Τρίτη 27 Μαρτίου 2012

Κορεσμός




Έχω κορεστεί. 
Σε μια λακκούβα γεμάτη άμμο και λίγο νερό
Ίσα ίσα να κάνει πηχτή λάσπη.
Εκεί βρίσκομαι θαμμένη.
Άμμος.
Άμμος πηχτή.
Παγωμένη.
Ξένη.
Εισβάλει στη μύτη, στο στόμα, στα αυτιά.
Φουσκώνει τα πνευμόνια. 
Γεμίζει το κρανίο και διαπερνάει το μυαλό .
Κατατρώει το σώμα. Γίνεται σώμα...
Και στο τέλος, ξεχνάω που τελειώνω εγώ, και που αρχίζει η μισητή λάσπη.
Ανοίγει το στομα να ουρλιάξει μα ξερνάει τη τούτη τη σιχαμερή ουσία. 
Εισπνέει ~άμμος~.
Εκπνέει ~άμμος~.
Ο ήλιος μαυρίζει.
Γίνεται άμμος.
Καταρρέει και με σκεπάζει.
Ήλιος-άμμος.
Όλα άμμος.
Ένα κορμί άμμος.
Ποια είμαι; 
Δε θυμάμαι! 
Θυμάμαι! 
Είμαι η Άμμος.
Κλείνω τα μάτια.
Μάτια από άμμο.
Κοιμάμαι.
Ξυπνάω.
Ένας εφιάλτης με βασάνιζε, αλλόκοτος.
Μα έχει περάσει πια.
Δεν τον θυμάμαι.
Σηκώνομαι. 
Και αγνοώ την άμμο που κυλάει από πάνω μου σε κάθε βήμα.

Σάββατο 24 Μαρτίου 2012

Notre Dame de Paris.




Preface.

"A few years ago, while visiting or, rather, rummaging about Notre-Dame, the author of this book found, in an obscure nook of one of the towers, the following word, engraved by hand upon the wall:--
       ANArKH.
These Greek capitals, black with age, and quite deeply graven in the stone, with I know not what signs peculiar to Gothic caligraphy imprinted upon their forms and upon their attitudes, as though with the purpose of revealing that it had been a hand of the Middle Ages which had inscribed them there, and especially the fatal and melancholy meaning contained in them, struck the author deeply.
He questioned himself; he sought to divine who could have been that soul in torment which had not been willing to quit this world without leaving this stigma of crime or unhappiness upon the brow of the ancient church.
Afterwards, the wall was whitewashed or scraped down, I know not which, and the inscription disappeared. For it is thus that people have been in the habit of proceeding with the marvellous churches of the Middle Ages for the last two hundred years. Mutilations come to them from every quarter, from within as well as from without. The priest whitewashes them, the archdeacon scrapes them down; then the populace arrives and demolishes them.
Thus, with the exception of the fragile memory which the author of this book here consecrates to it, there remains to-day nothing whatever of the mysterious word engraved within the gloomy tower of Notre-Dame,--nothing of the destiny which it so sadly summed up. The man who wrote that word upon the wall disappeared from the midst of the generations of man many centuries ago; the word, in its turn, has been effaced from the wall of the church; the church will, perhaps, itself soon disappear from the face of the earth.
It is upon this word that this book is founded.
March, 1831."


Victor Hugo, "Notre Dame de Paris"

Από τα αγαπημένα μου βιβλία.... Και όποιος καταλαβαίνει, δεν μπορεί παρά να αγαπήσει το σύνθετο του χαρακτήρα του Claude Frollo.....

Είχα πολύ καιρό να ανεβάσω ό,τιδήποτε εδώ... Λυπάμαι, και αποζημιώνω με ομοβροντία!

Αποσύνθεση.


Ρηχό Βάθος.
Βαθιά Ρηχότητα.
Τέλεια Ατέλεια.
Ατελής Τελειότητα.
Μνήμες.
Μια ύπαρξη δελεαστικά νεκρή,
να επιπλέει στη δική της φορμόλη.
Τριγυρισμένη από λερό, ψυχρό γυαλί.
Υπέροχα κάτωχρη.
Άσπιλη από το φως του Ήλιου.
Εκτεθιμένη- Απομονωμένη.
Προστατευμένη από το Χρόνο 
και εγκλωβισμένη στην ομορφιά της.
Εύθραυστη και Άψογη και Άψυχη.
Ελεύθερα φυλακισμένη.
Καταδικασμένη.
Δε γνώρισε σκουλήκια διακορευτές.
Δεν έμαθε τα μυστικά τους.
Η Σάρκα δε φαγώθηκε από αγρίμια.
Το νερό δε κύλησε σε άδειες κόγχες.
Το χώμα δεν έγινε Σάβανο,
ούτε η Νύχτα κρασί για τα γυμνά οστά.
Η φωτιά δε μεταμόρφωσε.
Ο αέρας δε ταξίδεψε ποτέ.
Αυτό το σκυθρωπό πτώμα αγάπησα.
Κλεισμένο στη γυάλα.
Τόσο κοντά και τόσο μακρυά.
Να αρνείται την Ελευθερία της Αποσύνθεσης...



Υπέροχη Μελαγχολία

...Σαν μια συννεφιασμένη μέρα 
σε μια τρικυμισμένη ακτή.
Σαν ένα βιβλίο και μια φωτογραφική 
παρατημένα στη βροχή.
Σαν όνειρο καταδικασμένο εξ'αρχής.
Φαντασίες τρελών
και ένα Χαμένο Παρελθόν.
Χρώμα Γκρι.
Αληθινό. 
Να πάλλεται ανάμεσα στο Λευκό και το Μαύρο.
Ζωντανό και Νεκρό.
Το Παν και το Τίποτα.
Ζωή και Θάνατος.
Αληθινό....


Τετάρτη 16 Νοεμβρίου 2011

Gethsemane





Toll no bell for me father
But let this cup of suffering pass from me
Send me no shepherd to heal my world
But the Angel - the dream foretold
Prayed more than thrice for you to see
The wolf of loneliness in me
...not my own will but yours be done...


You wake up where's the tomb?
Will Easter come, enter my room?
The Lord weeps for me
But my tears fall for you



Another Beauty
Loved by a Beast
Another tale of infinite dreams
Your eyes they were my paradise
Your smile made my sun rise



Forgive me for I don't know what I gain
Alone in this garden of pain
Enchantment has but one truth:
I weep to have what I fear to lose
.
"I knew you never before
I see you never more
But the love the pain the hope O beautiful one
Have made you mine 'till all my years are done"



Without you
The poetry within me is dead...


Ναι. Ανέβασα Nightwish, μια από τις πρώτες μου αγάπες. Αυτό με κάνει "Χοντροντάντω"....;;;; ;)

Κυριακή 13 Νοεμβρίου 2011

Η Λαιμητόμος


 

      Κάπου ανάμεσα στο δάσος του ασυνείδητου και τη πολιτεία του πρέπει,
σε ένα χρόνο απροσδιόριστο, πάντα κάπου μεταξύ μέρας και νύχτας,
είναι στημένη η Λαιμητόμος.
      Ένας κόκκινος ήλιος τη φωτίζει δαιμονισμένα και κρύβει πάντοτε το αίμα που την λούζει.
Εκεί,  οδηγούνται οι ιδέες, τα όνειρα, οι ευχές, οι πόθοι και τα οράματα και εκτελούνται.
      Τα κομμένα κεφάλια τα θάβουν στη βάση της, ενώ τα κορμιά τα αφήνουν σε στοίβες άταφα,
και καθώς το αίμα στραγγίζει από μέσα τους και χύνεται στο έδαφος, ποτίζει τα κεφάλια...
Εκεί, στα πόδια της Καρμανιόλας, λένε οι τρελοί πως φυτρώνει η Τέχνη.




Τρίτη 8 Νοεμβρίου 2011

Θα σου φουσκώσω ένα μπαλόνι κόκκινο...


                   


"Αυτό το κόκκινο μικρό αερόστατο
είναι παλιά πληγή που αιμορραγεί."


(αυτό το τραγούδι δεν "ανήκει" σε εμένα. Όμως θα μπορούσε...)