Μια κουβέντα.

Κάποιες φορές συμβαίνει να σου κάνουν ένα δώρο (ένα βιβλίο που έψαχνες καιρό πχ.), και όμως, το πραγματικό δώρο να κρύβεται μέσα σ'αυτό. Είναι κάτι απλό, που όμως αξίζει τα πάντα. Ένα κομμάτι χαρτί με ένα σύντομο σημείωμα, σφηνωμένο ανάμεσα στις σελίδες.

Με μεγαααάλη χρονοκαθυστέρηση, λοιπόν, ας δώσω μια απάντηση:

"Εγώ σε ευχαριστώ. Για όλα."

Μπόγκαρτ.

Θυμάμαι ακόμα όταν διάβασα για πρώτη φορά το "Χάρι Πότερ και ο Αιχμάλωτος του Αζκαμπάν".

Ένας χειμώνας μισοξεχασμένος, βαμμένος στο γκρίζο και την βροχή, ο χειμώνας εκείνης της Τετάρτης Δημοτικού, υπήρξε το σύνορο ανάμεσα στον παιδικό κόσμο της αθωότητας και τον κόσμο των μεγάλων. 

Ήταν οι μέρες των διακοπών, κάπου μεταξύ Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς, και το μικρό κορίτσι καθόταν σε εκείνον τον παλιό καναπέ, με τη μύτη χωμένη στο βιβλίο και πετούσε με μαγικά σκουπόξυλα πάνω απ'την βρετανική ύπαιθρο. Στο δίπλα δωμάτιο η αγαπημένη της θεία αργοπέθαινε, ο καρκίνος στον εγκέφαλο δεν είναι παίξε γέλασε... Η μυρουδιές από φάρμακα, αρρώστια, και χυμό πορτοκάλι εισέβαλαν στις αισθήσεις της, αλλά ήταν αποφασισμένη να τις αγνοήσει. Δεν ήταν εκεί. Ήταν στο Χόγκουαρτς στο κάτω κάτω, και αυτές οι μυρουδιές δεν είχαν καμιά θέση εκεί!

Σε αυτό το σκηνικό ήταν που διάβασα και για το Μπόγκαρτ... Εκείνο το μυστήριο πλάσμα, που ζει στα σκοτάδια, παίρνει την μορφή του χειρότερου φόβου σου και τρέφεται απ'αυτόν. Θυμάμαι να αναρωτιέμαι συνεπαρμένη, σε τι θα μεταμορφωνόταν το δικό μου Μπόγκαρτ και να μην μπορώ να καταλήξω σε κάτι συγκεκριμένο.

Κάποιο φάντασμα; Κάπου μέσα μου πίστευα πως δεν υπήρχαν. Το ίδιο και τα τέρατα.

Ο Θάνατος κάποιου αγαπημένου προσώπου; Το είχα ήδη ζήσει. Με άφησε ανεπηρέαστη. Ο Θάνατος είχε απομυθοποιηθεί στον νου μου. 

Τότε τι; Όσο και να έστυβα το μυαλό μου δεν έβρισκα κάτι που να φοβάμαι. Στο τέλος, με την αφέλεια που χαρακτηρίζει τις παιδικές εκείνες ηλικίες κατέληξα πως το Μπόγκαρτ μου θα ήταν μια αράχνη. Όπως ακριβώς και του Ρον.

11 χρόνια μετά, και εκείνο το μικρό κορίτσι δεν υπάρχει πια. Στην θέση του βρίσκεται μια εικοσάχρονη νέα γυναίκα. Πλέον ξέρω ποιο θα ήταν το Μπόγκαρτ μου, αν εμφανιζόταν αυτή τη στιγμή μπροστά μου. Δεν είναι κανένα τέρας και κανένα φάντασμα. Δεν είναι κανένα υπερμέγεθες έντομο. Είναι πεζό, όπως οφείλει να να είναι το Μπόγκαρτ ενός μεγάλου, χαζό ίσως για πολλούς, γελοίο. Έχει ανθρώπινες μορφές που αλλάζουν και δεν ξέρω πως να το γελοιοποιήσω για να το εξαφανίσω...  Ξέρω πως εκείνο το κορίτσι που υπήρχε κάποτε σε εκείνο το δωμάτιο και διάβαζε για τα Μπόγκαρτ θα με κορόιδευε αν της εκμυστηρευόμουν την μορφή του. Σπουδαία μάγισσα είμαι, που δεν μπορώ να νικήσω κάτι τόσο χαζό, θα έλεγε... Δεν θα καταλάβαινε. Ήταν πολύ αθώα για να καταλάβει.  

Ώρες ώρες ζηλεύω αυτό το μικρό κορίτσι, που περνούσε ώρες ολόκληρες σε εκείνον τον παλιό καναπέ διαβάζοντας.... Δυστυχώς όμως, υπάρχει παγιδευμένο μόνο εκεί πλέον. Ζει μόνο μέσα στις αποθήκες των αναμνήσεων μου και πουθενά αλλού.

"Ριντίκουλους!"

Apologiae: I. Il Principe

Πεθαίνω... Το νιώθω μέσα βαθιά στο γέρικο σώμα μου. Ο καιρός πλησιάζει. 
 Πώς το ξέρω;  Κατ' αρχάς η αδυναμία του σώματος, το γήρας, η φθορά στον Κολοφώνα της... Μετά...Κρύο... Το κρύο που με αγκαλιάζει μέρα με την μέρα όλο και περισσότερο. Η αίσθηση, τις νύχτες, πώς οι τοίχοι της κάμαράς μου πλησιάζουν σταδιακά προς το μέρος μου, σαν να θέλουν να με συνθλίψουν... Πνίγομαι... Περίεργο. Συνήθως, λένε πως του θανάτου προηγείται γαλήνη... Είμαι τελικά τόσο υλιστικό πλάσμα, που υποσυνείδητα, γαντζώνομαι στην ζωντανή μου ύπαρξη, τόσο που αρνούμαι στον εαυτό μου την γαλήνη της παράδοσης στο αναπόφευκτου; Πολύ πιθανό... Ποιός ξέρει τι σόι κόλαση με περιμένει μετά τον θάνατο... Μια χαρά έχω βολευτεί εδώ.


Ύστερα είναι, αυτή η περίεργα, παρανοϊκή ευκρίνεια που έχει αποκτήσει η όρασή μου τις τελευταίες ώρες... Μια περίεργη αντίληψη του χώρου...Ψυχωτική. Ξαφνικά τα πάντα μέσα στην ημισκότεινη κάμαρά μου είναι λές και τα βλέπω πρώτη φόρα. Ανακαλύπτω λεπτομέρειες που τόσα χρόνια αγνοούσα. Είτε επειδή δεν ενδιαφερόμουν να τις μάθω, είτε επειδή δεν είχα χρόνο να κοιτάξω πιο καλά. Είναι όπως όταν βλέπεις ένα αγαπημένο πρόσωπο, και ξέρεις πως αυτή θα είναι η τελευταία φορά που το βλέπεις. Δεν είναι περίεργο; Το πώς ξαφνικά το βλέμμα σου ανακαλύπτει τα πιο ανεπαίσθητα, τα πιο μικρά χαρακτηριστικά, όπως εκείνο το λακάκι στο μάγουλο, τις μικρές αδιόρατες φλεβίτσες κάτω από τα μάτια, εκείνο τον αποχρωματισμό του δέρματος στην βάση του λαιμού,  και προσπαθεί να τα αποθηκεύσει στην μνήμη σου, έτσι ώστε να έχει την πιο λεπτομερή εικόνα αποθηκευμένη για πάντα στον εγκέφαλο... 



Ναι, πεθαίνω... Δεν υπάρχει αμφιβολία πια. Είναι θέμα χρόνου. Είναι αργά την νύχτα, αλλά δεν με πιάνει ύπνος. Αισθάνομαι τα αυτιά μου να βουίζουν... Ένταση. Αλλά γιατί; Κοιτάζω άσκοπα στην κάμαρά μου. Εκεί πάνώ στο τραπέζι, δίπλα στο αναμμένο κερί, βρίσκεται η πένα μου, φθαρμένη και αυτή, και ετοιμόρροπη σαν και εμένα ,(πόσα χαρτιά έχει υπογράψει όλα αυτά τα χρόνια; Θα μπορούσε να πει κανείς πως έχει γράψει αυτή μέρος της Ιστορίας... Το δίχως άλλο θα πεταχτεί μετά τον θάνατό μου, είναι πλέον σχεδόν άχρηστη), και δίπλα της ένα κομμάτι βρώμικο χαρτί... Η ματιά μου καρφώνεται εκεί. Η πένα, και το χαρτί μου τραγουδάνε, τα ακούω να λένε το όνομά μου. Είναι υπνωτική η μελωδία. Μεγάλος ο πειρασμός, πώς να αντισταθεί κανείς; Ποτέ δεν ήμουν ο άνθρωπος που αντιστεκόταν στους πειρασμούς. Κάθομαι στο γραφείο μου, και πέρνω την πένα στο χέρι μου. Καθώς την βουτάω στο μελάνι συνειδητοποιώ πόσο τρέμει το χέρι μου. Τα γράμματά μου δεν είναι σε καμία περίπτωση ευανάγνωστα... Τι καλά που αυτά που γράφω δεν προορίζονται για τα μάτια κανενός, πέραν των δικών μου...


Και έτσι λοιπόν αρχίζω να γράφω. 


"Πεθαίνω. Κάπου εδώ τελειώνει η Ιστορία μου. Δεν παραπονιέμαι όμως. Θα θρηνήσει τον χαμό μου πολύς κόσμος.... Πάρα πολύς. Λένε πως μπορεί μετά τον θάνατο να αγιοποιηθώ κιόλας. Ακόμα και τότε ανάμεσα στην Ελίτ.  Ναι, ένα ολόκληρο έθνος έχει να μιλάει για την αρετή μου. Για τις αγαθοεργίες μου. Για το πώς ποτέ δεν υπήρξε κανένας που να με αμφισβητήσει. Ένας Θεόσταλτος Σωτήρας δεν είναι ποτέ δυνατό να έχει εχθρούς! 
Όλοι ακολουθούν τον λόγο μου δίχως καμία αντίρρηση, για να το λέω εγώ δεν έχω άδικο. Είμαι φωτισμένη ύπαρξη... Η παρακοή θα είναι ολέθρια. Και κάπως έτσι έχω τους πάντες κάτω από το δάχτυλό μου, έτοιμους να κανούν τα πάντα για την αγιότητα μου. Η εξουσία μου, απόλυτη...


Είναι αλήθεια. Είμαι το δώρο μιας ανώτερης οντότητας σε αυτόν τον κόσμο, και μου αξίζει να χαίρω της λατρείας και του σεβασμού όλων.


Σαχλαμάρες, λέω εγώ!


Δεν είμαι κανένας Μεσσίας. Δεν είμαι Άγιος. Να! Το είπα. Το παραδέχτηκα. Ένα υποκείμενο σαν όλους τους άλλους είμαι και εγώ! Βρώμικο. Σάπιο. Και μ'αρέσει που είμαι έτσι, δεν μ' αρέσει; Μα βέβαια! Όλα είναι τόσο εύκολα από την κορυφή! Πώς κατέληξε μια απάτη να λατρεύεται, σαν ότι πιο κοντινό υπάρχει στο Θείο, πώς κατέληξε να έχει τόση Δύναμη, θα ρωτήσει κανείς... Σε ένα κήρυγμα θα απαντούσα πως, οι "απάτες" δεν εξελίσσονται. Στις απάτες, η μόνη μοίρα που πρέπει είναι, η πυρά, και ο θάνατος αντάξιος ενός Αιρετικού, αλλά εδώ που έφτασα δεν έχει νόημα να ψεύδομαι... Όχι στον εαυτό μου.


Εγώ ήμουν μια απάτη, που ήξερε πολύ καλά να παίζει τα χαρτιά της... Ήξερα να κινούμαι στα παρασκήνια, να λειτουργώ κοιτώντας το δικό μου συμφέρον και να το προβάλω σαν το συμφέρον όλων. Πειθώ, διπλωματία και φυσικά ευφυΐα και έμφυτη πανουργία, είναι απαραίτητα χαρίσματα. Έγω τα κατείχα... Λίγο οι παθιασμένοι λόγοι, λίγο η μάσκα της ενάρετης προσωπικότητας που φορούσα, και οι ευνοϊκές συγκυρίες, και κατά πολύ οι ικανότητες χειραγώγησης που κατείχα... Όλα έπαιξαν τον ρόλο τους, και σύντομα ανήλθα στα ύψη που βρίσκομαι τώρα. Ένα απελπισμένο πλήθος πάντα αναζητά μεσσιανικές φιγούρες, και εγώ φρόντισα να πληρώ όλες τις προδιαγραφές... Θέλουν να βλέπουν τον κόσμο ως ασπρόμαυρο, Δισδιάστατο, και αυτό με συνέφερε. Άστους λοιπόν στα παραμύθια τους!


Φυσικά και είχα εχθρούς. Ποιός δεν έχει; Υπήρχαν και άτομα που ήταν επικίνδυνα για εμένα. Για αυτούς ύφανα έναν πολύ ωραίο ιστό, και μια πολύ ωραία οφθαλμαπάτη για τους λοιπούς. Οι εχθροί μου στιγματίζονταν, τους καταδίκαζα ως τους 'κακούς' του παραμυθιού που είχα πλέξει! Οι άλλοι τους μισούσαν, χωρίς να κατανοούν και τόσο τον λόγο η αλήθεια... Στο τέλος όσοι μου αντιτάσσονταν, κατέληγαν με τον τίτλο του Αιρετικού. Παρίες της κοινωνίας, και στην χειρότερη απανθρακωμένοι...


Ναι, αλλά πως τα κατάφερνα όλα αυτά μόνος μου, θα ρωτούσε πάλι κάποιος, και υπό άλλες συνθήκες θα απαντούσα, πώς κάποια ανώτερη δύναμη μου έδινε την δύναμη... Στη πραγματικότητα, είχα τους βοηθούς μου... "Φίλους" θα αποκαλούσαν εκείνοι τους εαυτούς τους, αλλά στην πραγματικότητα δεν ήταν παρά τα τρόπαια μου... τα υποχείρια μου, που θα αναλάμβαναν τις βρομοδουλειές μου ευχαρίστως, νομίζοντας πώς επιτελούν θεϊκό έργο... Δεν είχα πολλά τέτοια τρόπαια, δεν με ενδιαφέρει να συλλέγω πολλά τρόπαια στο κάτω κάτω. Θέλω μόνο τα πιο ισχυρά, καθότι αυτά είναι και τα πιο χρήσιμα!


Και τώρα πεθαίνω. Η Ιστορία μου τελειώνει κάπου εδώ. Χάρηκα στην ζωή μου δόξες και τιμές, πάνω σε έναν θρόνο ριζωμένο σε νεκρά σώματα και ψέμματα. Ακόμα και μετά τον θάνατό μου, θα με τιμούν, όπως δεν τιμήθηκε ποτέ κανείς άλλος. Είναι περίεργο που δεν γαληνεύω λοιπόν; Μετά τον θάνατο ποιός ξέρει τι θα με βρει; Σίγουρα πάντως όχι η ίδια πολυτέλεια που βιώνω τώρα. Μερικές φορές αισθάνομαι στον ύπνο μου  ένα ρίγος να με διαπερνά, νιώθω την οσμή της καμένης σάρκας, τα ουρλιαχτά των καιόμενων θυμάτων μου. Ένα ένα τα πρόσωπα τους περνάνε μπροστά από τα κλειστά μου μάτια, και όταν ξυπνάω, αναρωτιέμαι αν είμαι πράγματι τόσο μακάριος, όσο νομίζω, τυλιγμένος στο κουκούλι με τα ψέμματα που ο ίδιος έχω πλέξει... Αυτή η αμφιβολία βέβαια κρατάει πολύ λίγο. Έχω όσα δεν έχει κανείς άλλος, πώς να μην είμαι μακάριος...;"


Αυτό ήταν. Δεν έχω τίποτα άλλο να γράψω. Η πένα πέφτει από τα χέρια μου, με ένα σιγανό 'κλάκ' πάνω στο τραπέζι... Ξαναδιαβάζω τι έγραψα. Μια τελευταία ανεπίσημη εξομολόγηση πριν τον Θάνατο... Αυτά που γράφτηκαν είναι πολύ επικίνδυνα. Δεν προορίζονται για τα μάτια άλλου... 


Έχει περάσει η ώρα, και το κερί κοντεύει να σβήσει πια... Με έναν αναστεναγμό, σιγά σιγά το χέρι μου απλώνεται προς το χειρόγραφό μου, ακόμα πιο σιγά, ευλαβικά σχεδόν, το μεταφέρει λίγα εκατοστά πάνω από την θερμή κίτρινη φλόγα του κεριού... Ένας στιγμιαίος δισταγμός... Ο καρπός μου λυγίζει, ανεπαίσθητα, αλλά αρκετά για την φλόγα, που γραπώνει, την άκρη της σελίδας....


Βλέπω σαν υπνωτισμένος, την φωτιά να κατατρώει σιγά σιγά το χαρτί και τα λόγια μου... Μένω εκεί μέχρι που η εξομολόγησή μου, δεν είναι πάρα μια στοίβα από στάχτες στο πάτωμα της κάμαράς μου.


Αυτά που έιχαν γραφτεί δεν προορίζονταν για τα μάτια άλλων... 


Με έναν τελευταίο αναστεναγμό, σηκώνομαι απ'την καρέκλα μου, και ξαπλώνω στο κρεβάτι, τα κόκκαλά μου, το σώμα μου, τα πάντα πονάνε... Ξάπλωμένος, αισθάνομαι το κρύο της κάμαρας πιο έντονο από πριν... Βυθίζομαι στον ύπνο, και ξέρω πώς αυτή την φόρα δεν θα ξυπνήσω για να δω το φως του επόμενου πρωινού... Καθώς το σκοτάδι με τυλίγει, μια μυρωδιά με γεμίζει. Είναι άραγε το καμμένο χαρτί; Αν ναι, τότε γιατί μου θυμίζει καμένη σάρκα; Και ο άνεμος; Πότε άρχισε να ουρλιάζει τόσο... Ανθρώπινα; Με τόση αγωνία; Πίσω απ΄τα κλειστά μου μάτια εισβάλλουν ανθρώπινα πρόσωπα,  άγνωστα, και ταυτόχρονα τόσο περίεργα οικεία... Παραμορφωμένα, από τον πόνο και τις φλόγες... Σκαμμένα....


Πέρνω μια όσο πιο μακάρια έκφραση μπορώ... Δεν κάνει να χαλάσω το παραμύθι τώρα...

Αλίμονο, ακόμα και στον Θάνατο, με μια Μάσκα πάω....

~ΤΕΛΟΣ~

"My plans unfold
these truths I've sold

From God I'm sent

or so I'm told..."

Johnny Hollow~Rasputin

 Απ'αυτό το τραγούδι μου ήρθε ή όλη ιδέα για τα Apologiae... Το παραθέτω λοιπόν!
Καλή σας Μέρα (γιατί μέχρι να το τελειώσω, ξημέρωσε! :P )

Apologiae: II. L'eretico

 "Δεν έχω πολλές ώρες μπροστά μου. Με το πρώτο φως της αυγής, με περιμένει η πυρά και ο θάνατος. Ο θάνατος ενός Αιρετικού. Πριν με εκτελέσουν θα με ρωτήσουν όπως κάνουν πάντα, αν μετανοώ, δεν θα αλλάξει και τίποτα, και πάλι θα με ρίξουν στην πυρά, απλά θέλουν να νιώσουν πως είναι αυτοι οι νικητές. Φυσικά δεν θα τους δώσω την χαρά! Δεν πρόκειται να αλλάξω γνώμη, ο θάνατος δεν με τρομάζει πλέον, και δεν σκοπεύω να τους πω ψέμματα για την δήθεν μετάνοιά μου,τώρα πια η ζωή, έτσι όπως έχει γίνει με τρομάζει... Δεν αλλάζω γνώμη. Αισθάνομαι τόση γαλήνη...


Το μόνο που μου ταράσσει αυτή την ηρεμία είναι πως κάνεις δεν με γνωρίζει πραγματικά. Αυτή την στιγμή όλοι με μισούν. Είμαι ο Αιρετικός. Αυτό τους φτάνει για να με μισήσουν. Μια 'ταμπέλα'. Ένα στίγμα, που μου έβαλαν κάποιοι, φτάνει για να με μισήσουν όλοι... Αν υπάρχει κάτι που δεν ανέχομαι, αυτό είναι, η άγνοια. Βέβαια, ήμουν απειλή για τα ψεύδη τους, όποτε έπρεπε να 'φύγω'... Ίσως για αυτό να γράφω τώρα και αυτό το κείμενο. Ξέρω πως είναι δώρον άδωρον, αλλά δεν θέλω να χάσω την ελπίδα πως ίσως κάποιος αξιωθεί να διαβάσει την 'Απολογία του Αιρετικού'... Ποιος ξέρει; Ίσως τότε να δει κάτι περισσότερο από την Ταμπέλα, ίσως δει τον Άνθρωπο... Ίσως, αν η τύχη είναι με το μέρος μου να κατορθώσω να τον μεταστρέψω και αυτόν. Ποιός ξέρει;


Έζησα σε περίεργους καιρούς, σε μυστήρια μέρη. Μ' αρέσει να αποκαλώ αυτόν τον τόπο ως "Η Χώρα του  Πρέπει".Έτσι και εμείς οι Αιρετικοί είμαστε οι Περίεργοι στα μάτια Περίεργων. Οι Ανώμαλοι στα μάτια των Ανώμαλων. Οι αξίες, το σωστό, το λάθος, το πρέπον; Αυτά έχουν εκφυλιστεί. Έχουν γίνει πλέον μια μεγάλη θολή μουτζούρα, και κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να καθαρίσει την κατάσταση. Όχι. Υπάρχουν μόνο Κανόνες. Κανόνες γραπτοί, κανόνες άγραφοι, κανόνες που πρέπει, πάση θυσία να ακολουθούνται. Έτσι υπάρχει κώδικας, για το πώς πρέπει να είσαι, τι πρέπει να κάνεις, πώς πρέπει να ζεις, τι πρέπει να επιλέγεις, και κυρίως ποιους "θεούς" πρέπει να λατρεύεις, ποιους "δαίμονες" πρέπει να μισείς... Αν δεν κάνεις ό,τι πρέπει; Αν τολμήσεις ψάξεις να βρείς την ανύπαρκτη βάση του κώδικα; Στιγματίζεσαι ως Αιρετικός. Όπως εγώ. Αλλά φυσικά, λίγοι είναι αυτοί που θα κάτσουν να ψάξουν... Ποιός ο λόγος άλλωστε; Οι πολλοί είναι ευτυχισμένοι με την κατάσταση αυτή... Το πρέπει είναι απλό. Η επιλογή θέλει σκέψη και κουράζει χωρίς λόγο...


Όσο το σκέφτομαι, τόσο συνειδητοποιώ πως δεν έχω και πολλά να πω για τον εαυτό μου. Δεν είμαι κάτι αξιοσημείωτο. Άλλος ένας άνθρωπος που έκανε κάποιες επιλογές στην ζωή του, και το πλήρωσε, επειδή δεν ήταν οι αναμενόμενες, οι αποδεκτές. Είμαι, ο Αιρετικός. Τιμή μου αυτός ο τίτλος. Για να τον αποκτήσω, σημαίνει πως έκατσα, και σκέφτηκα, και επέλεξα.  Όποιες και αν είναι οι συνέπειες, τις δέχομαι με το κεφάλι ψηλά. Δεν είμαι το Τέρας που βλέπουν όμως όλοι στο πρόσωπό μου. Ίσως η διαφορετικότητα τους φοβίζει, άλλα πρέπει να το καταλάβουν κάποια στιγμή... Αυτός είναι και ο λόγος που περνάω τις τελευταίες μου ώρες, γράφοντας... 


Προς Θεού, δεν λέω πως είμαι κανένας άγιος, ή κανένας οσιομάρτυρας. Έχω κάνει πράγματα στην ζωή μου που για αυτά και μόνο, ίσως και να μου αξίζει ο Θάνατος.Απλά καταδικάζομαι για τους λάθος λόγους... Σε έναν γκρίζο κόσμο, είμαι και εγώ άλλη μια απόχρωση... Όπως όλοι οι άλλοι."


Ξημέρωσε. Το φως μπαίνει απ'το καγκελόφρακτο παραθυράκι του κελιού μου. Ήρθε η ώρα. Η πόρτα του κελιού ανοίγει με ένα τρίξιμο, και ο εκτελεστής μου μπαίνει μέσα. Κρύβω αυτό το βρώμικο κομμάτι χαρτί, το τόσο σημαντικό για εμένα,στην χούφτα μου, και δεν το εγκαταλείπω καθώς τα χέρια μου δένονται με αλυσίδες. Οδηγούμαι έξω στο φως, στον καθαρό αέρα. Έχει σηκωθεί άνεμος κατά την διάρκεια της νύχτας, και χτυπάει το πρόσωπό μου καθώς προχωρώ στην ύπαιθρο, κατευθυνόμενος προς τον τόπο της πυράς, σαν ένας τελευταίος καθαρμός.... 

Φτάσαμε. Έχει μαζευτεί πλήθος, πολλά ζευγάρια μάτια, όλα καρφωμένα πάνω στον "Αιρετικό" με μίσος. Το χαρτάκι στα χέρια μου με  τροφοδοτεί με κουράγιο. Είναι ως ενός σημείου, ότι πρόκειται να μείνει από  εμένα, από εδώ και πέρα... Με σέρνουν μπροστά, στους ηγεμόνες και τους δικαστές, και αρχίζει το γνωστό 'παιχνιδάκι'... Όχι, λοιπόν, δεν μετανοώ! Δεν έκανα τίποτα άξιο μετάνοιας!

Οδηγούμαι, στην πυρά. Αρνούμαι να σκύψω το κεφάλι, όσο και να φοβάμαι, (γιατί άνθρωπος είμαι, και κανείς λογικός άνθρωπος δεν μένει ανεπηρέαστος στην ιδέα του επικείμενου θανάτου του), δεν το δείχνω. Η περηφάνια μου αγγίζει τα όρια της αλαζονείας, έτσι μου είχαν πει κάποτε. 

Ήρθε η ώρα. Καθώς με δένουν στον πάσσαλο, αφήνω το χαρτί, να φύγει από το χέρι μου, το βλέπω να χορεύει στον αέρα, ελεύθερο. Αυτό τουλάχιστον είναι ελεύθερο. Δεν το αφήνω απ'τα μάτια μου. Αγνοώ τον κόσμο που γιουχάρει, που με φτύνει... Όλα αυτά είναι ασήμαντα, το μόνο που έχει σημασία, είναι τα λόγια μου που πετάνε... Πετάνε... Αν μόνο τα διαβάσει κάποιος... Θα είναι αρκετό για εμένα!

Ένα χέρι, απλώνεται, και πίανει το χαρτί. Μπαίνει σε μια τσέπη. Δεν βλέπω πρόσωπο. Δεν με ενδιαφέρει το πρόσωπο. Αυτό αρκεί... Γαλήνη. Αυτή την φορά απόλυτη παράδοση στο αναπόφευκτο. 

Έτσι, κοιτάζω ευθεία μπροστά, σε όσους μέσα στην άγνοιά τους με περιπαίζουν... Και τους δείχνω το είναι μου. Έμενα. Δεν φόρεσα ποτέ μου μάσκα, και τους το δείχνω! Και όταν οι φλόγες αρχίσουν να κατατρώγουν την σάρκα και το κρανίο μου, θέλω να καταλάβουν, να νιώσουν πως αυτό το φλεγόμενο κουφάρι, δεν είναι ούτε το Τέρας, το Παράδοξο της Φύσης, ο Αιρετικός, αλλά ο Άνθρωπος....

Ο Πυρσός πέφτει....

Η φωτιά φουντώνει... 

Τετέλεσθαι...

 "Withen this spell my soul to sell

I'll carve your winding path to hell

Saint or sinner, friend or foe?

I am the saviour you'll never know"

Johnny Hollow ~ Rasputin

Λοιπόν, αυτό είναι το πρώτο μέρος... Σύντομα (όταν ολοκληρωθεί) θα αναρτηθεί και ένα ακόμα κείμενο, το οποίο είναι μάλλον συμπληρωματικό-παρεμφερές! Λυπάμαι για την απουσία μου! Καλό σας Μήνα! :)

Take Time to Appreciate Life...

Δεν έχω να γράψω κάτι ιδιαίτερο αυτή την φορά. Κανένα μακρύ κείμενο, και καμιά αλληγορία. Απλά δυο λόγια....
Μην μπορώντας να κοιμηθώ, καθόμουν στο σκοτάδι, και τριγυρνούσα σε διάφορα, τυχαία forum. Το μάτι μου πέφτει σε ένα θέμα με τίτλο 'Τι θα ζητούσατε για τα χριστούγεννα;'. Μπήκα μέσα να διαβάσω. Άλλοι ήθελαν διάφορα gadgets, άλλοι ακριβά ρούχα και προιόντα φίρμες, άλλοι βιβλία, άλλοι συλλεκτίκα αντικείμενα από ταίνιες... Έβλεπα όλες αυτές τις ευχές με ήπιο ενδιαφέρον, μέχρι που το μάτι μου επέσε σε μια απάντηση. Ήταν μικρή, ανάμεσα σε όλες αυτες τις λίστες με δώρα, εύκολα θα μπορούσε να 'χαθεί'. Μια πρόταση μόνο: 'I wish to live though my cancer.'
Δεν έκατσα να διαβάσω τίποτα παραπάνω. Δεν ξέρω αν αυτός-ή που απάντησε ήταν ειλικρινής, ή αν απλά κάποιος-α που ήθελε να τραβήξει την προσοχή, όπως και να χει πάντως την προσoχή μου την τράβηξε. Προσγειώθηκα. Έχω χάσει αγαπημένο πρόσωπο από καρκίνο, και ξέρω πολύ καλά, πόσο ψυχοφθόρα και άσχημη είναι η κατάσταση και για τον ασθενή, και για τους κοντινούς του ανθρώπους. Μετά σκέφτομαι πως επικεντρονώμαστε τόσες φορές σε πράγματα ανούσια, εξεζητημένα, υλικά, και ξεχνάμε να εκτιμήσουμε τα απλά πράγματα στην ζωή... Είναι πράγματα απλά, που τα θεωρούμε δεδομένα, όπως το σπίτι στο οποίο ζούμε, το φαγητό, τα αγαπημένα μας πρόσωπα, διάολε, η ίδια η υγεία μας, τα οποία άλλοι τα στερούνται! Όλο γκρινιάζουμε, και γκρινιάζουμε, για τον έναν ή τον άλλο λόγο, και είμαστε ουσιαστικά τυφλοί, δν βλέπουμε πόσο τυχεροί είμαστε που έχουμε ό,τι έχουμε...
Αφιερώστε λίγο χρόνο και εκτιμήστε την ζωή σας λοιπόν...
Καλή σας Μέρα!
(ΥΓ. Και σχετικά με τον άνθρώπο που έγραψε αυτή την απάντηση σε εκείνο το forum: Πραγματικά, εύχομαι να σου πάνε όλα καλά!)

Το Σύνδρομο του Captain Hook.

"Tικ - Τοκ, Τικ - Τοκ, Τικ- Τοκ..."
 Ο Ήχος που πρωτακούσαμε όλοι μας με το που ήρθαμε στον κόσμο. Ο ήχος που θα μας ανοίξει την πόρτα στο σκοτάδι του θανάτου. Κοφτός. Αμείλικτος. Ασταμάτητος. Πάντα εκεί, για να μας περιγελά. Πάντα εκεί για να μας υπενθυμίζει πράγματα...
 "Τικ- Τοκ, Τικ - Τοκ..."
 Ένας απλός ήχος θα έλεγε κανείς, μια συχνότητα, τίποτα περισσότερο από ένα ερέθισμα του ακουστικού νεύρου...
Γιατί το κάνω θέμα τότε;
 Επιτρέψτε μου να σας οδηγήσω μακριά, στις χίμαιρες των παιδικών μας χρόνων. Στο άπιαστο όνειρο κάθε παιδιού. Στην Χώρα του Ποτέ. Δεν θα σταθώ αυτή την στιγμή στο Αιώνιο Παιδί, ή στα Χαμένα Αγόρια, ούτε στους Ινδιάνους, ούτε και στις Γοργόνες. Δεν με απασχολούν για την ώρα. Αντιθέτως, αφήστε με να κατευθύνω το βλέμμα σας Αντι-ήρωα της παραμυθοχώρας. Τον γνωρίζεται πιστεύω όλοι σας....
 Ο Κάπτεν Χουκ...
 Πάντα μου άρεσαν οι Αντι-ήρωες, είναι τόσο πιο σύνθετοι από τους ήρωες, μας μοιάζουν πιο πολύ... Αλήθεια, έχετε σκεφτεί ποτέ γιατί θαυμάζουμε τόσο πολύ τους ήρωες; Ίσως γιατί δεν θα καταφέρουμε ποτέ μας να γίνουμε σαν και αυτούς...
 Ιδού λοιπόν ο καπετάνιος μας: Ενήλικος, καλλιεργημένος, πορωμένος με το "ιπποτικό ιδεώδες" και την "καλή διαγωγή", πειρατής αδίστακτος, εγκλωβισμένος σε μια σουρεαλιστική χώρα,  με μια ανθυγιεινή ψύχωση... Να καταστρέψει ένα μικρό παιδί. Ο μοναδικός του φόβος; Ένα ρολόι και ένας κροκόδειλος. Ένα ρολόι στην κοιλιά ενός κροκόδειλου που τον καταδιώκει...
  Τελικά έχουμε περισσότερα κοινά με αυτόν τον αντι-ήρωα από όσα οι ίδιοι θα παραδεχόμασταν... Μπορεί να μην ζούμε στην Χώρα του Ποτέ, μπορεί να μην είμαστε πειρατές, αλλά...
 "Τικ- Τοκ, Τικ - Τοκ..."
Κάποιες στιγμές αυτός ο ήχος μας προκαλεί εκνευρισμό, το ρολόι, μας τρομάζει. Αλήθεια είναι. Τι είναι αυτό που μας προκαλεί τέτοια αντίδραση; Ο Κροκόδειλος. Ο Κροκόδειλος που έρχεται για εμάς.   Δεν παραλογίζομαι, ο καθένας μας έχει τον προσωπικό του κροκόδειλο, δεν τον βλέπει, ούτε οι άλλοι τον γνωρίζουν, αλλά υπάρχει. Για τον καθένα μας έχει διαφορετική μορφή, όλους μας τρομάζει. Τι να είναι; Η Φθορά; Ο Θάνατος; Η Μοναξιά; Η Αποτυχία;
Ο,τι και να είναι, ο προσωπικός μας κροκόδειλος μας καταδιώκει, και εμείς προσπαθούμε να κρυφτούμε, να υποκριθούμε πως δεν υπάρχει, πως δεν θα μας βρει! Όχι εμάς... Εμείς θα του ξεφύγουμε! Ως ενός σημείου τα καταφέρνουμε κιόλας, να πείσουμε τον εαυτό μας για την δήθεν διαφυγή μας, μέχρι που ακούμε τον τρισκατάρατο ήχο του ρολογιού, και τότε ξέρουμε, πως δεν θα ξεφύγουμε ποτέ. Ο Κροκόδειλος μας πλησιάζει, με κάθε "τικ" μας εντοπίζει, και όταν φτάσει στο πρώτο ακόμα "τοκ" είναι ήδη πιο κοντά μας, έτοιμος να μας αφανίσει...
Κάποια στιγμή, ο χρόνος, αναπόφευκτα θα μας φέρει αντιμέτωπους με τους δικούς μας ΄φοβους, και διαφυγή δεν θα υπάρχει... Το ερώτημα είναι, θα κάτσουμε σαν γνήσιοι πειρατές, να πολεμήσουμε τον Κροκόδειλό μας, ή απλά θα τον αφήσουμε να μας αφανίσει;




Στο μεταξύ όμως, το ρολόι στην κοιλιά του διώκτη μας, συνεχίζει να χτυπάει...
"Τικ- Τοκ, Τικ - Τοκ..."





(Εικόνα από DeviantArt, το τραγουδάκι των Coldplay απλά φωνάζει πλέον Neverland!)

Σχετικά με τις Εναέριες Πτήσεις...

"Δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα απ' τις πτήσεις! Είσαι τόσο μακριά από τους Πάντες και τα Πάντα, και συνάμα τα βλέπεις και τα παρατηρείς όλα, σαν σε όνειρο!
Όμως Πάντοτε είναι αναγκαίες και οι τακτικές προσγειώσεις για ανεφοδιασμό και έλεγχο για βλάβες... 
Χωρίς αυτές, η προσγείωση θα είναι επώδυνη και για πάντα..." 

(είπε η Amaris όσο βασανιζόταν από αϋπνίες...)
Καλές Πτήσεις σε Όλους!!!

Συμφωνία με τον Διάβολο

 "... Γιατί με κοιτάς έκπληκτος λοιπόν; Ήξερες πως κάποια στιγμή θα ερχόμουν και για εσένα! Όχι, όχι! Μην τ' αρνείσαι. Απλώς με κουράζεις έτσι! Παραδέξου το. Κάπου ενδόμυχα, στις πιο σκοτεινές και διεστραμμένες γωνιές της Ψυχής σου, φώναζες το όνομά μου. Ικέτευες να εμφανιστώ, και μετά παραμύθιαζες τον εαυτό σου, τάχα μου για την αγνότητα της ψυχής σου με προσευχές και νηστεία! Τι υποκρισία... Αλλά όλοι ίδιοι είστε!

  Ναι, ναι, ξέρω τι λέω καλέ μου θνητέ. Εγώ, βλέπεις, έχω προαιώνια ύπαρξη! Έχω υπάρξει μάρτυρας ΧΙΛΙΕΤΙΏΝ ολόκληρων ανθρώπινου πολιτίσμου. Ακούω τις ψυχές σας, τόσο καιρό, τόσο καθαρά, λες και είναι η ψυχή πού δεν έχω εγώ, και ξέρεις τι φωνάζουν; Βέβαια ξέρεις. Αλλιώς δεν θα ήμουν εδώ στο κάτω κάτω. Το Όνομά μου φωνάζουν απελπισμένες να τις ακούσω.
 Έτσι είναι. Αφού ξέρουν την δύναμή μου. Μπορώ να τους δώσω τα πάντα, τόσο, μα τόσο εύκολα. Όλοι θέλετε κάτι παραπάνω από αυτό που ήδη έχετε στην ζωή σας. Πλούτη; Δόξα; Γνώσεις; Ομορφιά; Έρωτα; Όλα μπορώ να σας τα δώσω, χωρίς να προσπαθήσετε καν!
  Για πες μου όμως εσύ, τι θες; 'Ο,τι και να είναι, θα σου το χαρίσω και με το παραπάνω. Με αντάλλαγμα βέβαια... Δεν ξαφνιάζεσαι, ε; Καλώς. Πάνω απ'όλα είμαι έμπορος βλέπεις, μικρέ μου φίλε! Εγώ είμαι αυτός που σας δίδαξε την τέχνη του εμπορίου στο κάτω κάτω. Κάθε αγαθό έχει και το αντίτιμό του. Αλλά μην ανησυχείς! Δεν ζητάω τίποτα το τρομερό από εσένα. Θα πάρεις ό,τι θέλεις από εμένα, πράγματα που δεν μπορείς ούτε να ονειρευτείς, και τι θα μου δώσεις; Είναι τόσο απλό που θα γελάσεις...

    Την Ψυχή Σου Θέλω...

 Όχι, μην το σκέφτεσαι καν! Η Ψυχή είναι τόσο, μα τόσο υπερτιμημένη... Τι να την κάνεις όταν έχεις όλα όσα πάντα ονειρευόσουν; Να σου πω κάτι που μάλλον δεν έχεις αναλογιστεί ποτέ σου. Η Ψύχη σου είναι το εμπόδιο στις πιο σκοτεινές, πιο γλυκιές και πιο απαγορευμένες φιλοδοξίες σου. Πόσες φορές δεν έχεις κάνει κάτι επειδή "δεν σου πήγαινε η καρδιά να το κάνεις"; Ξέρεις πολύ καλά πως η καρδιά σου δεν σε εμποδίζει σε τίποτε...  Ένας απλός μυς είναι... Αλλά είσαι δειλός για να παραδεχθείς πως η Ψυχή σου είναι το εμπόδιο... Έτσι την μετονομάζεις υποσυνείδητα σε καρδιά...
  Σου το λέω λοιπόν και σου το υπογράφω, Εγώ ο ίδιος: ο Διάβολος, ο Βελζεβούλης,  ο Σαμαήλ, ο Εωσφόρος, ή όπως αλλιώς με ξέρεις, εγώ, λοιπόν, σου το υπογράφω πως η Ψυχή δεν είναι παρά επινόηση του Θεού σου για να σε ελέγχει! Για να σε κάνει υποχείριό του, και να μην δεις την αλήθεια, να μην συνειδητοποιήσεις ποτέ σου, το εύρος των δυνάμεών σου!
  Σκέψου λίγο. Όλα αυτά τα άτομα που ζηλεύεις και θαυμάζεις. Αυτά που ασκούν δύναμη και επιρροή στους άλλους. Αυτά τα άτομα, που λες πως έχουν τα πάντα και τίποτα δεν τους λείπει χρήματα, γοητεία, επιρροή, δύναμη... Είναι ευλογημένοι από τον Θεό τους, λες, και τους ζηλεύεις, αλλά κάνεις λάθος! Ευλογημένοι από Εμένα είναι! Κατάλαβαν τι εμπόδιο είναι η Ψυχή τους και μου την έδωσαν μετά χαράς όταν ήρθα για αυτούς, και τώρα δες τους! Έχουν φτάσει στα ύψη! Έχουν  γίνει μικροί θεοί, γιατί κατάλαβαν ποια είναι η αλήθεια : Χωρίς την Ψυχή σου είσαι Ελεύθερος. Μ'ακούς; Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Ο Σ!
 Αχ, γλυκειά λέξη η ελευθερία, και ακόμα πιο γλυκεια η αλήθεια που κρύβεται πίσω από τα γράμματά της... Αυτό λοιπόν σου προσφέρω εγώ τόσο απλόχερα, μαζί με τόσα άλλα καλά! Πες μου λοιπόν, μικρέ μου Φαούστε, ή όπως αλλιώς σε λένε. Τι είναι αυτό που επιθυμείς; Θα είναι σύντομα δικό σου! Ο,τι δεν σου προσέφερε ποτέ ο Θεός, σου το χαρίζει ο Διάβολος! Μίλα λοιπόν! Δεν έχω πολύ χρόνο στην διάθεση μου, αγαπητέ μου.... Με περιμένουν και άλλες Ψυχές απόψε! Άδραξε την Ευκαιρία, που σου δίνω, και απόκτησε ότι ποθείς. Γνώρισε την υτυχά χωρίς κόπο...! Το αντίτιμο είναι μικρό... Αμελητέο....
 Αμελητέο...."

EDIT: Είναι ανησυχητικό, όταν οι περισσότεροι βρίσκουν το Blog μου από google search για το "πως θα κανω συμφωνια με το διαβολο?"....;;;; Εγώ πάντως το βρίσκω υπερβολικά διασκεδαστικό!

Confiteor

"Confiteor Deo Omnipotenti,
Quia Peccavi nimis,
Cogitatione,
Verbo et Opera..."

"Ομολογώ στον Παντοδύναμο Θεό,
Πως έχω αμαρτήσει,
Με την Σκέψη,
Τον Λόγο και τς Πράξεις..."


Δεν πιστεύω στον Θεό, με τον συμβατικό τρόπο, δεν πηγαίνω σε εκκλησίες, και αν και πιστεύω στην ύπαρξη μιας ανώτερης δύναμης, έχω επιλέξει να μην της δίνω όνομα...
Παρ'όλα αυτά, ο ψαλμός αυτός, όταν τον διάβασα, μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση... Δεν έχει να κάνει με την εξομολόγηση στον θεό μιας αμαρτίας, όσο με την εξομολόγηση αυτής, στον ίδιο σου τον εαυτό...
Έτσι και εγώ, έχω αμαρτήσει, έτσι και εσύ, που διαβάζεις τώρα...
Και όταν μιλάω για αμαρτία, δεν αναφέρομαι στην βιβλική της έννοια. Αποβάλλω απο αυτήν κάθε ιχνος θρησκευτικού ή δογματικού υπόβαθρου και την παρουσιάζω με την καθαρή σημασία της.
Ξεστράτισμα.
Λάθος.
Αποτυχία.
Ύπ'αυτή την έννοια δεν γνωρίζω αν είμαι καλή ή όχι... Το να ισχυριστώ κάτι τετοιο θα είναι άκρως αλαζονικό, και λάθος από μόνο του. Εγώ μπορώ απλά να εικάζω.
Οι άλλοι και ο Χρόνος είναι αυτοί που θα κρίνουν τελικά... Σίγουρα έχω αμαρτήσει... Στο κάτω κάτω ανθρωπος είμαι, τα λάθη είναι στην φύση του ανθρώπου...
Αλλά απ'την άλλη, τι είναι λάθος και τι σωστο; Πώς μπορούμε να κρίνουμε; Η ηθική για εμένα είναι μια πολύ υποκειμενική έννοια...

Εγώ το έχω το πρόβλημα ή όλοι οι άλλοι;

Όπως είπα, εγώ έχω το πρόβλημα ή όλοι οι άλλοι; Πιθανότατα εγώ, δεδομένου του έχω την τάση να ξεμένω στο παρελθόν! Να'μαι λοιπόν καθισμένη Σε ένα μπαράκι να ακούω τα τελευταία χιτάκια του κλαμπ και όχι μόνο (γαμώ τους Βέγκας! Πραγματικά δν τους μπορώ), με παλιούς και νέους φίλους, και να παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου... Κάθονται όλοι, σκορπισμένοι σε παρεούλες, ψιλολικνίζονται στην μουσική, και ανταλλασουν καμια δυό κουβεντούλες... Δεν συγκινούμαι. Δεν υπάρχει κανένας αυθεντικός ενθουσιασμός, απ'αυτούς που είναι μεταδοτικοι, και ξεσηκώνουν και εσένα. Αναρωτιέμαι τώρα εγώ: ζουν πραγματικά; Διασκεδάζουν; Ή απλά αυτή είναι η ιδέα που τους έχει επιβληθεί από παντού για την έννοια της διασκέδασης; Η κοινωνία μας, οι επιρροές που μας ασκεί, ως ενός σημείου μας επιβάλλει κάποιες σταθερές... Διασκέδαση= κλάμπ λόγου χάρη... Δεν ξέρω πιθανότατα εγώ να έχω το πρόβλημα, αλλά αύτος ο τρόπος διασκέδασης ουδέποτε με συνεπαιρνε... Είναι... Υπερβολικά τυποποιημένος θα έλεγα... Και εγώ βασίζω την διασκέδαση σε μια καλή επικοινωνία με τον άλλο, κάτι που απλά δεν μπορει να επιτευχθεί έτσι... Έτσι αναρωτιέμαι, ζουν; Γυρνάνε σπίτι και αισθάνονται γεμάτοι; Ή απλά είναι για αυτούς ένα και το αυτό;
Ας αλλάξω όμως λίγο θέμα. Με βλέπω με τους φίλους μου, και όσο μας βλέπω συνειδητοποιώ ποοοόσο έχουν περάσει τα χρόνια. Έχουμε αλλάξει όλοι απίστευτα. Από κάθε άποψη! Ακόμα τους λατρεύω, αλλά αισθάνομαι πως αρχίζουμε να απομακρυνόμαστε... Δεν μιλάω φυσικά με την κυριολεκτική έννοια της λέξης! Αλλά με την πιο εσωτερική έννοια, δεν υπάρχει το ίδιο δέσιμο που υπήρχε παλιά... Δν ξέρω πως να το πω αλλά ας πούμε πως υποσυνείδητα νιώθω πως κάτι δεν είναι σωστό... Κάτι λείπει... Δεν μου αρέσει αυτό... Τα vibes έχουν αλλάξει... Όπως είπα παραπάνω κατά πάσα πιθανότητα είναι δικό μου το πρόβλημα, που δεν μπορώ να δεχτώ τις αλλαγές που επιφέρει ο χρόνος, αλλά έχω την αίσθηση πως χάνουμε σταδιακά την ταυτότητά μας, αλλοτριωνόμαστε, και γινόμαστε μια από τα ίδια... Χμμμ... Η μουσική και το πληκτρολόγιο του κινιτού δεν με βοηθάνε καθόλου στο να γράψω κάτι με ειρμό, αλλά απλά ήθελα να γράψω κάποιους προβληματισμους μου...
Τέλος πάντων σταματάω το παραλλήριμα πρίξιμο πριν με πάρουν με τις λεμονόκουπες οι ελάχιστοι αναγνώστες μου :-P! Άντε καληνύχτες λοιπόν!

Ταξιδιώτες.

"Φύγε μακρια, μικρέ μου ταξιδιώτη...
Πέτα μακρια...
Αυτός ο κόσμος, δεν είναι φτιαγμένος για μας...
Ώρα να βρούμε μια νεα Ιθάκη.
Τι να μας κάνει αυτός ο κόσμος,
ο φτιαγμένος από λάσπη;
Εμείς είμαστε τα παιδιά των αιθέρων.
Πάντα Ελεύθεροι, χωρίς συμβιβασμούς.
Μην σε πείθουν τα θελκτικά τους χαμόγελα.
Αν μείνεις, θα γίνεις σαν και αυτούς (από πέτρα).
Άνοιξε τα φτερά σου, μικρέ μου ταξιδιώτη...
Αφέσου στον Άνεμο...
Αυτός ξέρει...
Θα σε πάει σε έναν άλλο, πιο όμορφο κόσμο.
Αυτός ο κόσμος δεν είναι φτιαγμένος για μας..."

Αφιερωμένο, σε μια πολύ αδικημένη ψυχή, και γενικά, σε όσους νιώθουν πως "αυτός ο κόσμος δεν είναι φτιαγμένος για μας..."