"Abyssus abyssum invocat in voce cataractarum tuarum; omnes gurgites tui et fluctus tui super me transierunt."

"Άβυσσος προσκαλεί άβυσσον εις τον ήχον των καταρρακτών σου· πάντα τα κύματά σου και αι τρικυμίαι σου διήλθον επ' εμέ."

Ιρις, τα φαντάσματα σου,

σε μιά στιγμή,

με φτιάξαν 

και με καταστρέψανε!

Στη Τέχνη δεν υπάρχει παρθενογένεση.

Εν αρχή ην "The Kinks":

Στη συνέχεια πήραν τα ηνία οι "Oasis" ~και ο Rhys Ifans~ :

Και μετά, το πήραν μυρουδιά οι Έλληνες:

.... και αποφάσισαν να κάνουν και sequel Υπερπαραγωγή:

(αν ξέχασα κάτι, πειτε μου!)

ΥΓ. Ναι. Το alter ego μου φοράει πάντα top hat ~και γυαλιά τύπου Ozzy. Και γιλέκο. Και μωβ πουκάμισο. Και ριγέ κάλτσες....)
ΥΓ2: Μετά τον Victor Hugo, ωραίος τρόπος για να καταποντίσεις το "επίπεδο" του blog σου (at least, συμπεριλαμβάνονται The Kinks και Oasis....)!
ΥΓ3: Αυτά.

ANArKH

"....And he flung away the hammer in a rage. Then he sank down so deeply on the arm-chair and the table, that Jehan lost him from view behind the great pile of manuscripts. For the space of several minutes, all that he saw was his fist convulsively clenched on a book. Suddenly, Dom Claude sprang up, seized a compass and engraved in silence upon the wall in capital letters, this Greek word

~ANArKH~.

"My brother is mad," said Jehan to himself; "it would have been far more simple to write ~Fatum~, every one is not obliged to know Greek."

The archdeacon returned and seated himself in his armchair, and placed his head on both his hands, as a sick man does, whose head is heavy and burning.

The student watched his brother with surprise. He did not know, he who wore his heart on his sleeve, he who observed only the good old law of Nature in the world, he who allowed his passions to follow their inclinations, and in whom the lake of great emotions was always dry, so freely did he let it off each day by fresh drains,--he did not know with what fury the sea of human passions ferments and boils when all egress is denied to it, how it accumulates, how it swells, how it overflows, how it hollows out the heart; how it breaks in inward sobs, and dull convulsions, until it has rent its dikes and burst its bed. The austere and glacial envelope of Claude Frollo, that cold surface of steep and inaccessible virtue, had always deceived Jehan. The merry scholar had never dreamed that there was boiling lava, furious and profound, beneath the snowy brow of AEtna."

Victor Hugo, Notre Dame de Paris.

Προχθές, επέστρεψα από ένα ταξίδι στο Παρίσι. Προφανώς πήγα και στη Notre Dame και ανέβηκα και τα 387 σκαλοπάτια μέχρι την κορυφή των πύργων της. Τα σκαλοπάτια ήταν στενά, απότομα, ελικωτά και ατελείωτα και στους τοίχους όντως υπήρχαν χαραγμένες λέξεις από χέρια ανθρώπων που έχουν πλέον ξεχαστεί... Η παρουσία του Claude Frollo με στοιχειώνει ακόμα και τώρα, αν και φανταστικό πρόσωπο......

Notre Dame de Paris.

Preface.

"A few years ago, while visiting or, rather, rummaging about Notre-Dame, the author of this book found, in an obscure nook of one of the towers, the following word, engraved by hand upon the wall:--

       ANArKH.

These Greek capitals, black with age, and quite deeply graven in the stone, with I know not what signs peculiar to Gothic caligraphy imprinted upon their forms and upon their attitudes, as though with the purpose of revealing that it had been a hand of the Middle Ages which had inscribed them there, and especially the fatal and melancholy meaning contained in them, struck the author deeply.

He questioned himself; he sought to divine who could have been that soul in torment which had not been willing to quit this world without leaving this stigma of crime or unhappiness upon the brow of the ancient church.

Afterwards, the wall was whitewashed or scraped down, I know not which, and the inscription disappeared. For it is thus that people have been in the habit of proceeding with the marvellous churches of the Middle Ages for the last two hundred years. Mutilations come to them from every quarter, from within as well as from without. The priest whitewashes them, the archdeacon scrapes them down; then the populace arrives and demolishes them.

Thus, with the exception of the fragile memory which the author of this book here consecrates to it, there remains to-day nothing whatever of the mysterious word engraved within the gloomy tower of Notre-Dame,--nothing of the destiny which it so sadly summed up. The man who wrote that word upon the wall disappeared from the midst of the generations of man many centuries ago; the word, in its turn, has been effaced from the wall of the church; the church will, perhaps, itself soon disappear from the face of the earth.

It is upon this word that this book is founded.

March, 1831."


Victor Hugo, "Notre Dame de Paris"

Από τα αγαπημένα μου βιβλία.... Και όποιος καταλαβαίνει, δεν μπορεί παρά να αγαπήσει το σύνθετο του χαρακτήρα του Claude Frollo.....

Είχα πολύ καιρό να ανεβάσω ό,τιδήποτε εδώ... Λυπάμαι, και αποζημιώνω με ομοβροντία!

Gethsemane

Toll no bell for me father
But let this cup of suffering pass from me
Send me no shepherd to heal my world
But the Angel - the dream foretold
Prayed more than thrice for you to see
The wolf of loneliness in me
...not my own will but yours be done...


You wake up where's the tomb?
Will Easter come, enter my room?
The Lord weeps for me
But my tears fall for you


Another Beauty
Loved by a Beast
Another tale of infinite dreams
Your eyes they were my paradise
Your smile made my sun rise


Forgive me for I don't know what I gain
Alone in this garden of pain
Enchantment has but one truth:
I weep to have what I fear to lose
.
"I knew you never before
I see you never more
But the love the pain the hope O beautiful one
Have made you mine 'till all my years are done"


Without you
The poetry within me is dead...


Ναι. Ανέβασα Nightwish, μια από τις πρώτες μου αγάπες. Αυτό με κάνει "Χοντροντάντω"....;;;; ;)

Θα σου φουσκώσω ένα μπαλόνι κόκκινο...

                   

"Αυτό το κόκκινο μικρό αερόστατο
είναι παλιά πληγή που αιμορραγεί."

(αυτό το τραγούδι δεν "ανήκει" σε εμένα. Όμως θα μπορούσε...)

                                

Υπεράνθρωπος

Σκαλίζοντας σαν όρνεο τα κουφάρια απ'τις νεκρές μνήμες, ξεθάβεις πράγματα που έκρυβες απ'τον ίδιο σου τον εαυτό....
 Ο Δαίμονας.
Ο Δαίμονας που σε ορίζει.
Που μιλάει μέσα σου.
Που προστάζει.
Που ρίχνει καυτή πίσσα στις φλέβες σου.
Ο Δαίμονας που είσαι Εσύ.
Που μισεί. 
Που κάνει τα σπλάχνα σου να κοχλάζουν, με την υγρή φωτιά της οργής. 
Περηφάνια.
Αλαζονεία.
Γιατί δεν είσαι άνθρωπος.
Πάντοτε αρνιόσουν την ανθρώπινη ύπαρξη ως κατώτερη. 
Ανούσια.
Μιαρή.
Αδύναμη.
Αδυναμία;
Κατάρα των πολλών. 
Αλλά εσύ δεν ανήκες ποτέ στους πολλούς, έτσι;
Όχι.
Ήσουν, είσαι, κάτι ανώτερο.
Δυνατό. 
Ψυχρό.
Αδιάβλητο.
Ένας Υπεράνθρωπος.
Ο Μαριονετίστας  και τα ανδρείκελα του.
Όλα, τα πάντα, όργανα για τη δική του ανέλιξη. 
Τα σχοινιά ήταν δικά σου για να τα τραβήξεις,
και οι μαριονέτες υποκλίνονταν στη μαεστρία σου.

Η Αρχή του Τέλους:
Το Παιχνίδι. 
Ανθρώπινο κατασκεύασμα, και άνθρωποι οι αντίπαλοι.
Πόθησες να το κερδίσεις.
Πόθος.
Ανθρώπινη αδυναμία.
Ένα σκαλί σπάει στο βάθρο...
Η Κάθοδος.
Όσο και να το αρνείσαι έφερες τον εαυτό σου, πρόσωπο με πρόσωπο με Αυτούς.
Έσκυψες. 
Δοκίμασες τον απαγορευμένο καρπό. 
Ο Δαίμονας σπαράζει όσο κυλιέσαι στο βούρκο σαν γουρούνι.
Αλλά δεν σε νοιάζει.
Το παιχνίδι θα το κερδίσεις, όπως και να έχει. 
Ακόμα και αν παίζεις σε άγνωστα ταμπλό.
Με άγνωστους κανόνες.
Τότε ήρθε και το τελειωτικό πλήγμα,
σαν ένα μεγάλο κύμα για να σε καταποντίσει.
Το παιχνίδι χάνεται και ποιοι κέρδισαν; 
Άνθρωποι.
Αδύναμα, αξιολύπητα πλασματάκια.
Ανάξια σεβασμού και προσοχής....
Ηττήθηκες κατά κράτος στον αγώνα που διψούσες πιο πολύ να κερδίσεις.
Έχασες το τρόπαιο που εποφθαλμιούσες πιο πολύ απ'όλα. 
Η Ήττα ξεγύμνωσε τα οστά από τη σάρκα.
Λύγισε τα γόνατα και τα έσπασε.
Σκόρπισε τα σπλάχνα στις λάσπες....
Έτσι λοιπόν, ο Υπεράνθρωπος κατέρρευσε,
αναδιπλώθηκε στα δυο θρηνώντας,
το αίμα μια λίμνη γύρω του σπαταλημένο,
και ο Δαίμονας, ντροπιασμένος, κρύφτηκε στις ακριβές του Σκιές.
Το τελευταίο του και πιο αγαπημένο καταφύγιο...

Απέτυχε.

Μια φράση ψέλλιζε μόνο, ξανά και ξανά, πυρετικά.
Σαν προσευχή ετοιμοθάνατου: 



"Είμαι Άνθρωπος. Πονάω."

Ναι! Επέστρεψα....  :)



"ΘΡΙΑΜΒΕΥΤΙΚΌ" EDIT ΑΠΌ ΤΟ ΜΈΛΛΟΝ (2014):
Και που λες, ξεσκονίζοντας το μπλογκ μετά από κάτι χρόνια, πέφτω πάνω σ'αυτή την ανάρτηση ~την οποία είχα ξεχάσει παντελώς~ και καταλήγω χτυπιέμαι στα πατώματα απ'το γέλιο.
Νταξει, βρε πουλάκι μου μεταέφηβο... Είσαι drama queen, και ευτυχώς που δεν γνώριζες και τον Πετράν τότε, γιατί θα την έκανες την ανάρτηση "CHAOS IS A LADDER"...
Όπως και να έχει, σας παραθέτω το επίσημο "χαλί" της ανάρτησης, από το μέλλον και φεύγω (while highly amused):

Enjoy (?)

Το βλέμμα σου σακάτεψε την μοίρα μου...

Η Φωτογραφία δικιά μου, δεν την παίρνει  κανείς χωρίς  credit σε εμένα  παρακαλώ!!! Ναι, άρχισα να ασχολούμαι ΚΑΙ με την φωτογραφία... (και εδώ, κάποιος κακοήθης θα μπορούσε να πει "δουλειά δεν είχε ο διάολος"...)

"Είχες το βλέμμα που σακάτεψε τη μοίρα μου

και μια σιωπή που τη στοιχειώναν μυστικά

ένα κατώφλι που περίμενε το τίποτα

και μια γάτα που τη λέγαν Σύλβια Πλαθ.

Είχες μια χούφτα σκόνη αστέρια στην παλάμη σου

έτσι όπως γύριζες στον ύπνο σου γλυκά 

μια κουρασμένη αγάπη, κρύα, λεία στην αγκάλη σου

κι ένα θάνατο αργό στα γιασεμιά.

Κι εγώ που δε σε γνώριζα μα πάντα σ αγαπούσα 

κι εγώ που σε φοβόμουνα και στη σκιά σου ζούσα

είχα ένα ψέμα για να ζω 

και εκτοξευμένος στο κενό 

δε μπόρεσα να θυμηθώ γιατί πονούσα..."

Διάφανα Κρίνα.

Ξέρεις ότι υπάρχει πρόβλημα έμπνευσης, όταν ξαφνικά αρχίζεις να ανεβάζεις στο blog σου τραγούδια που δεν είναι δικά σου, για να φανεί πως κάνεις κάτι...

Επετειακή Ανάρτηση!

Ναι, ναι, ναι! Φίλτατοι αναγνώστες μου, (όσοι κάθεστε και με διαβάζετε ακόμα δηλαδή), πριν πέντε μέρες έκλεισα έναν χρόνο στον blogger! Το όνομα άλλαξε από Chronicles of Dementia σε Amaris Grimoire, αλλά δεν ξέρω αν θα το κρατήσω έτσι ή θα το επαναφέρω, ή θα κάνω κάτι άλλο. Επίσης θα παρατηρήσατε πως η δραστηριότητά μου είναι επιεικώς μειωμένη, και αυστηρώς ΑΝΎΠΑΡΚΤΗ τελευταία, αλλά λίγο οι διακοπές μου στην Ρόδο που δεν έχω Internet, λίγο το πρόγραμμά μου, και κατά πολύ η έλλειψη έμπνευσης που με ταλανίζει, δεν μου επέτρεψαν τίποτα καλύτερο... Φοβάμαι πως πάνε οι παλιές καλές εποχές, που κάθε μέρα ήταν δημιουργική (και το τραγικό είναι πως αυτές οι μέρες μου τέλειωσαν πριν καν αρχίσω να γράφω εδώ!)...

Ελπίζω από εδώ και πέρα να είμαι πιο δραστήρια, αν και για το κοντινό μέλλον δεν κόβω και πολύ...
Χαιρετώ και σας ευχαριστώ!

To Σημειωματάριο και η Έκλειψη...

Πιστεύετε πως από ένα φαινομενικά ασήμαντο γεγονός, μπορεί να γεννηθεί κάτι πολύ όμορφο; Συμπτώσεις... Και όμως χωρίς αυτές τις περίεργες συμπτώσεις τα πάντα θα ήταν διαφορετικά...

Θα σας πω μια Ιστοριούλα λοιπόν: 

"Μια Φορά και έναν καιρό, σε ένα νησί, ζούσε ένα μικρό κορίτσι... Μαθήτρια στην τελευταία τάξη του Γυμνασίου... Αρκετά περίεργο άτομο. Λίγοι το συμπαθούσαν και ακόμα πιο λίγοι έκαναν παρέα μαζί της. Ακόμα και σήμερα αν την ρωτήσετε, θα δυσκολευτεί να σας πει τι ακριβώς ήταν αυτό που την έκανε τόσο περίεργη, ίσως η αύρα της, ίσως τα αλλόκοτα ενδιαφέροντά της, αλλά το γεγονός ήταν ένα. Τα περισσότερα από τα άτομα με τα οποία ερχόταν καθημερινά σε επαφή, μάλλον την απόπερναν ή την αντιπαθούσαν. Ξέρετε πώς είναι αυτές οι ηλικίες... Τα παιδιά και οι έφηβοι είναι απίστευτα σκληροί και ειλικρινείς ... Ότι δεν τους κολλάει απορρίπτεται και κρίνεται καταδικαστέο, σε αντίθεση με τους ενήλικες που απλά φοράνε την μάσκα τους και το παίζουν "καλοί" και "προχώ"... Έτσι λοιπόν και αυτό το κορίτσι, ήταν μάλλον η περιθωριακή φιγούρα... Δεδομένου και του ότι και η ίδια ήταν αρκετά κοινωνικά αδέξια, πολύ περήφανη, και κατά βάθος ευαίσθητη και ανασφαλής (όσο και αν υποκρινόταν το αγοροκόριτσο και το σκληρό καρύδι), τα πράγματα ήταν καταδικασμένα να πάνε εξ αρχής να πάνε στραβά. Είχε κάποιες παρέες. Λίγα παιδιά που γνώριζε από, την Πρώτη Δημοτικού, παιδιά που είχε μάθει να αγαπάει σαν φίλους. Δεν ταίριαζαν. Αυτό είναι η αλήθεια. Ήταν καλά παιδιά, αλλά απλά, όσο περνούσε ο καιρός, και οι προσωπικότητες άρχιζαν να διαμορφώνονται, ήταν προφανές, πως δεν μπορούσαν πλέον να είναι κοινοί οι δρόμοι τους, αλλά η μικρή μας αντι-ηρωίδα, δεν ήθελε να αποκοπεί απ'αυτούς! Θα έμενε τελείως μόνη. Γαντζωνόταν λοιπόν με κάθε τρόπο, βρισκόταν σε μια άρνηση, και προσπαθούσε να δώσει ζωή σε κάτι νεκρό... Όπως ήταν αναμενόμενο, προέκυψε η τερατογένεση, και η το τέλος ήταν μάλλον εκρηκτικό και επώδυνο. Η μικρή έμεινε μόνη,χωρίς παρέες, με μια σακατεμένη περηφάνια. Εκουσίως στο περιθώριο, είχε αποφασίσει πως δεν χρειαζόταν κανέναν άλλο στην ζωή της πέραν του εαυτού της. Ο εαυτός της είναι το μόνο άτομο που άξιζε να αγαπά και να στηρίζει και να εμπιστεύεται... Οργή, οργή, οργή... Αυτό ένιωθε μόνο. Οργή για τον εαυτό της, οργή για τον περίγυρό της... Για όλα.


Κάπως έτσι, περνούσε ο καιρός. Η, κλεισμένη στο καβούκι της, και επιθετική με όλους, αντι-ηρωίδα μας, είχε την συνήθεια να κρατάει ένα σημειωματάριο στο σχολείο, για να γράφει τις παραδόσεις και τις ασκήσεις για το σπίτι. Στις πρώτες σελίδες αυτού του σημειωματάριου είχε επίσης την συνήθεια να γράφει ένα δυο λόγια για τον εαυτό της. Αγαπημένες της ταινίες, μουσική, φιλοδοξίες, όνειρα για το μέλλον, και πάει λέγοντας. Όχι για τους άλλους! Συνήθως δεν άφηνε άλλους να το αγγίξουν....

Ήταν ώρα αγγλικών. Στο γκρουπ των προχωρημένων το κορίτσι της ιστορίας μας καθόταν μόνο του, στο θρανίο, και ζωγράφιζε στο σημειωματάριο. Από μπροστά της πάντα, καθόταν ένα άλλο κοριτσάκι. Είχε έρθει στο νησί εκείνη την χρόνια. Πότε δεν έκανε ιδιαίτερη εντύπωση στην πρωταγωνίστρια μας, και ποτέ καμία απ τις δύο δεν μπήκε στον κόπο να μιλήσει η μια στην άλλη... Και η κατάσταση συνεχιζόταν έτσι για κοντά 6 μήνες... Μέχρι εκείνη την "μοιραία" μέρα. Το άγνωστο κοριτσάκι, σε κάποια στιγμή γυρνάει να ζητήσει κάτι, και το μάτι της πέφτει στο σημειωματάριο...


"Ωραίο σημειωματάριο! Μπορώ να του ρίξω μια ματία;"
Η μικρή μας, αμέσως υιοθέτησε την γνωστή αμυντική της στάση.
"Όχι." Ήταν η κοφτή και επιθετική απάντηση που έλαβε το άγνωστο κοριτσάκι. 


Δεν επέμεινε άλλο. Απλά επέστρεψε στα γραπτά της λίγο ξαφνιασμένη από την ξαφνική επιθετικότητα.


Ούτε όμως και στην πρωταγωνίστρια μας άρεσε αυτή η συμπεριφορά. Δεν την ήξερε καν την κοπέλα στο κάτω κάτω! Ενώ έβριζε τον εαυτό της από μέσα της για αυτό που πήγαινε να κάνει, έσφιξε τα δόντια, πήρε βαθιά ανάσα, σκούντηξε το άγνωστο κοριτσάκι, και της έδωσε το σημειωματάριο... Και εκείνη άρχισε να το ξεφυλλίζει. Το μάτι της έπεσε στην εισαγωγή, και άρχισε να την διαβάζει, ενώ κάθε τόσο έριχνε περίεργες ματιές πίσω της, προς το μέρος της αντι-ηρωίδας, η οποία φυσικά τσίτωσε και είχε ήδη σκαρώσει μια καυστική απάντηση, στην επικείμενη επίθεση που ήξερε πως θα δεχτεί!


Η άγνωστη του μπροστινού θρανίου, τέλειωσε την ανάγνωσή της, γύρισε προς το μέρος της, την κοίταξέ από πάνω ως κάτω και είπε:
"Μα πού ήσουν κρυμμένη εσύ τόσο καιρό;;;"


Μα τι έγινε τώρα; Η μικρή μας περίμενε χίλια και ένα σχόλια, αλλά το  "Μα πού ήσουν κρυμμένη εσύ τόσο καιρό;;;" δεν ήταν σίγουρα στην λίστα της. Αιφνιδιάστηκε, και για πρώτη φορά μετά από καιρό χαμογέλασε, έστω και αχνά, σε κάποιον άγνωστο, και την ρώτησε σιγανά τι εννοούσε. Τελικά όπως αποδείχτηκε, η Χριστίνα (γιατί έτσι μαθεύτηκε πως ονομαζόταν το άγνωστο αυτό κοριτσάκι), μέσα από το σημειωματάριο, ανακάλυψε πως είχε υπερβολικά πολλά κοινά ενδιαφέροντα και όνειρα με την πρωταγωνίστριά μας, και πραγματικά κανείς από τους δύο δεν το περίμενε...


Ο καιρός περνούσε, και τα δυο κορίτσια, αντάλλασσαν περιστασιακά καμιά κουβεντούλα, όμως τίποτα παραπάνω. 


... Και τότε ήρθε η έκλειψη. 29 Μαρτίου του 2006, θα γινόταν ολική έκλειψη ηλίου, ορατή από το νησί εκείνο. Η αντι ηρωίδα μας, που ήταν εκείνη την εποχή πωρωμένη με την αστρονομία και τους πλανήτες, είχε κατορθώσει να προμηθευτεί ειδικά γυαλιά για την θέαση της έκλειψης από τον "τρελό επιστήμονα" θείο της! Εκείνη την μέρα, ήρθε η  Χριστίνα, και την ρώτησε αν θα μπορούσαν μετά το σχολείο να βρεθούν κάπου, ώστε να δουν μαζί την έκλειψη, μιας και η ίδια δεν είχε γυαλιά.


Κάπως έτσι, μέσα στο ημίφως της έκλειψης, γνώρισε και ήρθε πιο κοντά με την Χριστίνα και την Ανθή, την κολλητή της. Ένα ακόμα κορίτσι, τόσο διαφορετικό από την ίδια και όμως τόσο όμοιο. Την συμπάθησε αμέσως (όσο άφηνε τον εαυτό της, γιατί ακόμα τότε ήταν πεπεισμένη πως ήταν ανεπίτρεπτο και ανούσιο να συμπαθείς άλλους), και οι 3 τους άρχισαν να κάνουν σταδιακά περισσότερη παρέα, στα διαλείμματα και στην ημερήσια εκδρομή...


Το καλοκαίρι πέρασε χωρίς απρόοπτα και τα τρία κορίτσια συναντήθηκαν μια δυο φορές... Τον Σεπτέμβρη όμως τα πράγματα θα άλλαζαν δραστικά. Πρώτη λυκείου σημαίνει δραστικές αλλαγές! Αλλάξαν τάξεις, και η μικρή μας βρέθηκε στο ίδιο τμήμα με την Χριστίνα, και μάλιστα διπλανές στο θρανίο... Τις ώρες του μαθήματος, λίγο από βαρεμάρα, λίγο γιατί δεν μπορούσε να φοράει την μάσκα της συνεχώς, και μετά την ώρα του διαλείμματος, άρχισε να ανοίγεται όλο και περισσότερο στις άλλες δυο, και σιγά σιγά μια αδέξια φιλία άρχισε να ανθίζει... Στο μεταξύ, στην παρέα που είχε σχηματισθεί είχε προστεθεί και ο Γιάννης, ένα παιδί από την Δευτέρα Λυκείου... Τα πράγματα, πήγαιναν όλως παραδόξως καλά για την αντι ηρωίδα μας!


Ο ΚΑΤΑΛΥΤΗΣ: Και πώς έσπασε και εντελώς ο πάγος στις σχέσεις τους;  Μπορεί να φανεί αστείο, αλλά η λύσις ήτο εκ Φινλανδίας ορμώμενη και άκουγε στο όνομα Nightwish! Μέσα απ' την μουσική τους, που την λάτρεψαν, μυήθηκαν στα καλά της metal και της rock μουσικής. Υπό την υπόκρουση τους περνούσαν ώρες στο σχολείο, χαλαρά, πάντα με μια στοχαστική ονειροπαρμένη διάθεση... Επίσης, μέσω των Nightwish, γνωρίσαν και τον Θανάση, που αργότερα μεταβαπτίσανε σε Θάνο ή Θανούλη (προς μεγάλη του αγανάκτηση)... Κάπως έτσι η Παρέα σχηματίστηκε... Ήταν αρκετά διαφορετικά άτομα μεταξύ τους, αλλά είχαν αρκετά κοινά για να έχουν μια εκρηκτική χημεία... Κύριο κοινό όμως; Η τρέλα! Η ανεμελιά!


Σταδιακά, η πρωταγωνίστρια συνειδητοποίησε πως με αυτά τα άτομα κολλούσε. Πως νοιάζονταν για αυτήν. Για αυτό που είναι. Όλο και περισσότερο, έσπαγε τον πάγο που είχε τοποθετήσει στον εαυτό της, και όλο και περισσότερο ξανάβρισκε τον παλιό της, περίεργο εαυτό. 
Και οι καινούριοι φίλοι της; Δεν φαίνονταν να ενοχλούνται! Μάλλον το διασκέδαζαν!


Η πρώτη λυκείου πέρασε, σε μια θολούρα από γέλιο, και καλή παρέα... Οι πεντάδα, ήταν αυτοί που ήταν, και δεν τους ένοιαζε τίποτα! Περνούσαν τον καιρό τους, με τόση τρέλα, αθωότητα, και ανεμελιά, που ομολογώ, δεν βίωσαν άλλοι στην ηλικία τους! Ήταν οι πάντοτε αχώριστοι Πέντε! H Πρωταγωνίστρια, η Χριστίνα, Η Ανθή, ο Θανάσης και ο Γιάννης. Τόσο απλό!


Το καλοκαίρι ήρθε, και η Χριστίνα θα έφευγε Αθήνα μόνιμα. Στην αρχή, η μικρή, νόμιζε πως η Παρέα θα διαλυόταν μετά απ'αυτό, αλλά κάτι τέτοιο δεν ίσχυε τελικά... Η γενική τρέλα στο Νησί συνεχίστηκε, και η επικοινωνία με το ξενιτεμένο μέλος δεν χάθηκε!
 Οι φιλίες που απέκτησε η μικρή με αυτά τα παιδιά, ήταν απ' αυτές τις ουσιώδεις φιλίες, τις βαθιές, που σου αφήνουν πράγματα... Η Μάσκα της επιτέλους είχε ξηλωθεί και η ίδια δεν νοιαζόταν να την επιδιορθώσει. Έγινε καλύτερος άνθρωπος, άνθισε....


 Από κοπάνες στα μαθήματα, που περνιούνταν  σε εγκαταλελειμμένες ξεχασμένες από τον Θεό σοφίτες, με παγωτό και κρέπες και αθώα γέλια, σε ατέλειωτες ώρες εξερευνήσεων, σε σκοτεινές υγρασιασμένες στοές, υπό το φως των φακών (και την πανταχού παρούσα μουσική των Nightwish και άλλων metal συγκροτημάτων). Από ατέλειωτες ώρες ψυχανάλυσης από το msn, σε κλαμένες κοπάνες και αγκαλιές παρηγοριάς, σε άραγμα στην τάφρο κάτω απ'το μεγάλο δέντρο, αγκαλιά με Μαυροδάφνη, και σε ΄φουσκωμένους λογαριασμούς από κλίσεις σε υπεραστικά νούμερα, δημιούργησε ένα ιδιαίτερο με κάθε ένα από τα παιδιά... Πήρε και έδωσε κάτι...


Αλλά το Κυριότερο; Βρήκε τον Εαυτό της, και την εμπιστοσύνη της στον Κόσμο...."


Είναι περίεργο. Έχουν περάσει 5 Χρόνια από τότε, και ακόμα αναρωτιέμαι, πόσο διαφορετική θα ήμουν τώρα, αν δεν είχα κάνει αυτή την απλή κίνηση. Να δώσω το Σημειωματάριο... Αν δεν είχα δεχτεί να δανείσω τα γυαλιά της έκλειψης στην Ανθή και την Χριστίνα... Αν δεν είχαμε ανακαλύψει τους Nightwish, ένα συγκρότημα απ'την Φινλανδία.... Ίσως αν δεν είχαν γίνει όλα αυτά εγώ να μην ήμουν ένα τελείως διαφορετικό άτομο τώρα, και ίσως και η ζωές των άλλων να διέφεραν πάρα πολύ! Είναι τρομακτικό αν το σκεφτεί κανείς...


Έχουν περάσει 5 χρόνια, έχουμε αλλάξει τρομακτικά, από τότε... Η Παρέα δεν υπάρχει με την έννοια που υπήρχε τότε. Με άλλα άτομα έχουν χωριστεί οι δρόμοι μας, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν κατέχουν ένα πολύ ιδιαίτερο κομμάτι στην ζωή μου! Αυτά τα άτομα τα αγαπάω απίστευτα πολύ. Τους χρωστάω τόσα πολλά!


Υπάρχουν στιγμές, που ένας θαμμένος εαυτός μου βγαίνει στην επιφάνεια... Είναι δύσκολο να μεγαλώνεις φίλους, και ίσως καμία φορά να αναρωτιέμαι αν άξιζε τον κόπο... Μέτα όμως σκέφτομαι όλες αυτές τις υπέροχες στιγμές που έχουμε μοιραστεί (και ακόμα και τις πιο δυσάρεστες), και καταλήγω πάντα στο εξής συμπέρασμα....


Άξιζε, και με το παραπάνω..."

Έχουν περάσει 5 ακριβώς χρόνια από την έκλειψη εκείνη. Πέντε Χρόνια,από τότε που άρχισα να γνωρίζω αυτά τα υπέροχα άτομα.

29-3-2006/ Present

Σας ευχαριστώ για όλα και σας αγαπώ! Να το ξέρετε! 

(Είμαι απίστευτα γλυκανάλατη τελικά...)

Είναι κρίμα που δεν μπόρεσα να βρω φωτογραφία που να είμαστε και οι 5 μάζι... Και από κάτω φυσικά ένα χαρακτηριστικό τραγούδι εκείνης της αξέχαστης εποχής!

Γκρίνιους Μέγιστους! (Ή Πόσος Σουρεαλισμός Χωράει σε ένα Social Network...)

Ναι! Σήμερα ήταν η ΜΈΡΑ! Αισθανόμουν τόσο έτοιμη να γράψω μια εντυπωσιακή ανάρτηση! ΜΑ ΝΑΙ! Η ΈΜΠΝΕΥΣΗ ΉΤΑΝ ΤΟΣΟ ΜΕΘΥΣΤΙΚΉ! Ανοίγω που λέτε τον Μπλόγκερ για να γράψω... "Μπλουπ!"... Chat στο facebook... Who Gives a $h*t! Τώρα έχουμε έμπνευση λέμε! Πάω να γράψω, τα δάχτυλά μου αιωρούνται πάνω από τα πλήκτρα έτοιμα να γεννήσουν κόσμους και ιστορίες... Μια στιγμή, πώς αρχίζω; Α, βέβαια...
...
... 
"ΜΠΛΟΥΠ ΜΠΛΟΥΠ ΜΠΛΟΥΠ!"
....
...
...
Μα ποιός στο διάολο είναι; Α, ναι... Ένας από τους γνωστούς πρήχτες των σελίδων κοινωνικής δικτύωσης! Σας το λέω, πραγματικά, με το που είδα το όνομα του γραμμένο πάνω στο παραθυράκι της συνομιλίας και είδα τι ήθελε, κάθε λαμπρή ιδέα που υπήρχε στο κεφάλι μου, έφυγε πανικόβλητη από το παράθυρο, καβάλα στην υπερμεγεθή μου Νυχτερίδα όνοματι Βλάντ, και πήγε διακοπές στην Τανγκανίκα, ενώ ο εγκέφαλός μου μετατράπηκε σε ωραιότατο πουρέ για Zombie! Αλίμονο... 


Τώρα, θα ρωτήσει κανείς,και με το δίκιο του, γιατί στο δαίμονα,  κρατάω τέτοια άτομα, την στιγμή που    υπάρχει εκείνη η ωραιότατη επιλογή "block"! Σίγουρα θα την γνωρίζω! Ναι, ναι, είναι αλήθεια, και την γνωρίζω, και την έχω χρησιμοποιήσει κιόλας! Και είναι ολίγον μαζοχιστικό αυτό που θα πω, αλλά είναι κάποια άτομα που απλά, δεν μου πάει η καρδιά να τα αποκλείσω! Όχι από καλοσύνη φυσικά! Οι λόγοι είναι τόσο ιδιοτελείς, όσο και αυτοί του Κ. Ιδιοτελή όταν αποφασίζει να κατέβει στις εκλογές ως Πρόεδρος του Κόμματος, "Ιδιοτελής Ένωση Ιδιοτελών Καθαρμάτων Ελλάδος"! Πώς να το θέσω τώρα; Θα παραθέσω την αυθεντία του Λόρδου Black Adder: 
"Well, it is said, that a civilised man seeks out good and intelligent company, so that, through learned discourse, he may rise above the savage and closer to God.

Personally, however, I like to start the day with a total dickhead to remind me I'm best."

Τώρα αν ανάγετε το παραπάνω απόφθεγμα, σε όλο το 24 αντί για τα πρωινά, έχετε την άποψή μου επί του θέματος! Κακία το ξέρω, αλλά δυστυχώς  η αλήθεια είναι κακομούτσουνη! Προφανώς δεν αναφέρομαι στον κάθε άνθρωπο που προσπαθεί να γνωρίσει καινούριο κόσμο με κοινά ενδιαφέροντα. Εκεί είμαι οκ, φέρομαι και πολύ πολιτισμένα μάλιστα, και ναι, έχω γνωρίσει αξιόλογα άτομα έτσι, μέχρι και από Μεξικό, με τα οποία επικοινωνούμε ακόμα! Μιλάω για εκείνες τις τραγικές υπάρξεις, με την νοημοσύνη ενός λαχανόφυλλου, το ταμπεραμέντο σάπιου κούτσουρου, και το νεύρο πεθαμένου!  Ξέρεις, βλέπουν μια ωραία φωτογραφία στο προφίλ, κάνουν αίτημα φιλίας, και προσπαθούν να συνουσιασθούν, ενω παράλληλα τρέφουν αυταπάτες πως είναι οι Υπέρτατοι, Υπερcool, το όνειρο της κάθε γυναίκας και πάει λέγοντας! Αυτούς που επειδή αποφάσισες να το παίξεις μεγαλόψυχη και να τους μιλήσεις μια φορά, το έδεσαν σχοινί κορδόνι πως είσαι τρελά ερωτευμένη μαζί τους, και πως σε λίγο καιρό θα παντρευτείτε μάλιστα, και όλα αυτά ενό παράλληλα κορτάρουν και την κολλητή σου, χωρίς να γνωρίζουν πως γνωρίζεστε με την εν λόγω κοπελιά! Ή Ακόμα χειρότερα, όταν ένας άκυρος, σε κάνει άίτημα φιλίας, επειδή κορτάρει την φίλη σου, την οποία δεν γνωρίζει προσωπικά, και η οποία απλά δεν γουστάρει, αλλά αυτός αρνείται να το συνειδητοποιήσει, και προσπαθεί να σε βάλει να κάνεις την τσατσά! Οπώς έχω ξαναπεί, είναι άξιον απορίας, το πόσος σουρεαλισμός χωράει μέσα σε ένα social network!  

Συνήθως, η αντιμετώπισή μου προς τέτοιου είδους περιπτώσεις, είναι μάλλον αυτή της γαϊδουρινής υπομονής σε συνδυασμό με το απόλυτο δούλεμα! Ναι, έχω περίεργη αίσθηση του χιούμορ, αλλά κάτι τέτοια άτομα, με τους κατάλληλους χειρισμούς μπορούν να σου προσφέρουν άπειρες ώρες ψυχαγωγίας και γέλιου! Και το γέλιο κάνει καλό στην υγεία! Ποιά είμαι εγώ τέλος πάντων που θα αρνηθώ μια ευκαιρία για να βελτιώσω την υγεία μου και να κάνω κοιλιακούς χωρίς γυμναστήριο; Δωρεάν γυμναστική λέμε! Μάλιστα, κρατάω και αρχείο με καμένες σημειώσεις, και όσοι τυχεροί το έχουν διαβάσει, συμφωνούν μαζί μου, πως είναι μαργαριτάρια των πλέον cult συνομιλιών, ενώ μου έχουν πει πως επιβάλλεται να τα ανεβάσω, με αλλαγμένα ονόματα εδώ πέρα (πριν αρχίσουν να σας τρέχουν τα σάλια, δεν πρόκειται κατά πάσα πιθανότητα! 1. Θα ευτελισθεί το ήδη ευτελισμένο επίπεδο του blog μου {ναι, απίστευτη αυτοεκτίμηση πάλι}, και 2. δεν ξέρω κατά πόσο νόμιμο είναι κάτι τέτοιο, οπότε άστο!)!

Όλα ωραία και καλά λοιπόν, αλλά υπάρχουν και στιγμές, όπως καλή ώρα, όπου κάτι τέτοιοι τύποι αποτελούν τρελή ενόχληση και pain in the @$$... Και εδώ έρχεται το ερώτημα. Τελικά, εγώ είμαι τόσο έξυπνη και βλέπω τους άλλους τόσο βλάκες, ώστε να ισχύει αυτό που λέει και ο εφηβικός μου έρωτας ο Βαρτιμαίος ο Δαίμονας (πάρτε τα ΒΙΒΛΊΑ ΡΕ :Ρ): 

"Το διανοητικό μας χάσμα είναι απροσμέτρητο (μεταξύ δαιμόνων και θνητών), είναι σαν να βάζεις ένα δελφίνι να διαλεχτεί με έναν γαιοσκώληκα. Τεχνικά Αδύνατον!";;;

Ή απλά όντως έχουν πήξει τα Social Networks στους ηλίθιους στερημένους; Ή μήπως τα Social Networks και γενικά το διαδίκτυο και ο σύγχρονος τρόπος ζωής έχουν κάνει την συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου, ηλίθιο και στερημένο; Ή μήπως πάντα ο πιο πολλοί έτσι ήταν και απλώς βρήκαν την ευκαιρία να βγουν στην επιφάνεια εκμεταλλευόμενοι την ανωνυμία που τους προσφέρεται;;;;; 

ΙΔΟΥ Η ΑΠΟΡΊΑ! Κλείνω αυτό το μάλλον άσκοπο βιτριολικό post-κράξιμο, και σας αφήνω να το σκεφτείτε με την ησυχία σας! 

Καληνύχτα λοιπόν σε όλους σας!


Bay Bay, από το bye bye! Ξέρω εγώ τι λέω!

Η Μικρή Μπερδεμένη Amaris (που περνάει κρίση μισανθρωπίας και παραληρεί)!


ΥΓ: Κάπου εδώ να διευκρινίσω πως δεν είμαι σε γενικές γραμμές τόσο κακιασμένη και σκατόψυχη όσο ίσως να φαίνομαι σε αυτή την ανάρτηση! Απλά που και που πρέπει να γκρινιάξω! Δεν γίνεται, είμαι προγραμματισμένη να γκρινιάζω εντελώς στο άσχετο για ότι θυμηθώ!

Καλή Χρονιά!

Λίγο καθυστερημένα να ευχηθώ και εγώ καλή χρονιά, ευτυχισμένη για όλους, παρά το γενικό χάος που επικρατεί! Ας φέρει το 2011 ό,τι καλύτερο σε όλους μας! :D

Let it snow, let it snow... (πολύ πρωτότυπος τίτλος)

 Επιτέλους καταλάβαμε λίγο χειμώνα! Η θερμοκρασία έπεσε αισθητά, ο χριστουγεννιάτικος διάκοσμος αρχίζει να φαίνεται εντός τόπου και χρόνου, και επιτέλους θα φορέσω και το παλτό μου (είχα αρχίσει να απελπίζομαι! Άδικα το αγόρασα δηλαδή;)! Έτσι λοιπόν, να μαι σήμερα κατά τις τρείς τα ξημερώματα, να φοράω τις ζεστές πιτζαμούλες μου και να ετοιμάζομαι να πάω στο κρεβατάκι μου... Μέχρι που ρίχνω μια ματιά απ' το παράθυρό μου...  Εκεί, στο φως της λάμπας του δρόμου στροβιλιζόταν... Χιόνι είναι αυτό; Πρώτη φορά στην ζωή μου βλέπω χιόνι (αναμενόμενο όταν μένεις σε νησί στο Νότιο Ανατολικό Αιγαίο όλη σου την ζωή)...
 Αλλαγή σχεδίου. Διπλό πουλόβερ; Check. Κασκόλ; Check. Σκουφάκι; Check. Ζεστό παντελόνι και το ΠΑΛΤΌ μου; Check! Αντίο πιτζαμούλες προς το παρόν! Γάντια, κινητό, ακουστικά, και κλειδιά και έξω από την πόρτα! Χαμογελάω καθώς θυμάμαι την αντίδραση της Φωτεινής από το msn... "Eisai treliiiiiiiiiii??????". Ίσως και να είμαι! Αλλά, τι πιο ωραίο από μια βόλτα στην κοιμισμένη πόλη, μόνο παρέα  με το χιόνι και την μουσική; Μήπως αυτές οι ξαφνικές αποφάσεις, αυτές οι μικρές τρέλες, δεν είναι και αυτά που θα μείνουν στο τέλος; Τι και αν κατά πάσα πιθανότητα αύριο μεθαύριο θα είμαι πουντιασμένη;  Εγώ χάρηκα την βόλτα μου! Είναι όμορφο συναίσθημα, αυτή η ελευθερία που νιώθεις... Ίσως κάποιοι να λένε πως είμαι περίεργη, αλλά τι να πω; Εγώ γύρισα σπίτι χαμογελαστή... 

Ω, ναι... C'est moi! (και τώρα με αυτό το τελευταίο το έκανα το post να θυμίζει διαφήμιση από από άρωμα... Τι να πει κανείς... :P)




EDIT: Τελικά, μετά απ' αυτή την εξόρμησή μου, πέρασα όλες τις διακοπές των Χριστουγέννων κρεβατωμένη με οξεία λαρυγγίτιδα, αγκαλιά με αντιβιοτικά και αντιφλεγμονώδη... Είμαι psycho που ακόμα και έτσι, μια τέτοια βολτούλα θα την επαναλάμβανα ευχαρίστως;;;;

Μια που πλησιάζουν και εκλογές.....

Πάντα όταν το ακούω αυτό το τραγούδι, θυμάμαι προεκλογικό λόγο πολιτικού!
Τυχαίο;
Δεν νομίζω...
Απολαύστε!

Καλώς με Ορίζω....

Τα Καλωσορίσματα και τα άλλα Διαδικαστικά

Και κάπως έτσι, μετά άπο πιέσεις μια συγκεκριμένης θαμώνος του Blogger, πήρα την μεγάλη απόφαση να δημιουργήσω τον δικό μου Ιστότοπο... Το κάθε πότε θα Δημοσιεύω; Άγνωστον. Το τι θα δημοσιεύω;

Άγνωστον... Αλλά ελπίζω, να καταφέρω να κρατήσω ενα ενδιαφέρον blog... Μια Προειδοποίηση όμως, έχω την τάση να ειμαί καπώς... Ιδιόρυθμη να το πω; Εκκεντρική να το πω; Ό,τι θυμάμαι χαίρομαι;

Απλά για να γνωρίζει ο τύχων αναγνώστης σε περίπτωση που δει κάποια άξια εκτέλεσης στα 10 βήματα posts...

Δεν έχω τίποτα άλλο να πω για την ώρα, ίσως επείδη η νύστα έχει αρχίσει να μου θολώνει τον εγκέφαλο (ω! Άτιμη!), οπότε κλείνω κάπου εδώ αυτό το μαλλον ανιαρό post, και σας εύχομαι Καλή Νύχτα!