοτάδι με τυλίγει, μια μυρωδιά με γεμίζει. Είναι άραγε το καμμένο χαρτί; Αν ναι, τότε γιατί μου θυμίζει καμένη σάρκα; Και ο άνεμος; Πότε άρχισε να ουρλιάζει τόσο... Ανθρώπινα; Με τόση αγωνία; Πίσω απ΄τα κλειστά μου μάτια εισβάλλουν ανθρώπινα πρόσωπα,  άγνωστα, και ταυτόχρονα τόσο περίεργα οικεία... Παραμορφωμένα, από τον πόνο και τις φλόγες... Σκαμμένα....


Πέρνω μια όσο πιο μακάρια έκφραση μπορώ... Δεν κάνει να χαλάσω το παραμύθι τώρα...

Αλίμονο, ακόμα και στον Θάνατο, με μια Μάσκα πάω....

~ΤΕΛΟΣ~

"My plans unfold
these truths I've sold

From God I'm sent

or so I'm told..."

Johnny Hollow~Rasputin

 Απ'αυτό το τραγούδι μου ήρθε ή όλη ιδέα για τα Apologiae... Το παραθέτω λοιπόν!
Καλή σας Μέρα (γιατί μέχρι να το τελειώσω, ξημέρωσε! :P )

Apologiae: II. L'eretico

 "Δεν έχω πολλές ώρες μπροστά μου. Με το πρώτο φως της αυγής, με περιμένει η πυρά και ο θάνατος. Ο θάνατος ενός Αιρετικού. Πριν με εκτελέσουν θα με ρωτήσουν όπως κάνουν πάντα, αν μετανοώ, δεν θα αλλάξει και τίποτα, και πάλι θα με ρίξουν στην πυρά, απλά θέλουν να νιώσουν πως είναι αυτοι οι νικητές. Φυσικά δεν θα τους δώσω την χαρά! Δεν πρόκειται να αλλάξω γνώμη, ο θάνατος δεν με τρομάζει πλέον, και δεν σκοπεύω να τους πω ψέμματα για την δήθεν μετάνοιά μου,τώρα πια η ζωή, έτσι όπως έχει γίνει με τρομάζει... Δεν αλλάζω γνώμη. Αισθάνομαι τόση γαλήνη...


Το μόνο που μου ταράσσει αυτή την ηρεμία είναι πως κάνεις δεν με γνωρίζει πραγματικά. Αυτή την στιγμή όλοι με μισούν. Είμαι ο Αιρετικός. Αυτό τους φτάνει για να με μισήσουν. Μια 'ταμπέλα'. Ένα στίγμα, που μου έβαλαν κάποιοι, φτάνει για να με μισήσουν όλοι... Αν υπάρχει κάτι που δεν ανέχομαι, αυτό είναι, η άγνοια. Βέβαια, ήμουν απειλή για τα ψεύδη τους, όποτε έπρεπε να 'φύγω'... Ίσως για αυτό να γράφω τώρα και αυτό το κείμενο. Ξέρω πως είναι δώρον άδωρον, αλλά δεν θέλω να χάσω την ελπίδα πως ίσως κάποιος αξιωθεί να διαβάσει την 'Απολογία του Αιρετικού'... Ποιος ξέρει; Ίσως τότε να δει κάτι περισσότερο από την Ταμπέλα, ίσως δει τον Άνθρωπο... Ίσως, αν η τύχη είναι με το μέρος μου να κατορθώσω να τον μεταστρέψω και αυτόν. Ποιός ξέρει;


Έζησα σε περίεργους καιρούς, σε μυστήρια μέρη. Μ' αρέσει να αποκαλώ αυτόν τον τόπο ως "Η Χώρα του  Πρέπει".Έτσι και εμείς οι Αιρετικοί είμαστε οι Περίεργοι στα μάτια Περίεργων. Οι Ανώμαλοι στα μάτια των Ανώμαλων. Οι αξίες, το σωστό, το λάθος, το πρέπον; Αυτά έχουν εκφυλιστεί. Έχουν γίνει πλέον μια μεγάλη θολή μουτζούρα, και κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να καθαρίσει την κατάσταση. Όχι. Υπάρχουν μόνο Κανόνες. Κανόνες γραπτοί, κανόνες άγραφοι, κανόνες που πρέπει, πάση θυσία να ακολουθούνται. Έτσι υπάρχει κώδικας, για το πώς πρέπει να είσαι, τι πρέπει να κάνεις, πώς πρέπει να ζεις, τι πρέπει να επιλέγεις, και κυρίως ποιους "θεούς" πρέπει να λατρεύεις, ποιους "δαίμονες" πρέπει να μισείς... Αν δεν κάνεις ό,τι πρέπει; Αν τολμήσεις ψάξεις να βρείς την ανύπαρκτη βάση του κώδικα; Στιγματίζεσαι ως Αιρετικός. Όπως εγώ. Αλλά φυσικά, λίγοι είναι αυτοί που θα κάτσουν να ψάξουν... Ποιός ο λόγος άλλωστε; Οι πολλοί είναι ευτυχισμένοι με την κατάσταση αυτή... Το πρέπει είναι απλό. Η επιλογή θέλει σκέψη και κουράζει χωρίς λόγο...


Όσο το σκέφτομαι, τόσο συνειδητοποιώ πως δεν έχω και πολλά να πω για τον εαυτό μου. Δεν είμαι κάτι αξιοσημείωτο. Άλλος ένας άνθρωπος που έκανε κάποιες επιλογές στην ζωή του, και το πλήρωσε, επειδή δεν ήταν οι αναμενόμενες, οι αποδεκτές. Είμαι, ο Αιρετικός. Τιμή μου αυτός ο τίτλος. Για να τον αποκτήσω, σημαίνει πως έκατσα, και σκέφτηκα, και επέλεξα.  Όποιες και αν είναι οι συνέπειες, τις δέχομαι με το κεφάλι ψηλά. Δεν είμαι το Τέρας που βλέπουν όμως όλοι στο πρόσωπό μου. Ίσως η διαφορετικότητα τους φοβίζει, άλλα πρέπει να το καταλάβουν κάποια στιγμή... Αυτός είναι και ο λόγος που περνάω τις τελευταίες μου ώρες, γράφοντας... 


Προς Θεού, δεν λέω πως είμαι κανένας άγιος, ή κανένας οσιομάρτυρας. Έχω κάνει πράγματα στην ζωή μου που για αυτά και μόνο, ίσως και να μου αξίζει ο Θάνατος.Απλά καταδικάζομαι για τους λάθος λόγους... Σε έναν γκρίζο κόσμο, είμαι και εγώ άλλη μια απόχρωση... Όπως όλοι οι άλλοι."


Ξημέρωσε. Το φως μπαίνει απ'το καγκελόφρακτο παραθυράκι του κελιού μου. Ήρθε η ώρα. Η πόρτα του κελιού ανοίγει με ένα τρίξιμο, και ο εκτελεστής μου μπαίνει μέσα. Κρύβω αυτό το βρώμικο κομμάτι χαρτί, το τόσο σημαντικό για εμένα,στην χούφτα μου, και δεν το εγκαταλείπω καθώς τα χέρια μου δένονται με αλυσίδες. Οδηγούμαι έξω στο φως, στον καθαρό αέρα. Έχει σηκωθεί άνεμος κατά την διάρκεια της νύχτας, και χτυπάει το πρόσωπό μου καθώς προχωρώ στην ύπαιθρο, κατευθυνόμενος προς τον τόπο της πυράς, σαν ένας τελευταίος καθαρμός.... 

Φτάσαμε. Έχει μαζευτεί πλήθος, πολλά ζευγάρια μάτια, όλα καρφωμένα πάνω στον "Αιρετικό" με μίσος. Το χαρτάκι στα χέρια μου με  τροφοδοτεί με κουράγιο. Είναι ως ενός σημείου, ότι πρόκειται να μείνει από  εμένα, από εδώ και πέρα... Με σέρνουν μπροστά, στους ηγεμόνες και τους δικαστές, και αρχίζει το γνωστό 'παιχνιδάκι'... Όχι, λοιπόν, δεν μετανοώ! Δεν έκανα τίποτα άξιο μετάνοιας!

Οδηγούμαι, στην πυρά. Αρνούμαι να σκύψω το κεφάλι, όσο και να φοβάμαι, (γιατί άνθρωπος είμαι, και κανείς λογικός άνθρωπος δεν μένει ανεπηρέαστος στην ιδέα του επικείμενου θανάτου του), δεν το δείχνω. Η περηφάνια μου αγγίζει τα όρια της αλαζονείας, έτσι μου είχαν πει κάποτε. 

Ήρθε η ώρα. Καθώς με δένουν στον πάσσαλο, αφήνω το χαρτί, να φύγει από το χέρι μου, το βλέπω να χορεύει στον αέρα, ελεύθερο. Αυτό τουλάχιστον είναι ελεύθερο. Δεν το αφήνω απ'τα μάτια μου. Αγνοώ τον κόσμο που γιουχάρει, που με φτύνει... Όλα αυτά είναι ασήμαντα, το μόνο που έχει σημασία, είναι τα λόγια μου που πετάνε... Πετάνε... Αν μόνο τα διαβάσει κάποιος... Θα είναι αρκετό για εμένα!

Ένα χέρι, απλώνεται, και πίανει το χαρτί. Μπαίνει σε μια τσέπη. Δεν βλέπω πρόσωπο. Δεν με ενδιαφέρει το πρόσωπο. Αυτό αρκεί... Γαλήνη. Αυτή την φορά απόλυτη παράδοση στο αναπόφευκτο. 

Έτσι, κοιτάζω ευθεία μπροστά, σε όσους μέσα στην άγνοιά τους με περιπαίζουν... Και τους δείχνω το είναι μου. Έμενα. Δεν φόρεσα ποτέ μου μάσκα, και τους το δείχνω! Και όταν οι φλόγες αρχίσουν να κατατρώγουν την σάρκα και το κρανίο μου, θέλω να καταλάβουν, να νιώσουν πως αυτό το φλεγόμενο κουφάρι, δεν είναι ούτε το Τέρας, το Παράδοξο της Φύσης, ο Αιρετικός, αλλά ο Άνθρωπος....

Ο Πυρσός πέφτει....

Η φωτιά φουντώνει... 

Τετέλεσθαι...

 "Withen this spell my soul to sell

I'll carve your winding path to hell

Saint or sinner, friend or foe?

I am the saviour you'll never know"

Johnny Hollow ~ Rasputin

Λοιπόν, αυτό είναι το πρώτο μέρος... Σύντομα (όταν ολοκληρωθεί) θα αναρτηθεί και ένα ακόμα κείμενο, το οποίο είναι μάλλον συμπληρωματικό-παρεμφερές! Λυπάμαι για την απουσία μου! Καλό σας Μήνα! :)

Το Σύνδρομο του Captain Hook.

"Tικ - Τοκ, Τικ - Τοκ, Τικ- Τοκ..."
 Ο Ήχος που πρωτακούσαμε όλοι μας με το που ήρθαμε στον κόσμο. Ο ήχος που θα μας ανοίξει την πόρτα στο σκοτάδι του θανάτου. Κοφτός. Αμείλικτος. Ασταμάτητος. Πάντα εκεί, για να μας περιγελά. Πάντα εκεί για να μας υπενθυμίζει πράγματα...
 "Τικ- Τοκ, Τικ - Τοκ..."
 Ένας απλός ήχος θα έλεγε κανείς, μια συχνότητα, τίποτα περισσότερο από ένα ερέθισμα του ακουστικού νεύρου...
Γιατί το κάνω θέμα τότε;
 Επιτρέψτε μου να σας οδηγήσω μακριά, στις χίμαιρες των παιδικών μας χρόνων. Στο άπιαστο όνειρο κάθε παιδιού. Στην Χώρα του Ποτέ. Δεν θα σταθώ αυτή την στιγμή στο Αιώνιο Παιδί, ή στα Χαμένα Αγόρια, ούτε στους Ινδιάνους, ούτε και στις Γοργόνες. Δεν με απασχολούν για την ώρα. Αντιθέτως, αφήστε με να κατευθύνω το βλέμμα σας Αντι-ήρωα της παραμυθοχώρας. Τον γνωρίζεται πιστεύω όλοι σας....
 Ο Κάπτεν Χουκ...
 Πάντα μου άρεσαν οι Αντι-ήρωες, είναι τόσο πιο σύνθετοι από τους ήρωες, μας μοιάζουν πιο πολύ... Αλήθεια, έχετε σκεφτεί ποτέ γιατί θαυμάζουμε τόσο πολύ τους ήρωες; Ίσως γιατί δεν θα καταφέρουμε ποτέ μας να γίνουμε σαν και αυτούς...
 Ιδού λοιπόν ο καπετάνιος μας: Ενήλικος, καλλιεργημένος, πορωμένος με το "ιπποτικό ιδεώδες" και την "καλή διαγωγή", πειρατής αδίστακτος, εγκλωβισμένος σε μια σουρεαλιστική χώρα,  με μια ανθυγιεινή ψύχωση... Να καταστρέψει ένα μικρό παιδί. Ο μοναδικός του φόβος; Ένα ρολόι και ένας κροκόδειλος. Ένα ρολόι στην κοιλιά ενός κροκόδειλου που τον καταδιώκει...
  Τελικά έχουμε περισσότερα κοινά με αυτόν τον αντι-ήρωα από όσα οι ίδιοι θα παραδεχόμασταν... Μπορεί να μην ζούμε στην Χώρα του Ποτέ, μπορεί να μην είμαστε πειρατές, αλλά...
 "Τικ- Τοκ, Τικ - Τοκ..."
Κάποιες στιγμές αυτός ο ήχος μας προκαλεί εκνευρισμό, το ρολόι, μας τρομάζει. Αλήθεια είναι. Τι είναι αυτό που μας προκαλεί τέτοια αντίδραση; Ο Κροκόδειλος. Ο Κροκόδειλος που έρχεται για εμάς.   Δεν παραλογίζομαι, ο καθένας μας έχει τον προσωπικό του κροκόδειλο, δεν τον βλέπει, ούτε οι άλλοι τον γνωρίζουν, αλλά υπάρχει. Για τον καθένα μας έχει διαφορετική μορφή, όλους μας τρομάζει. Τι να είναι; Η Φθορά; Ο Θάνατος; Η Μοναξιά; Η Αποτυχία;
Ο,τι και να είναι, ο προσωπικός μας κροκόδειλος μας καταδιώκει, και εμείς προσπαθούμε να κρυφτούμε, να υποκριθούμε πως δεν υπάρχει, πως δεν θα μας βρει! Όχι εμάς... Εμείς θα του ξεφύγουμε! Ως ενός σημείου τα καταφέρνουμε κιόλας, να πείσουμε τον εαυτό μας για την δήθεν διαφυγή μας, μέχρι που ακούμε τον τρισκατάρατο ήχο του ρολογιού, και τότε ξέρουμε, πως δεν θα ξεφύγουμε ποτέ. Ο Κροκόδειλος μας πλησιάζει, με κάθε "τικ" μας εντοπίζει, και όταν φτάσει στο πρώτο ακόμα "τοκ" είναι ήδη πιο κοντά μας, έτοιμος να μας αφανίσει...
Κάποια στιγμή, ο χρόνος, αναπόφευκτα θα μας φέρει αντιμέτωπους με τους δικούς μας ΄φοβους, και διαφυγή δεν θα υπάρχει... Το ερώτημα είναι, θα κάτσουμε σαν γνήσιοι πειρατές, να πολεμήσουμε τον Κροκόδειλό μας, ή απλά θα τον αφήσουμε να μας αφανίσει;




Στο μεταξύ όμως, το ρολόι στην κοιλιά του διώκτη μας, συνεχίζει να χτυπάει...
"Τικ- Τοκ, Τικ - Τοκ..."





(Εικόνα από DeviantArt, το τραγουδάκι των Coldplay απλά φωνάζει πλέον Neverland!)

Συμφωνία με τον Διάβολο

 "... Γιατί με κοιτάς έκπληκτος λοιπόν; Ήξερες πως κάποια στιγμή θα ερχόμουν και για εσένα! Όχι, όχι! Μην τ' αρνείσαι. Απλώς με κουράζεις έτσι! Παραδέξου το. Κάπου ενδόμυχα, στις πιο σκοτεινές και διεστραμμένες γωνιές της Ψυχής σου, φώναζες το όνομά μου. Ικέτευες να εμφανιστώ, και μετά παραμύθιαζες τον εαυτό σου, τάχα μου για την αγνότητα της ψυχής σου με προσευχές και νηστεία! Τι υποκρισία... Αλλά όλοι ίδιοι είστε!

  Ναι, ναι, ξέρω τι λέω καλέ μου θνητέ. Εγώ, βλέπεις, έχω προαιώνια ύπαρξη! Έχω υπάρξει μάρτυρας ΧΙΛΙΕΤΙΏΝ ολόκληρων ανθρώπινου πολιτίσμου. Ακούω τις ψυχές σας, τόσο καιρό, τόσο καθαρά, λες και είναι η ψυχή πού δεν έχω εγώ, και ξέρεις τι φωνάζουν; Βέβαια ξέρεις. Αλλιώς δεν θα ήμουν εδώ στο κάτω κάτω. Το Όνομά μου φωνάζουν απελπισμένες να τις ακούσω.
 Έτσι είναι. Αφού ξέρουν την δύναμή μου. Μπορώ να τους δώσω τα πάντα, τόσο, μα τόσο εύκολα. Όλοι θέλετε κάτι παραπάνω από αυτό που ήδη έχετε στην ζωή σας. Πλούτη; Δόξα; Γνώσεις; Ομορφιά; Έρωτα; Όλα μπορώ να σας τα δώσω, χωρίς να προσπαθήσετε καν!
  Για πες μου όμως εσύ, τι θες; 'Ο,τι και να είναι, θα σου το χαρίσω και με το παραπάνω. Με αντάλλαγμα βέβαια... Δεν ξαφνιάζεσαι, ε; Καλώς. Πάνω απ'όλα είμαι έμπορος βλέπεις, μικρέ μου φίλε! Εγώ είμαι αυτός που σας δίδαξε την τέχνη του εμπορίου στο κάτω κάτω. Κάθε αγαθό έχει και το αντίτιμό του. Αλλά μην ανησυχείς! Δεν ζητάω τίποτα το τρομερό από εσένα. Θα πάρεις ό,τι θέλεις από εμένα, πράγματα που δεν μπορείς ούτε να ονειρευτείς, και τι θα μου δώσεις; Είναι τόσο απλό που θα γελάσεις...

    Την Ψυχή Σου Θέλω...

 Όχι, μην το σκέφτεσαι καν! Η Ψυχή είναι τόσο, μα τόσο υπερτιμημένη... Τι να την κάνεις όταν έχεις όλα όσα πάντα ονειρευόσουν; Να σου πω κάτι που μάλλον δεν έχεις αναλογιστεί ποτέ σου. Η Ψύχη σου είναι το εμπόδιο στις πιο σκοτεινές, πιο γλυκιές και πιο απαγορευμένες φιλοδοξίες σου. Πόσες φορές δεν έχεις κάνει κάτι επειδή "δεν σου πήγαινε η καρδιά να το κάνεις"; Ξέρεις πολύ καλά πως η καρδιά σου δεν σε εμποδίζει σε τίποτε...  Ένας απλός μυς είναι... Αλλά είσαι δειλός για να παραδεχθείς πως η Ψυχή σου είναι το εμπόδιο... Έτσι την μετονομάζεις υποσυνείδητα σε καρδιά...
  Σου το λέω λοιπόν και σου το υπογράφω, Εγώ ο ίδιος: ο Διάβολος, ο Βελζεβούλης,  ο Σαμαήλ, ο Εωσφόρος, ή όπως αλλιώς με ξέρεις, εγώ, λοιπόν, σου το υπογράφω πως η Ψυχή δεν είναι παρά επινόηση του Θεού σου για να σε ελέγχει! Για να σε κάνει υποχείριό του, και να μην δεις την αλήθεια, να μην συνειδητοποιήσεις ποτέ σου, το εύρος των δυνάμεών σου!
  Σκέψου λίγο. Όλα αυτά τα άτομα που ζηλεύεις και θαυμάζεις. Αυτά που ασκούν δύναμη και επιρροή στους άλλους. Αυτά τα άτομα, που λες πως έχουν τα πάντα και τίποτα δεν τους λείπει χρήματα, γοητεία, επιρροή, δύναμη... Είναι ευλογημένοι από τον Θεό τους, λες, και τους ζηλεύεις, αλλά κάνεις λάθος! Ευλογημένοι από Εμένα είναι! Κατάλαβαν τι εμπόδιο είναι η Ψυχή τους και μου την έδωσαν μετά χαράς όταν ήρθα για αυτούς, και τώρα δες τους! Έχουν φτάσει στα ύψη! Έχουν  γίνει μικροί θεοί, γιατί κατάλαβαν ποια είναι η αλήθεια : Χωρίς την Ψυχή σου είσαι Ελεύθερος. Μ'ακούς; Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Ο Σ!
 Αχ, γλυκειά λέξη η ελευθερία, και ακόμα πιο γλυκεια η αλήθεια που κρύβεται πίσω από τα γράμματά της... Αυτό λοιπόν σου προσφέρω εγώ τόσο απλόχερα, μαζί με τόσα άλλα καλά! Πες μου λοιπόν, μικρέ μου Φαούστε, ή όπως αλλιώς σε λένε. Τι είναι αυτό που επιθυμείς; Θα είναι σύντομα δικό σου! Ο,τι δεν σου προσέφερε ποτέ ο Θεός, σου το χαρίζει ο Διάβολος! Μίλα λοιπόν! Δεν έχω πολύ χρόνο στην διάθεση μου, αγαπητέ μου.... Με περιμένουν και άλλες Ψυχές απόψε! Άδραξε την Ευκαιρία, που σου δίνω, και απόκτησε ότι ποθείς. Γνώρισε την υτυχά χωρίς κόπο...! Το αντίτιμο είναι μικρό... Αμελητέο....
 Αμελητέο...."

EDIT: Είναι ανησυχητικό, όταν οι περισσότεροι βρίσκουν το Blog μου από google search για το "πως θα κανω συμφωνια με το διαβολο?"....;;;; Εγώ πάντως το βρίσκω υπερβολικά διασκεδαστικό!

Don't take your Dreams to the Cemetery. VI

Τώρα ξέρεις. Κατάλαβες. Το γνωρίζω και το γνωρίζεις. Τα Φαντάσματα της Ζωής που Σου έλεγα... Υπάρχουν, και είναι τα Νεκρά Όνειρα. Αυτά που δολοφονείς εσύ, με το μυαλό και την αμέλειά σου. Είναι τα φαντάσματα που θα δημιουργήσεις εσυ, και θα το συνειδητοποιήσεις όταν θα είναι πια πολύ αργα... Δεν σου μιλάνε οι Νεκροί. Η Ψυχή σου, σου μιλάει! Αυτή σε ικετεύει! Μην αφήσεις ποτέ τα όνειρά σου ανεκπλήρωτα, γιατί έτσι θα γίνουν φαντάσματα... Μην τα πάρεις μαζί σου στο Νεκροταφείο, υλοποίησέ τα, και θα φυγεις με ικανοποιση, σαν το Ψαρά. Η Ζωή είναι απρόβλεπτη... Πάρε οσο περισσότερα μπορεί να σου προσφέρει... Αλλά, πάνω απ' όλα, μην δημιουργήσεις Φαντάσματα Ζωής...
Σε βλέπω. Κάθεσαι γονατιστός δεν σε νοιάζει που είσε μέσα στις λασπες, που η βροχή σε βρεχει και ο αέρας σε παγώνει... Κάθεσαι εκεί, γονατιστός, με το βλέμα σου να κοιτά παντού και πουθενά, αλλά κρυφά να ειναι στραμμένο στην ίδια σου την ψυχή... Περνάει πολλή ώρα που κάθεσαι έτσι... Η βροχή εξασθενεί και ο ανεμος κοπάζει... Τα σύννεφα διαλύονται και ο ήλιος βγαίνει πιο φωτεινός απο ποτε... Η Καταιγίδα τελείωσε.
Έλα. Πάρε το χέρι μου, και πάμε να φύγουμε. Τώρα κατάλαβες τι εννοώ. Δεν υπαρχει λόγος πια να βρίσκεσαι στο Νεκροταφείο των Ονείρων...
Έτσι φύγαμε... Περάσαμε την Πύλη του Θανάτου, και επιστρέψαμε στον κόσμό της Ζωής και των Υποσχέσεων.
Τέλος.

Memento Mori: Θυμήσου πως θα πεθάνεις.
Tempus Fugit: Ο Χρόνος πετά
Carpe Diem: Άδραξε την Μέρα.

(Όταν ημουν μικρή, και πήγαινα στο νησί μου στην Κάρπαθο τα καλοκαίρια, θυμάμαι πως οποτε πηγαινα στο κεφαλοχώρι, τα πηγάδια, περνούσα μπροστά απο μια έκθεση ζωγραφικής, και απ'εξω είχε κρεμμασμένο ενα μεγάλο πανί, πανω στο οποίο ηταν ζωγραφισμένη μια γυναίκα με με φτερα αγγέλου, και ματωμενο σπαθι. Ήταν μέσα σε κατι σαν κατακόμβη, και στα ποδια της βρισκόταν ενα σκοτωμένο φιδι. Δίπλα στν αγγελο εγραφε με κοκκινα γραμματα ''Don't take your Dreams to the Cemetary". Αυτή η εικόνα μου είχε μεινει στο μυαλό, και ετσι, σήμερα που την ξαναθυμηθηκα αποφασισα να γραψω αυτό το.... Διήγημα? Πραγματικά, επροκειτώ για brainstorm... Δεν έκατσα καν να το σκεφτώ. Το πέρασα αμέσώς απο το μυαλό μου στο ιστολόγιο μεσω του κινητου! )

Don't take your Dreams to the Cemetery V

Πλησιάζω τον ταφο από τον οποίο μιλάει το κοριτσάκι. Πάνω του είναι τοποθετημένα φθαρμένα υγρασιασμένα, βρώμικα παιγνίδια. Και ένα μουσικό κουτί... Το κουρντίζω και το αφήνω στην θέση του. Η γλυκιά κρυσταλινη μουσική απλώνεται στην ατμόσφαιρα. Χλωμιάζεις ακομα περισσότερο. Αυτή η μελωδία είναι φτιαγμένη για να νανουριζει τα παιδιά, σε ζεστα δωματια, και να ποτίζει τα όνειρά τους. Όχι, για να τα νανουριζει, στο κρυο του νεκροταφειου,στον αιώνιο υπνο τους, σ' αυτόν που δεν χωράνε όνειρα. Ο Αέρας εχει δυναμώσει. Δεν ψυθηρίζει πια απαλά στα αυτιά σου! Κάνει τα μαλλιά σου να μαστιγώνουν το προσωπό σου. Οι νεκροι πλέον δεν σου μιλάνε. Ουρλιάζουν! Θρηνούν! Αναρριγεις. Τους ακους να θρηνούν, και να σε παρακαλούν να τους ακουσεις! Έχεις ακόμα κλειστά τα ματια σου! Ακούς τις εικεσιες τους, τόσο δυνατά που Σε ξεκουφαίνουν! Σου μιλάνε σε αρχαια γλώσσα πια, νεκρή όπως και οι ίδιοι. Δεν βγαζεις νοημα απ' όσα λένε, ουρλιαζουν όλοι μαζί πλέον. Ο αέρας κοντεύει να σε παρασύρει. Τα δεντρα λυγίζου κατω από την βαναυση επίθεσή του...
Τότε, καταλαβαίνεις ψίγματα από τις κραυγές σου.
"MEMENTO MORI!"
"TEMPUS FUGIT."
"CARPE DIEM..."
Σου θυμίζουν πράγματα που επέλεξες να ξεχάσεις. Να αγνοήσεις, οπως και αυτοί πριν από εσένα.
Ενας κεραυνος πεφτει σε ενα δέντρο εκει κοντά, ο τρομακτικός του κρότος λες και θέλει να εμφασίσει και άλλο τις απελπισμένες κραυγές των νεκρών....
Ανοιγεις απότομα τα μάτια σου. Η βροχή αρχίζει να πέφτει ορμητικά. Το βλέπω στα μάτια σου. Κατάλαβες. Συνειδητοποίησες. Το φως μιας αστραπής, λουζει το σκηνικό με το απόκοσμο φως της, και σε εκεινα τα κλάσματα του δευτερολέπτου, γραφεται η τελευταία πράξη του δράματος. Βλέπεις; Το φως πώς ζωντανευει τις μορφες στις φωτογραφίες των ταφων; Τα ματια τους, ολα, ειναι στραμμένα πάνω σου. Σε κατηγορούν, που έκανες ίδια λάθη με αυτούς? Τους βλέπεις πως Σε κοιτάζουν; χοντρές σταγόνες της βροχής πεφτουν στο πρόσωπό σου, και κρυβουν τα δακρυα που κυλούν απ'τα μάτια σου.

Dont' take your Dreams to the Cemetery... IV

Χλώμιασες. Το κατωχειλη σου τρέμει ελαφρά... Καταλαβαίνεις τι σου έλεγα... Ο αέρας δυναμώνει... Η καταιγίδα πλησιάζει... Αλλά εσύ δεν έχεις ακόμα παρατηρήσει την αλλαγή του καιρού... Ακούς, επιτέλους, ακούς με ιερό δέος... Είναι μια φωνή λεπτή, αθώα, μια φωνή που δεν είχα ακούσει πριν...
Γεννήθηκε με τόσα όνειρα, λεει, πόση αθωότητα, ποση γλυκεια αφέλεια κουβαλάει αυτή η φωνή! Ζούσε την ζωή της λες και ήταν παραμύθι. Δεν ειχε γνωρίσει ακόμα την ασχημη πλευρά της ζωής... Ήθελε να κάνει τόσα πολλά... Ούτε η ίδια δεν ήξερε τι ήθελε! Αλλά δεν πρόλαβε τίποτα... Το παραμύθι της, ο κρυστάλινος, ευθραυστος κόσμος της καταστράφηκε ένα ηλιόλουστο μεσημερι, λεει, και η φωνή της σπάει, καθως διηγείται την δική της ιστορία, ήταν τόσο αθώα. Όταν σχολούσε απ το νήπειο και την πλησιασε ένας κύριος, και της είπε πως τον εστειλε η μαμά της για να την παει σπίτι, τον πιστεψε. Γιατι, αλλωστε να μην τον πιστεψει; Ήξερε πως οι κακοί είναι οι λύκοι και οι μαγισσες... Δεν ήξερε ομως πως οι λυκοι των παραμυθιών της εχουν ανθρώπινη μορφη... Όταν την βρήκαν, 4 μέρες μετά, ήταν κακοποιημένη και νεκρή σε έναν καδο, 12 χιλιόμετρα από το νήπειό της... Μια βδομάδα πριν είχε κλείσει τα 5... Έτσι, καταλήγει η φωνούλα, τελείωσε το παραμύθι μια για πάντα. Αλλα ακόμα δεν καταλαβαίνει γιατι; Γιατί δεν την άφησαν να ζήσει;

Don't take your Dreams to the Cemetery III

Αρχιτέκτονας ήθελε να γινει, αλλα ποιός εβρισκε δουλειά ως αρχιτέκτονας στην εποχή του; Αφού είχε δουλειά στρωμένη στην οικογενειακή επιχείρηση; Δεν ήταν εποχή για όνειρα ειπε στον εαυτό του... Άκου την θλίψη στην φωνή του καθώς σου μιλάει...
Άκου τώρα και τον άλλο, ναί, αυτον που κειτεται σε εκείνον τον φτωχό τάφο, κάτω απο το δέντρο. Δεν έζησε μέχρι τα βαθιά γεράματα, λέει, αλλά έφυγε γεμάτος ικανοποίηση. Φτώχός ήταν, αλλά δεν τον πείραζε. Ειχέ την γυναίκα και τα παιδιά του, που τα λατρευε, και τον λάτρευαν. Καλους φιλους που τον στήριζαν. Ναυτικός ήταν. Η θαλασσα ηταν η δευτερη αγαπη του μετα την γυναίκα τουν. Τελικά αυτή τον πήρε στο τέλος στα βάθη της αγκαλιάς της, αλλά δεν μετανιώνει για τις επιλογες του. Έζησε την ζωή του. Το μόνο που τον θλιβει λεει, ακου τον, ειναι που δεν προλαβε να δει τα παιδια του να μεγαλωνουν...
Γιατι σκοτεινιασε ετσι ξαφνικα το πρόσωπό σου; Μην μου πεις. Ξέρω. Ρητωρική η ερώτησή μου... Α! Ακου! Θελει και άλλος να σου μιλήσει! Αυτός, που ο τάφος του βρίσκεται εκεί στο βάθος! Ακούς; Ήταν πλούσιος λέει. Θα μπορούσε να έχει ό,τι επιθυμούσε στα πόδια του... Αλλά επέλεξε τις εφήμερες ανούσιες απολαύσεις, την οκνηρία και τον δρόμο της αυτοκαταστροφής... Ναρκωτικά. Ασε τις φιλοδοξίες και τα ονειρα για αλλη μέρα... Η ζωή ειναι μπροστά μου! Και βυθιζόταν σ'ενα ακόμα τοξικό ονειρο... Και αύριο μέρα είναι... Η ζωή είναι μεγάλη... Μια μέρα βρήκαν το άψυχο σώμα του, λέει με πικρία, στο δωμάτιο του, στο σπίτι του, μεσά στην χλιδή. Υπερβολική δοση αποφάνθηκε ο ιατροδικαστής. Ήταν μόλις εικοσιδυό. Ακούς την απελπισία στην φωνή του; Από τότε προσεύχεται να του διδόταν μια ακόμα ευκαιρία... Αλλά καμία απαντηση δεν περνει...

Don't take your Dreams to the Cemetery II.

.... Δεν καταλαβάινεις ακόμα... Ρωτας γιατί δεν σου εξηγώ λοιπόν. Ω, μα τα λόγια είναι ενίοτε περιττά... Κοίτα γύρω σου! Ακου! Δεν καταλαβαίνεις ακόμα... Τι να δεις και τι να ακούσεις ρωτάς... Δεν σε παρεξηγώ. Οι ανθρωποι εχουν το κακό συνήθειο να κοιτάνε αλλά να μην βλέπουν. Να ακούν αλλά να μην αφουγκράζονται. Οχι, δεν θα σε κρίνω, μιας και εγω εχω πιάσει πολλές φορές τον εαυτό μου ένοχο του ίδιου ακριβώς παραπτώματος...
Θα σε βοηθήσω λοιπόν.
Κοίτα γύρω σου.
Τους τάφους, κοίτα ομως! Μην ρίχνεις απλά φευγαλέες ματιές... Διαβασε τις επιγραφές στο κιτρινισμένο μάρμαρο... Αυτες οι πλάκες στεγάζουν από κάτω τους λείψανα ανθρώπων. Ανθρώπων σαν εμενα και εσένα... Δες τα ειδωλα τους, αποτυπωμένα αιωνίως στο ξεθωριασμένο φωτογραφικό χαρτί... Άλλοι οταν ήρθαν εδώ ήταν ήδη σε σεβάσμια ηλικία.... Άλλοι πάλι απελπιστικά νέοι... Άλλοι ήρθαν εδώ ευτυχισμένοι, και αλλοι βουτιγμένοι στην δυστυχία... Τόσες αντιθέσεις! Και όμως όλοι έχουν μια ιστορία να σου πούν... Την Ιστορία τους...
Βλέπω αρχίζεις να καταλαβαίνεις πού το πάω. Χαίρομαι! Οχι, όχι, σε παρακαλώ μην μπαίνεις στον κόπο να το αρνηθείς! Αρχίζεις να καταλαβαίνεις. Φαίνεται ξεκάθαρα στο βλέμμα σου!
Οι Νεκροί λοιπόν, έχουν ο καθένας απο μια ιστορία να σου πουν... Ακουσε τους! Οχι! Όχι, μην μου γυρνάς την πλάτη! Ακου με! Αν φύγεις τώρα, θα το μετανιώσεις αργά ή γρήγορα! Άκου τους!
Κλείσε τα μάτια σου... Δεν ακούς τίποτα; Συγκεντρώσου! Ακου τον ήχο του ανέμου καθώς περνάει απαλά ανάμεσα απ' τις ταφόπλακες. Άκου το ήσυχο θρόισμα από τα αγριόχορτα, και από τα κλαδία των κυπαρισιών... Είναι οι νεκροί, που σου λένε την ιστορία τους! Άκουσέ τους!
Ο Ένας, αυτός, που ο τάφος του βρίσκεται ακριβώς μπροστά σου, σου μιλαει. Λέει πως πέθανε σε πολύ μεγάλη ηλικία! Είχε όσα πλούτη θα μπορούσε να ονειρευτεί κανεις. Αλλά πολύ αργά συνειδητοποίησε πως η ζωή του ήταν κενή... Είχε πέσει με τα μουτρα στην δουλειά. Να πετύχει, να βγάλει χρήματα! Χρήματα... Αυτό ειναι το μονο που αξίζει στην κοινωνία μας. Αγάπη; Δεν εχω χρονο για ανοησίες! Έτσι έλεγε. Ο Χρόνος είναι χρήμα, και τετοια βασικά αισθήματα είναι σπατάλη χρονου. Ολη του η ζωή ενα γραφειο. Χαρτία. Αριθμοι. Συμβόλαια. Αρχιτέκτονας ήθελε να γίνει, αλλα

Don't take your Dreams to the Cemetery....

Ξέρεις τι λένε για τα Νεκροταφεία...
Έχει Φαντάσματα εκει, δεμένα για πάντα σε τούτη την γη... Καταδικασμένα αιωνίως να πλανιούνται μεταξυ φθοράς και αφθαρσίας, χωρίς καμία απολύτως ελπίδα λύτρωσης...
Γελάς; Σιγουρα τώρα με θεώρεις ανόητη, για να πιστεύω σε τετοια παραμύθια...
Ίσως, λεω ίσως, και να εχεις δίκιο. Δεν σε κατηγορώ. Ξέρω πως από την στιγμή που τα χείλη μου πρόφεραν την λέξη 'φαντάσματα', το μυαλό σου αμέσως πήγε στις υπόλευκες οπτασίες που έμαθες να αναγνωρίζεις ως φαντάσματα, απο τα διάφορα βιβλία και ταινίες...
Εγώ όμως δεν μιλάω για τα Φαντάσματα του Θανάτου τώρα. Έτσι και αλλιώς δεν ξέρω τι γίνεται με αυτά. Εγώ σου μιλάω για τα φαντάσματα της Ζωής.
Μπερδευτηκες;
Ευχαρίστως να σου εξηγήσω! Ας πάμε μια βόλτα! Έλα. Πάρε το χέρι μου, και θα σε οδηγήσω. Ο προορισμός μας;
Το Νεκροταφείο...
Είμαι σίγουρη πως δεν υπάρχει πιο ταιριαστό μερος για να συνεχίσουμε την κουβέντα μας...
Για να νιώσεις τι εννοώ... Δεν θα δώσώ όνομα στο Νεκροταφείο. Ειν απλά το Νεκροταφείο! Ξέρεις, πολλες φορες δεν χρειάζεται να δίνεις ονόματα στα πράγματα, το να ξέρεις την ουσία τους αρκεί.
Πού είχαμε μείνει; Α! Ναι... Πρέπει να σου εξηγήσω τι εννοώ... Έλα, ακολούθησέ με! Μπές στο Βασίλειο των Νεκρών και μην διστάζεις. Μην φοβάσαι, Νεκροι 'ζουν', δεν θα σε βλάψουν! Τους ζωντανούς να φοβάσαι! Αυτοί ειναι πιο δόλιοι απ'οποιοδήποτε φάντασμα έχεις ακουστά!
Μην φοβάσαι...
Τα Φαντασματά μου να σε διδαξουν θέλουν...
Κάπως έτσι περάσαμε τις σκουριασμένες πύλες του Νεκροταφείου.
Τώρα περπατάς δίπλα μου στους διαδρόμους, ανάμεσα στους χορταριασμενους τάφους... Αλλοι παλιοί και αλλοι καινούριοι, και αλλοι κενοί. Μια μαυρη τρύπα, να σε κοιταει, και να περιμενει τον επόμενό που θα φιλοξενίσει στην αδηφάγα χωμάτινη αγκαλιά της... Η ατμοσφαιρα παραξενα ησυχη και κατανυκτική... Ο ελαφρύς απογευματινος αέρας φέρνει την μυρωδία του θυμιάματος... Απο πάνω ο ουρανός ειναι χαμηλωμένος. Ανταριασμένος. Έρχεται μπουρίνι... Πραγματικά, δεν θα μπορούσα να διαλέξω καλύτερη στιγμή για να σου εξηγήσω. Τα πάντα συμμαχούν μαζί μου για να εντυπωθεί για πάντα η ουσία από τα λόγια μου στα βάθη της ψυχής σου...
Με λοξοκοιτάς. Πού το πάω αναρωτιέσαι...