Μαθήματα γευσιγνωσίας της μνήμης σε δυο λεπτά.

Ώρα δυο παρά κάτι θύμησες.

Θολός αέρας και αψύς καπνός,

να γδέρνουν καυτά μονοπάτια στη γλώσσα.
Έξω, στιλπνό, μαύρο τ΄ αγιάζι, μα μέσα ζεματά η προσμονή.
Νικοτινούχος ζάλη.
Γεύση, πικρή.

Χρυσός λυκίσκος και οινόπνευμα.
Ένα κοφτό ανατρίχιασμα, χωμάτινο νανούρισμα.

Ζεστές αναπνοές και παγωμένες ψευδαισθήσεις.
Μαζί.
Γεύση, στυφή.

Αλκοολικό ταξίδι, πρόσθιος λοβός – αμυγδαλή,

Χωρίς επιστροφή.

και εκεί, σκιές οικείες σαρκώνονται νωχελικά.
Γραπώνονται στην άκρη του λογισμού και περιπαίζουν.

Επίγευση, γλυκόπικρη.

Ώρα, δύο ακριβώς.

Πώς η επικαιρότητα καταστρέφει το Ασυνείδητο.

Πέθανε, που λέτε, γιαγιά μου και ετοίμαζα ωραία και καλά τον τάφο στο Pere Lachaise (!!!!) όταν εμφανίστηκε ένα αμάξι για να με πάει στην εκκλησία.
Μπαίνω μέσα ωραία και καλά και φτάνω στην εκκλησία την ώρα που χαιρετούσαν τους τεθλιμμένους συγγενείς οι παρευρισκόμενοι... Παίρνω τη θέση μου δίπλα στη μάνα μου και ετοιμάζομαι να υποδεχτώ τον πρώτο: Ο Σαμαράς που βγάζει έναν δακρύβρεχτο λόγο για τη γιαγιά μου.
Πολύ προβληματίζομαι, αλλά δεν λέω τίποτα και περιμένω τον επόμενο: Ο Βενιζέλος που βγάζει και αυτός λόγο...
Μέχρι το τέλος έχουν εμφανιστεί όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί (και είναι και πολλοί φέτος πανάθεμα τους) και έμενα έχουν αρχίσει να με ζώνουν τα φίδια!
Τελικά αγανακτισμένη, αποφασίζω να ζητήσω εξηγήσεις από την μάνα μου, έτσι γυρνάω και έρχομαι μούρη με μούρη με τη Μπακογιάννη (προφανώς η γιαγιά μου είναι η Μαρίκα................) .........

"Δεν χαίρεσαι που η μανούλα σου θα σχηματίσει σύντομα κυβέρνηση συνεργασίας με το ΛΑΟΣ;;;" με ρωτάει πολύ χαρούμενη η 'μάνα' μου "θα μας ψηφίσει το κορίτσι μου, φυσικά! Έτσι δεν είναι;"

Ε, κάπου εκεί γυρνάω εγώ πολύ φρικαρισμένη και αναφωνώ:

"Τι λες ρε μάνα;;;; Εγώ αριστερά ψηφίζω!!!"

******************

Το σκηνικό αλλάζει και γίνεται πιο Quentin Tarantino meets David Lynch (καλά νταξει... Όχι  και τόσο):


Να μαι λοιπόν σε εκείνη τη άδεια λεωφόρο να οδηγώ ένα retro μαύρο αμάξι στα σκοτάδια με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Στη θέση του συνοδηγού ένα περίστροφο.
Στις πίσω θέσεις βρίσκονται φιμωμένοι ο Καραμανλής, ο ΓΑΠ και ο Πάγκαλος.

Εγώ φυσικά από μπροστά κάθομαι και τους κράζω:

"και ΤΙ σας φταίνε οι συντάξεις και οι μισθοί των ανθρώπων;;;; Και αφού ΕΣΕΙΣ τα φάγατε ΕΣΕΊΣ να τα πληρώσετε!!! Α στο διάολο έχετε καταδικάσει ολόκληρο έθνος.... Η γιαγιά μου ρε στο χωριό που δεν μπορεί να πληρώσει τα φάρμακα της ΤΙ σας έκανε;;;; Αλλά τώρα θα δείτε! Θα σας ρίξω από το Σούνιο να σας φάνε τα ψάρια!"

Και με αυτά τα λόγια, βλέπω μια πινακίδα που λέει Σούνιο και στρίβω.....

............. Και κάπου εδώ ξυπνάω πανικόβλητη και λουσμένη στον ιδρώτα. Η επικαιρότητα έχει καταστρέψει το Ασυνείδητο μου ανεπανόρθωτα.

Ακόμα αδυνατώ να αποφασίσω ποιο soundtrack κολλάει πιο πολύ στο τελευταίο (επίσης προς τι οι επανειλημμένες αναφορές στην σχωρεμένη γιαγιά μου...) .

                 

Μια κουβέντα.

Κάποιες φορές συμβαίνει να σου κάνουν ένα δώρο (ένα βιβλίο που έψαχνες καιρό πχ.), και όμως, το πραγματικό δώρο να κρύβεται μέσα σ'αυτό. Είναι κάτι απλό, που όμως αξίζει τα πάντα. Ένα κομμάτι χαρτί με ένα σύντομο σημείωμα, σφηνωμένο ανάμεσα στις σελίδες.

Με μεγαααάλη χρονοκαθυστέρηση, λοιπόν, ας δώσω μια απάντηση:

"Εγώ σε ευχαριστώ. Για όλα."

Μπόγκαρτ.

Θυμάμαι ακόμα όταν διάβασα για πρώτη φορά το "Χάρι Πότερ και ο Αιχμάλωτος του Αζκαμπάν".

Ένας χειμώνας μισοξεχασμένος, βαμμένος στο γκρίζο και την βροχή, ο χειμώνας εκείνης της Τετάρτης Δημοτικού, υπήρξε το σύνορο ανάμεσα στον παιδικό κόσμο της αθωότητας και τον κόσμο των μεγάλων. 

Ήταν οι μέρες των διακοπών, κάπου μεταξύ Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς, και το μικρό κορίτσι καθόταν σε εκείνον τον παλιό καναπέ, με τη μύτη χωμένη στο βιβλίο και πετούσε με μαγικά σκουπόξυλα πάνω απ'την βρετανική ύπαιθρο. Στο δίπλα δωμάτιο η αγαπημένη της θεία αργοπέθαινε, ο καρκίνος στον εγκέφαλο δεν είναι παίξε γέλασε... Η μυρουδιές από φάρμακα, αρρώστια, και χυμό πορτοκάλι εισέβαλαν στις αισθήσεις της, αλλά ήταν αποφασισμένη να τις αγνοήσει. Δεν ήταν εκεί. Ήταν στο Χόγκουαρτς στο κάτω κάτω, και αυτές οι μυρουδιές δεν είχαν καμιά θέση εκεί!

Σε αυτό το σκηνικό ήταν που διάβασα και για το Μπόγκαρτ... Εκείνο το μυστήριο πλάσμα, που ζει στα σκοτάδια, παίρνει την μορφή του χειρότερου φόβου σου και τρέφεται απ'αυτόν. Θυμάμαι να αναρωτιέμαι συνεπαρμένη, σε τι θα μεταμορφωνόταν το δικό μου Μπόγκαρτ και να μην μπορώ να καταλήξω σε κάτι συγκεκριμένο.

Κάποιο φάντασμα; Κάπου μέσα μου πίστευα πως δεν υπήρχαν. Το ίδιο και τα τέρατα.

Ο Θάνατος κάποιου αγαπημένου προσώπου; Το είχα ήδη ζήσει. Με άφησε ανεπηρέαστη. Ο Θάνατος είχε απομυθοποιηθεί στον νου μου. 

Τότε τι; Όσο και να έστυβα το μυαλό μου δεν έβρισκα κάτι που να φοβάμαι. Στο τέλος, με την αφέλεια που χαρακτηρίζει τις παιδικές εκείνες ηλικίες κατέληξα πως το Μπόγκαρτ μου θα ήταν μια αράχνη. Όπως ακριβώς και του Ρον.

11 χρόνια μετά, και εκείνο το μικρό κορίτσι δεν υπάρχει πια. Στην θέση του βρίσκεται μια εικοσάχρονη νέα γυναίκα. Πλέον ξέρω ποιο θα ήταν το Μπόγκαρτ μου, αν εμφανιζόταν αυτή τη στιγμή μπροστά μου. Δεν είναι κανένα τέρας και κανένα φάντασμα. Δεν είναι κανένα υπερμέγεθες έντομο. Είναι πεζό, όπως οφείλει να να είναι το Μπόγκαρτ ενός μεγάλου, χαζό ίσως για πολλούς, γελοίο. Έχει ανθρώπινες μορφές που αλλάζουν και δεν ξέρω πως να το γελοιοποιήσω για να το εξαφανίσω...  Ξέρω πως εκείνο το κορίτσι που υπήρχε κάποτε σε εκείνο το δωμάτιο και διάβαζε για τα Μπόγκαρτ θα με κορόιδευε αν της εκμυστηρευόμουν την μορφή του. Σπουδαία μάγισσα είμαι, που δεν μπορώ να νικήσω κάτι τόσο χαζό, θα έλεγε... Δεν θα καταλάβαινε. Ήταν πολύ αθώα για να καταλάβει.  

Ώρες ώρες ζηλεύω αυτό το μικρό κορίτσι, που περνούσε ώρες ολόκληρες σε εκείνον τον παλιό καναπέ διαβάζοντας.... Δυστυχώς όμως, υπάρχει παγιδευμένο μόνο εκεί πλέον. Ζει μόνο μέσα στις αποθήκες των αναμνήσεων μου και πουθενά αλλού.

"Ριντίκουλους!"

To Σημειωματάριο και η Έκλειψη...

Πιστεύετε πως από ένα φαινομενικά ασήμαντο γεγονός, μπορεί να γεννηθεί κάτι πολύ όμορφο; Συμπτώσεις... Και όμως χωρίς αυτές τις περίεργες συμπτώσεις τα πάντα θα ήταν διαφορετικά...

Θα σας πω μια Ιστοριούλα λοιπόν: 

"Μια Φορά και έναν καιρό, σε ένα νησί, ζούσε ένα μικρό κορίτσι... Μαθήτρια στην τελευταία τάξη του Γυμνασίου... Αρκετά περίεργο άτομο. Λίγοι το συμπαθούσαν και ακόμα πιο λίγοι έκαναν παρέα μαζί της. Ακόμα και σήμερα αν την ρωτήσετε, θα δυσκολευτεί να σας πει τι ακριβώς ήταν αυτό που την έκανε τόσο περίεργη, ίσως η αύρα της, ίσως τα αλλόκοτα ενδιαφέροντά της, αλλά το γεγονός ήταν ένα. Τα περισσότερα από τα άτομα με τα οποία ερχόταν καθημερινά σε επαφή, μάλλον την απόπερναν ή την αντιπαθούσαν. Ξέρετε πώς είναι αυτές οι ηλικίες... Τα παιδιά και οι έφηβοι είναι απίστευτα σκληροί και ειλικρινείς ... Ότι δεν τους κολλάει απορρίπτεται και κρίνεται καταδικαστέο, σε αντίθεση με τους ενήλικες που απλά φοράνε την μάσκα τους και το παίζουν "καλοί" και "προχώ"... Έτσι λοιπόν και αυτό το κορίτσι, ήταν μάλλον η περιθωριακή φιγούρα... Δεδομένου και του ότι και η ίδια ήταν αρκετά κοινωνικά αδέξια, πολύ περήφανη, και κατά βάθος ευαίσθητη και ανασφαλής (όσο και αν υποκρινόταν το αγοροκόριτσο και το σκληρό καρύδι), τα πράγματα ήταν καταδικασμένα να πάνε εξ αρχής να πάνε στραβά. Είχε κάποιες παρέες. Λίγα παιδιά που γνώριζε από, την Πρώτη Δημοτικού, παιδιά που είχε μάθει να αγαπάει σαν φίλους. Δεν ταίριαζαν. Αυτό είναι η αλήθεια. Ήταν καλά παιδιά, αλλά απλά, όσο περνούσε ο καιρός, και οι προσωπικότητες άρχιζαν να διαμορφώνονται, ήταν προφανές, πως δεν μπορούσαν πλέον να είναι κοινοί οι δρόμοι τους, αλλά η μικρή μας αντι-ηρωίδα, δεν ήθελε να αποκοπεί απ'αυτούς! Θα έμενε τελείως μόνη. Γαντζωνόταν λοιπόν με κάθε τρόπο, βρισκόταν σε μια άρνηση, και προσπαθούσε να δώσει ζωή σε κάτι νεκρό... Όπως ήταν αναμενόμενο, προέκυψε η τερατογένεση, και η το τέλος ήταν μάλλον εκρηκτικό και επώδυνο. Η μικρή έμεινε μόνη,χωρίς παρέες, με μια σακατεμένη περηφάνια. Εκουσίως στο περιθώριο, είχε αποφασίσει πως δεν χρειαζόταν κανέναν άλλο στην ζωή της πέραν του εαυτού της. Ο εαυτός της είναι το μόνο άτομο που άξιζε να αγαπά και να στηρίζει και να εμπιστεύεται... Οργή, οργή, οργή... Αυτό ένιωθε μόνο. Οργή για τον εαυτό της, οργή για τον περίγυρό της... Για όλα.


Κάπως έτσι, περνούσε ο καιρός. Η, κλεισμένη στο καβούκι της, και επιθετική με όλους, αντι-ηρωίδα μας, είχε την συνήθεια να κρατάει ένα σημειωματάριο στο σχολείο, για να γράφει τις παραδόσεις και τις ασκήσεις για το σπίτι. Στις πρώτες σελίδες αυτού του σημειωματάριου είχε επίσης την συνήθεια να γράφει ένα δυο λόγια για τον εαυτό της. Αγαπημένες της ταινίες, μουσική, φιλοδοξίες, όνειρα για το μέλλον, και πάει λέγοντας. Όχι για τους άλλους! Συνήθως δεν άφηνε άλλους να το αγγίξουν....

Ήταν ώρα αγγλικών. Στο γκρουπ των προχωρημένων το κορίτσι της ιστορίας μας καθόταν μόνο του, στο θρανίο, και ζωγράφιζε στο σημειωματάριο. Από μπροστά της πάντα, καθόταν ένα άλλο κοριτσάκι. Είχε έρθει στο νησί εκείνη την χρόνια. Πότε δεν έκανε ιδιαίτερη εντύπωση στην πρωταγωνίστρια μας, και ποτέ καμία απ τις δύο δεν μπήκε στον κόπο να μιλήσει η μια στην άλλη... Και η κατάσταση συνεχιζόταν έτσι για κοντά 6 μήνες... Μέχρι εκείνη την "μοιραία" μέρα. Το άγνωστο κοριτσάκι, σε κάποια στιγμή γυρνάει να ζητήσει κάτι, και το μάτι της πέφτει στο σημειωματάριο...


"Ωραίο σημειωματάριο! Μπορώ να του ρίξω μια ματία;"
Η μικρή μας, αμέσως υιοθέτησε την γνωστή αμυντική της στάση.
"Όχι." Ήταν η κοφτή και επιθετική απάντηση που έλαβε το άγνωστο κοριτσάκι. 


Δεν επέμεινε άλλο. Απλά επέστρεψε στα γραπτά της λίγο ξαφνιασμένη από την ξαφνική επιθετικότητα.


Ούτε όμως και στην πρωταγωνίστρια μας άρεσε αυτή η συμπεριφορά. Δεν την ήξερε καν την κοπέλα στο κάτω κάτω! Ενώ έβριζε τον εαυτό της από μέσα της για αυτό που πήγαινε να κάνει, έσφιξε τα δόντια, πήρε βαθιά ανάσα, σκούντηξε το άγνωστο κοριτσάκι, και της έδωσε το σημειωματάριο... Και εκείνη άρχισε να το ξεφυλλίζει. Το μάτι της έπεσε στην εισαγωγή, και άρχισε να την διαβάζει, ενώ κάθε τόσο έριχνε περίεργες ματιές πίσω της, προς το μέρος της αντι-ηρωίδας, η οποία φυσικά τσίτωσε και είχε ήδη σκαρώσει μια καυστική απάντηση, στην επικείμενη επίθεση που ήξερε πως θα δεχτεί!


Η άγνωστη του μπροστινού θρανίου, τέλειωσε την ανάγνωσή της, γύρισε προς το μέρος της, την κοίταξέ από πάνω ως κάτω και είπε:
"Μα πού ήσουν κρυμμένη εσύ τόσο καιρό;;;"


Μα τι έγινε τώρα; Η μικρή μας περίμενε χίλια και ένα σχόλια, αλλά το  "Μα πού ήσουν κρυμμένη εσύ τόσο καιρό;;;" δεν ήταν σίγουρα στην λίστα της. Αιφνιδιάστηκε, και για πρώτη φορά μετά από καιρό χαμογέλασε, έστω και αχνά, σε κάποιον άγνωστο, και την ρώτησε σιγανά τι εννοούσε. Τελικά όπως αποδείχτηκε, η Χριστίνα (γιατί έτσι μαθεύτηκε πως ονομαζόταν το άγνωστο αυτό κοριτσάκι), μέσα από το σημειωματάριο, ανακάλυψε πως είχε υπερβολικά πολλά κοινά ενδιαφέροντα και όνειρα με την πρωταγωνίστριά μας, και πραγματικά κανείς από τους δύο δεν το περίμενε...


Ο καιρός περνούσε, και τα δυο κορίτσια, αντάλλασσαν περιστασιακά καμιά κουβεντούλα, όμως τίποτα παραπάνω. 


... Και τότε ήρθε η έκλειψη. 29 Μαρτίου του 2006, θα γινόταν ολική έκλειψη ηλίου, ορατή από το νησί εκείνο. Η αντι ηρωίδα μας, που ήταν εκείνη την εποχή πωρωμένη με την αστρονομία και τους πλανήτες, είχε κατορθώσει να προμηθευτεί ειδικά γυαλιά για την θέαση της έκλειψης από τον "τρελό επιστήμονα" θείο της! Εκείνη την μέρα, ήρθε η  Χριστίνα, και την ρώτησε αν θα μπορούσαν μετά το σχολείο να βρεθούν κάπου, ώστε να δουν μαζί την έκλειψη, μιας και η ίδια δεν είχε γυαλιά.


Κάπως έτσι, μέσα στο ημίφως της έκλειψης, γνώρισε και ήρθε πιο κοντά με την Χριστίνα και την Ανθή, την κολλητή της. Ένα ακόμα κορίτσι, τόσο διαφορετικό από την ίδια και όμως τόσο όμοιο. Την συμπάθησε αμέσως (όσο άφηνε τον εαυτό της, γιατί ακόμα τότε ήταν πεπεισμένη πως ήταν ανεπίτρεπτο και ανούσιο να συμπαθείς άλλους), και οι 3 τους άρχισαν να κάνουν σταδιακά περισσότερη παρέα, στα διαλείμματα και στην ημερήσια εκδρομή...


Το καλοκαίρι πέρασε χωρίς απρόοπτα και τα τρία κορίτσια συναντήθηκαν μια δυο φορές... Τον Σεπτέμβρη όμως τα πράγματα θα άλλαζαν δραστικά. Πρώτη λυκείου σημαίνει δραστικές αλλαγές! Αλλάξαν τάξεις, και η μικρή μας βρέθηκε στο ίδιο τμήμα με την Χριστίνα, και μάλιστα διπλανές στο θρανίο... Τις ώρες του μαθήματος, λίγο από βαρεμάρα, λίγο γιατί δεν μπορούσε να φοράει την μάσκα της συνεχώς, και μετά την ώρα του διαλείμματος, άρχισε να ανοίγεται όλο και περισσότερο στις άλλες δυο, και σιγά σιγά μια αδέξια φιλία άρχισε να ανθίζει... Στο μεταξύ, στην παρέα που είχε σχηματισθεί είχε προστεθεί και ο Γιάννης, ένα παιδί από την Δευτέρα Λυκείου... Τα πράγματα, πήγαιναν όλως παραδόξως καλά για την αντι ηρωίδα μας!


Ο ΚΑΤΑΛΥΤΗΣ: Και πώς έσπασε και εντελώς ο πάγος στις σχέσεις τους;  Μπορεί να φανεί αστείο, αλλά η λύσις ήτο εκ Φινλανδίας ορμώμενη και άκουγε στο όνομα Nightwish! Μέσα απ' την μουσική τους, που την λάτρεψαν, μυήθηκαν στα καλά της metal και της rock μουσικής. Υπό την υπόκρουση τους περνούσαν ώρες στο σχολείο, χαλαρά, πάντα με μια στοχαστική ονειροπαρμένη διάθεση... Επίσης, μέσω των Nightwish, γνωρίσαν και τον Θανάση, που αργότερα μεταβαπτίσανε σε Θάνο ή Θανούλη (προς μεγάλη του αγανάκτηση)... Κάπως έτσι η Παρέα σχηματίστηκε... Ήταν αρκετά διαφορετικά άτομα μεταξύ τους, αλλά είχαν αρκετά κοινά για να έχουν μια εκρηκτική χημεία... Κύριο κοινό όμως; Η τρέλα! Η ανεμελιά!


Σταδιακά, η πρωταγωνίστρια συνειδητοποίησε πως με αυτά τα άτομα κολλούσε. Πως νοιάζονταν για αυτήν. Για αυτό που είναι. Όλο και περισσότερο, έσπαγε τον πάγο που είχε τοποθετήσει στον εαυτό της, και όλο και περισσότερο ξανάβρισκε τον παλιό της, περίεργο εαυτό. 
Και οι καινούριοι φίλοι της; Δεν φαίνονταν να ενοχλούνται! Μάλλον το διασκέδαζαν!


Η πρώτη λυκείου πέρασε, σε μια θολούρα από γέλιο, και καλή παρέα... Οι πεντάδα, ήταν αυτοί που ήταν, και δεν τους ένοιαζε τίποτα! Περνούσαν τον καιρό τους, με τόση τρέλα, αθωότητα, και ανεμελιά, που ομολογώ, δεν βίωσαν άλλοι στην ηλικία τους! Ήταν οι πάντοτε αχώριστοι Πέντε! H Πρωταγωνίστρια, η Χριστίνα, Η Ανθή, ο Θανάσης και ο Γιάννης. Τόσο απλό!


Το καλοκαίρι ήρθε, και η Χριστίνα θα έφευγε Αθήνα μόνιμα. Στην αρχή, η μικρή, νόμιζε πως η Παρέα θα διαλυόταν μετά απ'αυτό, αλλά κάτι τέτοιο δεν ίσχυε τελικά... Η γενική τρέλα στο Νησί συνεχίστηκε, και η επικοινωνία με το ξενιτεμένο μέλος δεν χάθηκε!
 Οι φιλίες που απέκτησε η μικρή με αυτά τα παιδιά, ήταν απ' αυτές τις ουσιώδεις φιλίες, τις βαθιές, που σου αφήνουν πράγματα... Η Μάσκα της επιτέλους είχε ξηλωθεί και η ίδια δεν νοιαζόταν να την επιδιορθώσει. Έγινε καλύτερος άνθρωπος, άνθισε....


 Από κοπάνες στα μαθήματα, που περνιούνταν  σε εγκαταλελειμμένες ξεχασμένες από τον Θεό σοφίτες, με παγωτό και κρέπες και αθώα γέλια, σε ατέλειωτες ώρες εξερευνήσεων, σε σκοτεινές υγρασιασμένες στοές, υπό το φως των φακών (και την πανταχού παρούσα μουσική των Nightwish και άλλων metal συγκροτημάτων). Από ατέλειωτες ώρες ψυχανάλυσης από το msn, σε κλαμένες κοπάνες και αγκαλιές παρηγοριάς, σε άραγμα στην τάφρο κάτω απ'το μεγάλο δέντρο, αγκαλιά με Μαυροδάφνη, και σε ΄φουσκωμένους λογαριασμούς από κλίσεις σε υπεραστικά νούμερα, δημιούργησε ένα ιδιαίτερο με κάθε ένα από τα παιδιά... Πήρε και έδωσε κάτι...


Αλλά το Κυριότερο; Βρήκε τον Εαυτό της, και την εμπιστοσύνη της στον Κόσμο...."


Είναι περίεργο. Έχουν περάσει 5 Χρόνια από τότε, και ακόμα αναρωτιέμαι, πόσο διαφορετική θα ήμουν τώρα, αν δεν είχα κάνει αυτή την απλή κίνηση. Να δώσω το Σημειωματάριο... Αν δεν είχα δεχτεί να δανείσω τα γυαλιά της έκλειψης στην Ανθή και την Χριστίνα... Αν δεν είχαμε ανακαλύψει τους Nightwish, ένα συγκρότημα απ'την Φινλανδία.... Ίσως αν δεν είχαν γίνει όλα αυτά εγώ να μην ήμουν ένα τελείως διαφορετικό άτομο τώρα, και ίσως και η ζωές των άλλων να διέφεραν πάρα πολύ! Είναι τρομακτικό αν το σκεφτεί κανείς...


Έχουν περάσει 5 χρόνια, έχουμε αλλάξει τρομακτικά, από τότε... Η Παρέα δεν υπάρχει με την έννοια που υπήρχε τότε. Με άλλα άτομα έχουν χωριστεί οι δρόμοι μας, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν κατέχουν ένα πολύ ιδιαίτερο κομμάτι στην ζωή μου! Αυτά τα άτομα τα αγαπάω απίστευτα πολύ. Τους χρωστάω τόσα πολλά!


Υπάρχουν στιγμές, που ένας θαμμένος εαυτός μου βγαίνει στην επιφάνεια... Είναι δύσκολο να μεγαλώνεις φίλους, και ίσως καμία φορά να αναρωτιέμαι αν άξιζε τον κόπο... Μέτα όμως σκέφτομαι όλες αυτές τις υπέροχες στιγμές που έχουμε μοιραστεί (και ακόμα και τις πιο δυσάρεστες), και καταλήγω πάντα στο εξής συμπέρασμα....


Άξιζε, και με το παραπάνω..."

Έχουν περάσει 5 ακριβώς χρόνια από την έκλειψη εκείνη. Πέντε Χρόνια,από τότε που άρχισα να γνωρίζω αυτά τα υπέροχα άτομα.

29-3-2006/ Present

Σας ευχαριστώ για όλα και σας αγαπώ! Να το ξέρετε! 

(Είμαι απίστευτα γλυκανάλατη τελικά...)

Είναι κρίμα που δεν μπόρεσα να βρω φωτογραφία που να είμαστε και οι 5 μάζι... Και από κάτω φυσικά ένα χαρακτηριστικό τραγούδι εκείνης της αξέχαστης εποχής!

Γκρίνιους Μέγιστους! (Ή Πόσος Σουρεαλισμός Χωράει σε ένα Social Network...)

Ναι! Σήμερα ήταν η ΜΈΡΑ! Αισθανόμουν τόσο έτοιμη να γράψω μια εντυπωσιακή ανάρτηση! ΜΑ ΝΑΙ! Η ΈΜΠΝΕΥΣΗ ΉΤΑΝ ΤΟΣΟ ΜΕΘΥΣΤΙΚΉ! Ανοίγω που λέτε τον Μπλόγκερ για να γράψω... "Μπλουπ!"... Chat στο facebook... Who Gives a $h*t! Τώρα έχουμε έμπνευση λέμε! Πάω να γράψω, τα δάχτυλά μου αιωρούνται πάνω από τα πλήκτρα έτοιμα να γεννήσουν κόσμους και ιστορίες... Μια στιγμή, πώς αρχίζω; Α, βέβαια...
...
... 
"ΜΠΛΟΥΠ ΜΠΛΟΥΠ ΜΠΛΟΥΠ!"
....
...
...
Μα ποιός στο διάολο είναι; Α, ναι... Ένας από τους γνωστούς πρήχτες των σελίδων κοινωνικής δικτύωσης! Σας το λέω, πραγματικά, με το που είδα το όνομα του γραμμένο πάνω στο παραθυράκι της συνομιλίας και είδα τι ήθελε, κάθε λαμπρή ιδέα που υπήρχε στο κεφάλι μου, έφυγε πανικόβλητη από το παράθυρο, καβάλα στην υπερμεγεθή μου Νυχτερίδα όνοματι Βλάντ, και πήγε διακοπές στην Τανγκανίκα, ενώ ο εγκέφαλός μου μετατράπηκε σε ωραιότατο πουρέ για Zombie! Αλίμονο... 


Τώρα, θα ρωτήσει κανείς,και με το δίκιο του, γιατί στο δαίμονα,  κρατάω τέτοια άτομα, την στιγμή που    υπάρχει εκείνη η ωραιότατη επιλογή "block"! Σίγουρα θα την γνωρίζω! Ναι, ναι, είναι αλήθεια, και την γνωρίζω, και την έχω χρησιμοποιήσει κιόλας! Και είναι ολίγον μαζοχιστικό αυτό που θα πω, αλλά είναι κάποια άτομα που απλά, δεν μου πάει η καρδιά να τα αποκλείσω! Όχι από καλοσύνη φυσικά! Οι λόγοι είναι τόσο ιδιοτελείς, όσο και αυτοί του Κ. Ιδιοτελή όταν αποφασίζει να κατέβει στις εκλογές ως Πρόεδρος του Κόμματος, "Ιδιοτελής Ένωση Ιδιοτελών Καθαρμάτων Ελλάδος"! Πώς να το θέσω τώρα; Θα παραθέσω την αυθεντία του Λόρδου Black Adder: 
"Well, it is said, that a civilised man seeks out good and intelligent company, so that, through learned discourse, he may rise above the savage and closer to God.

Personally, however, I like to start the day with a total dickhead to remind me I'm best."

Τώρα αν ανάγετε το παραπάνω απόφθεγμα, σε όλο το 24 αντί για τα πρωινά, έχετε την άποψή μου επί του θέματος! Κακία το ξέρω, αλλά δυστυχώς  η αλήθεια είναι κακομούτσουνη! Προφανώς δεν αναφέρομαι στον κάθε άνθρωπο που προσπαθεί να γνωρίσει καινούριο κόσμο με κοινά ενδιαφέροντα. Εκεί είμαι οκ, φέρομαι και πολύ πολιτισμένα μάλιστα, και ναι, έχω γνωρίσει αξιόλογα άτομα έτσι, μέχρι και από Μεξικό, με τα οποία επικοινωνούμε ακόμα! Μιλάω για εκείνες τις τραγικές υπάρξεις, με την νοημοσύνη ενός λαχανόφυλλου, το ταμπεραμέντο σάπιου κούτσουρου, και το νεύρο πεθαμένου!  Ξέρεις, βλέπουν μια ωραία φωτογραφία στο προφίλ, κάνουν αίτημα φιλίας, και προσπαθούν να συνουσιασθούν, ενω παράλληλα τρέφουν αυταπάτες πως είναι οι Υπέρτατοι, Υπερcool, το όνειρο της κάθε γυναίκας και πάει λέγοντας! Αυτούς που επειδή αποφάσισες να το παίξεις μεγαλόψυχη και να τους μιλήσεις μια φορά, το έδεσαν σχοινί κορδόνι πως είσαι τρελά ερωτευμένη μαζί τους, και πως σε λίγο καιρό θα παντρευτείτε μάλιστα, και όλα αυτά ενό παράλληλα κορτάρουν και την κολλητή σου, χωρίς να γνωρίζουν πως γνωρίζεστε με την εν λόγω κοπελιά! Ή Ακόμα χειρότερα, όταν ένας άκυρος, σε κάνει άίτημα φιλίας, επειδή κορτάρει την φίλη σου, την οποία δεν γνωρίζει προσωπικά, και η οποία απλά δεν γουστάρει, αλλά αυτός αρνείται να το συνειδητοποιήσει, και προσπαθεί να σε βάλει να κάνεις την τσατσά! Οπώς έχω ξαναπεί, είναι άξιον απορίας, το πόσος σουρεαλισμός χωράει μέσα σε ένα social network!  

Συνήθως, η αντιμετώπισή μου προς τέτοιου είδους περιπτώσεις, είναι μάλλον αυτή της γαϊδουρινής υπομονής σε συνδυασμό με το απόλυτο δούλεμα! Ναι, έχω περίεργη αίσθηση του χιούμορ, αλλά κάτι τέτοια άτομα, με τους κατάλληλους χειρισμούς μπορούν να σου προσφέρουν άπειρες ώρες ψυχαγωγίας και γέλιου! Και το γέλιο κάνει καλό στην υγεία! Ποιά είμαι εγώ τέλος πάντων που θα αρνηθώ μια ευκαιρία για να βελτιώσω την υγεία μου και να κάνω κοιλιακούς χωρίς γυμναστήριο; Δωρεάν γυμναστική λέμε! Μάλιστα, κρατάω και αρχείο με καμένες σημειώσεις, και όσοι τυχεροί το έχουν διαβάσει, συμφωνούν μαζί μου, πως είναι μαργαριτάρια των πλέον cult συνομιλιών, ενώ μου έχουν πει πως επιβάλλεται να τα ανεβάσω, με αλλαγμένα ονόματα εδώ πέρα (πριν αρχίσουν να σας τρέχουν τα σάλια, δεν πρόκειται κατά πάσα πιθανότητα! 1. Θα ευτελισθεί το ήδη ευτελισμένο επίπεδο του blog μου {ναι, απίστευτη αυτοεκτίμηση πάλι}, και 2. δεν ξέρω κατά πόσο νόμιμο είναι κάτι τέτοιο, οπότε άστο!)!

Όλα ωραία και καλά λοιπόν, αλλά υπάρχουν και στιγμές, όπως καλή ώρα, όπου κάτι τέτοιοι τύποι αποτελούν τρελή ενόχληση και pain in the @$$... Και εδώ έρχεται το ερώτημα. Τελικά, εγώ είμαι τόσο έξυπνη και βλέπω τους άλλους τόσο βλάκες, ώστε να ισχύει αυτό που λέει και ο εφηβικός μου έρωτας ο Βαρτιμαίος ο Δαίμονας (πάρτε τα ΒΙΒΛΊΑ ΡΕ :Ρ): 

"Το διανοητικό μας χάσμα είναι απροσμέτρητο (μεταξύ δαιμόνων και θνητών), είναι σαν να βάζεις ένα δελφίνι να διαλεχτεί με έναν γαιοσκώληκα. Τεχνικά Αδύνατον!";;;

Ή απλά όντως έχουν πήξει τα Social Networks στους ηλίθιους στερημένους; Ή μήπως τα Social Networks και γενικά το διαδίκτυο και ο σύγχρονος τρόπος ζωής έχουν κάνει την συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου, ηλίθιο και στερημένο; Ή μήπως πάντα ο πιο πολλοί έτσι ήταν και απλώς βρήκαν την ευκαιρία να βγουν στην επιφάνεια εκμεταλλευόμενοι την ανωνυμία που τους προσφέρεται;;;;; 

ΙΔΟΥ Η ΑΠΟΡΊΑ! Κλείνω αυτό το μάλλον άσκοπο βιτριολικό post-κράξιμο, και σας αφήνω να το σκεφτείτε με την ησυχία σας! 

Καληνύχτα λοιπόν σε όλους σας!


Bay Bay, από το bye bye! Ξέρω εγώ τι λέω!

Η Μικρή Μπερδεμένη Amaris (που περνάει κρίση μισανθρωπίας και παραληρεί)!


ΥΓ: Κάπου εδώ να διευκρινίσω πως δεν είμαι σε γενικές γραμμές τόσο κακιασμένη και σκατόψυχη όσο ίσως να φαίνομαι σε αυτή την ανάρτηση! Απλά που και που πρέπει να γκρινιάξω! Δεν γίνεται, είμαι προγραμματισμένη να γκρινιάζω εντελώς στο άσχετο για ότι θυμηθώ!

Let it snow, let it snow... (πολύ πρωτότυπος τίτλος)

 Επιτέλους καταλάβαμε λίγο χειμώνα! Η θερμοκρασία έπεσε αισθητά, ο χριστουγεννιάτικος διάκοσμος αρχίζει να φαίνεται εντός τόπου και χρόνου, και επιτέλους θα φορέσω και το παλτό μου (είχα αρχίσει να απελπίζομαι! Άδικα το αγόρασα δηλαδή;)! Έτσι λοιπόν, να μαι σήμερα κατά τις τρείς τα ξημερώματα, να φοράω τις ζεστές πιτζαμούλες μου και να ετοιμάζομαι να πάω στο κρεβατάκι μου... Μέχρι που ρίχνω μια ματιά απ' το παράθυρό μου...  Εκεί, στο φως της λάμπας του δρόμου στροβιλιζόταν... Χιόνι είναι αυτό; Πρώτη φορά στην ζωή μου βλέπω χιόνι (αναμενόμενο όταν μένεις σε νησί στο Νότιο Ανατολικό Αιγαίο όλη σου την ζωή)...
 Αλλαγή σχεδίου. Διπλό πουλόβερ; Check. Κασκόλ; Check. Σκουφάκι; Check. Ζεστό παντελόνι και το ΠΑΛΤΌ μου; Check! Αντίο πιτζαμούλες προς το παρόν! Γάντια, κινητό, ακουστικά, και κλειδιά και έξω από την πόρτα! Χαμογελάω καθώς θυμάμαι την αντίδραση της Φωτεινής από το msn... "Eisai treliiiiiiiiiii??????". Ίσως και να είμαι! Αλλά, τι πιο ωραίο από μια βόλτα στην κοιμισμένη πόλη, μόνο παρέα  με το χιόνι και την μουσική; Μήπως αυτές οι ξαφνικές αποφάσεις, αυτές οι μικρές τρέλες, δεν είναι και αυτά που θα μείνουν στο τέλος; Τι και αν κατά πάσα πιθανότητα αύριο μεθαύριο θα είμαι πουντιασμένη;  Εγώ χάρηκα την βόλτα μου! Είναι όμορφο συναίσθημα, αυτή η ελευθερία που νιώθεις... Ίσως κάποιοι να λένε πως είμαι περίεργη, αλλά τι να πω; Εγώ γύρισα σπίτι χαμογελαστή... 

Ω, ναι... C'est moi! (και τώρα με αυτό το τελευταίο το έκανα το post να θυμίζει διαφήμιση από από άρωμα... Τι να πει κανείς... :P)




EDIT: Τελικά, μετά απ' αυτή την εξόρμησή μου, πέρασα όλες τις διακοπές των Χριστουγέννων κρεβατωμένη με οξεία λαρυγγίτιδα, αγκαλιά με αντιβιοτικά και αντιφλεγμονώδη... Είμαι psycho που ακόμα και έτσι, μια τέτοια βολτούλα θα την επαναλάμβανα ευχαρίστως;;;;

Εγώ το έχω το πρόβλημα ή όλοι οι άλλοι;

Όπως είπα, εγώ έχω το πρόβλημα ή όλοι οι άλλοι; Πιθανότατα εγώ, δεδομένου του έχω την τάση να ξεμένω στο παρελθόν! Να'μαι λοιπόν καθισμένη Σε ένα μπαράκι να ακούω τα τελευταία χιτάκια του κλαμπ και όχι μόνο (γαμώ τους Βέγκας! Πραγματικά δν τους μπορώ), με παλιούς και νέους φίλους, και να παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου... Κάθονται όλοι, σκορπισμένοι σε παρεούλες, ψιλολικνίζονται στην μουσική, και ανταλλασουν καμια δυό κουβεντούλες... Δεν συγκινούμαι. Δεν υπάρχει κανένας αυθεντικός ενθουσιασμός, απ'αυτούς που είναι μεταδοτικοι, και ξεσηκώνουν και εσένα. Αναρωτιέμαι τώρα εγώ: ζουν πραγματικά; Διασκεδάζουν; Ή απλά αυτή είναι η ιδέα που τους έχει επιβληθεί από παντού για την έννοια της διασκέδασης; Η κοινωνία μας, οι επιρροές που μας ασκεί, ως ενός σημείου μας επιβάλλει κάποιες σταθερές... Διασκέδαση= κλάμπ λόγου χάρη... Δεν ξέρω πιθανότατα εγώ να έχω το πρόβλημα, αλλά αύτος ο τρόπος διασκέδασης ουδέποτε με συνεπαιρνε... Είναι... Υπερβολικά τυποποιημένος θα έλεγα... Και εγώ βασίζω την διασκέδαση σε μια καλή επικοινωνία με τον άλλο, κάτι που απλά δεν μπορει να επιτευχθεί έτσι... Έτσι αναρωτιέμαι, ζουν; Γυρνάνε σπίτι και αισθάνονται γεμάτοι; Ή απλά είναι για αυτούς ένα και το αυτό;
Ας αλλάξω όμως λίγο θέμα. Με βλέπω με τους φίλους μου, και όσο μας βλέπω συνειδητοποιώ ποοοόσο έχουν περάσει τα χρόνια. Έχουμε αλλάξει όλοι απίστευτα. Από κάθε άποψη! Ακόμα τους λατρεύω, αλλά αισθάνομαι πως αρχίζουμε να απομακρυνόμαστε... Δεν μιλάω φυσικά με την κυριολεκτική έννοια της λέξης! Αλλά με την πιο εσωτερική έννοια, δεν υπάρχει το ίδιο δέσιμο που υπήρχε παλιά... Δν ξέρω πως να το πω αλλά ας πούμε πως υποσυνείδητα νιώθω πως κάτι δεν είναι σωστό... Κάτι λείπει... Δεν μου αρέσει αυτό... Τα vibes έχουν αλλάξει... Όπως είπα παραπάνω κατά πάσα πιθανότητα είναι δικό μου το πρόβλημα, που δεν μπορώ να δεχτώ τις αλλαγές που επιφέρει ο χρόνος, αλλά έχω την αίσθηση πως χάνουμε σταδιακά την ταυτότητά μας, αλλοτριωνόμαστε, και γινόμαστε μια από τα ίδια... Χμμμ... Η μουσική και το πληκτρολόγιο του κινιτού δεν με βοηθάνε καθόλου στο να γράψω κάτι με ειρμό, αλλά απλά ήθελα να γράψω κάποιους προβληματισμους μου...
Τέλος πάντων σταματάω το παραλλήριμα πρίξιμο πριν με πάρουν με τις λεμονόκουπες οι ελάχιστοι αναγνώστες μου :-P! Άντε καληνύχτες λοιπόν!

Καλώς με Ορίζω....

Τα Καλωσορίσματα και τα άλλα Διαδικαστικά

Και κάπως έτσι, μετά άπο πιέσεις μια συγκεκριμένης θαμώνος του Blogger, πήρα την μεγάλη απόφαση να δημιουργήσω τον δικό μου Ιστότοπο... Το κάθε πότε θα Δημοσιεύω; Άγνωστον. Το τι θα δημοσιεύω;

Άγνωστον... Αλλά ελπίζω, να καταφέρω να κρατήσω ενα ενδιαφέρον blog... Μια Προειδοποίηση όμως, έχω την τάση να ειμαί καπώς... Ιδιόρυθμη να το πω; Εκκεντρική να το πω; Ό,τι θυμάμαι χαίρομαι;

Απλά για να γνωρίζει ο τύχων αναγνώστης σε περίπτωση που δει κάποια άξια εκτέλεσης στα 10 βήματα posts...

Δεν έχω τίποτα άλλο να πω για την ώρα, ίσως επείδη η νύστα έχει αρχίσει να μου θολώνει τον εγκέφαλο (ω! Άτιμη!), οπότε κλείνω κάπου εδώ αυτό το μαλλον ανιαρό post, και σας εύχομαι Καλή Νύχτα!