Μαθήματα γευσιγνωσίας της μνήμης σε δυο λεπτά.

Ώρα δυο παρά κάτι θύμησες.

Θολός αέρας και αψύς καπνός,

να γδέρνουν καυτά μονοπάτια στη γλώσσα.
Έξω, στιλπνό, μαύρο τ΄ αγιάζι, μα μέσα ζεματά η προσμονή.
Νικοτινούχος ζάλη.
Γεύση, πικρή.

Χρυσός λυκίσκος και οινόπνευμα.
Ένα κοφτό ανατρίχιασμα, χωμάτινο νανούρισμα.

Ζεστές αναπνοές και παγωμένες ψευδαισθήσεις.
Μαζί.
Γεύση, στυφή.

Αλκοολικό ταξίδι, πρόσθιος λοβός – αμυγδαλή,

Χωρίς επιστροφή.

και εκεί, σκιές οικείες σαρκώνονται νωχελικά.
Γραπώνονται στην άκρη του λογισμού και περιπαίζουν.

Επίγευση, γλυκόπικρη.

Ώρα, δύο ακριβώς.

-1- "Εγκαθίσται"

Ξεκινά από ματιές διστακτικές.
Ταξιδεύει σε κιτρινισμένες σελίδες βιβλίων.
Αναπνέει απ' όνειρα αναιμικά
και θρέφεται από αυταπάτες.
Γίνεται ιδέα και τελειότητα.
Σαλεύει και τινάζεται στο χάος.
Παραδίδεται στη φωτιά.
Εκρήγνυται σε μαύρο φόντο.
Σέρνεται κάτω από το δέρμα.
Εγκαθίσταται στο μάταιο.
Σκαλίζει παλιούς τάφους.
Αρρωσταίνει από το "σήμερα"
και διαλύεται σε λυγμούς.
Πλένεται σε λάσπες υποθέσεων
και ανατριχιάζει με ασπρόμαυρες θύμησες.
Διπλώνεται στο κρύο τσιμέντο
και πεθαίνει με έναν ψίθυρο:

"Δε θυμάσαι;"

Χωρίς τίτλο.

Πετάς τη συνείδηση σου στο παρκέ,

σαν το μαύρο εκείνο πανωφόρι

που τόσο σ'αρέσει να φοράς.

Με κορμί νωχελικά απλωμένο

στη δερματίνη του καναπέ,

μυρίζεις, γεύεσαι το ουίσκι.

Μυρίζει νύχτα και νύστα,
όπως ξεπλένεις τη σκέψη σου, 
στην χειμωνιάτικη βροχή.

Ξέχασες τα σύνεργα του φόνου, 

στο πίσω κάθισμα του αμαξιού.

Θα σου έλεγα να τα κρύψεις. 

Ξέπλυνε, έστω, το αίμα.

Μα εσύ γλιστράς, γλιστράς
στα υγρά μονοπάτια της ρουτίνας.
Άφησες τα κορμιά να ξεθωριάσουν,
θαμμένα στο παρτέρι του σπιτιού σου.
Και έχεις για άλλη μια φορά ξεχάσει
να κάνεις τον τελευταίο απολογισμό
Των εγκλημάτων σου.

The Conqueror Worm

LO! 't is a gala night 

 Within the lonesome latter years.

 An angel throng, bewinged, bedight 

 In veils, and drowned in tears, 

Sit in a theatre to see 

 A play of hopes and fears, 

While the orchestra breathes fitfully 

 The music of the spheres. 

 Mimes, in the form of God on high,

 Mutter and mumble low, 

And hither and thither fly;

 Mere puppets they, who come and go 

At bidding of vast formless things 

 That shift the scenery to and fro,

 Flapping from out their condor wings 

 Invisible Woe. 

 That motley drama—oh, be sure 

 It shall not be forgot! 

With its Phantom chased for evermore 

 By a crowd that seize it not, 

 Through a circle that ever returneth in 

 To the self-same spot; 

And much of Madness, and more of Sin, 

 And Horror the soul of the plot. 

 But see amid the mimic rout  

 A crawling shape intrude: 

A blood-red thing that writhes from out 

 The scenic solitude! 

It writhes—it writhes!—with mortal pangs 

 The mimes become its food, 

 And over each quivering form 

 In human gore imbued. 

 Out—out are the lights—out all! 

 And over each quivering form 

The curtain, a funeral pall, 

 Comes down with the rush of a storm, 

While the angels, all pallid and wan, 

 Uprising, unveiling, affirm 

That the play is the tragedy, "Man,"

 And its hero, the Conqueror Worm.

Edgar Alan Poe.

Lingchi (Θάνατος δια Χιλίων Τομών)

Η λεπίδα άστραψε στον πρωινό ήλιο.
Ορθώθηκε στο γαλάζιου του ουρανού.
Έπεσε:

1. Γέννηση.
2. Φροντίδα
3. Εμπιστοσύνη.
4. Περιέργεια.
5. Φόβος.


Μέταλλο που βάφτηκε κόκκινο.
Μια ανάπαυλα.
Τρεμάμενη Ανάσα.

6. Γνώση.
7. Φιλία.
8. Παιχνίδι.
9. Πείσμα.
10. Θυμός.

Στοπ.
Το αίμα κύλησε πια από τις πληγές.
Ξανά:

11. Σκοτάδι.
12. Ανασφάλεια.
13. Προδοσία.
14. Χολή.
15. Επανεκκίνηση.

Το ατσάλι ξέρει πώς να βασανίζει.
Ξέρει πως να ξεγελά.
Σκίζει τον αέρα:

16. Χίμαιρες.
17. Ιδέες.
18. Επαναστάσεις.
19. Πόλεμοι.
20. Κατάρρευση.

Ο Ήλιος καίει.
Ο Ιδρώτας κυλάει στις πληγές.
Όλα θολώνουν:

21. Γνωριμία.
22. Πρόκληση.
23. Γρίφοι.
24. Έλξη.
25. Εμμονή.

Το λεπίδι τινάζεται ψηλά.
Οι σάρκες κυλάνε το χώμα.
Μαρτύριο:

26. Έρωτας (;)
27. Απογοήτευση.
28. Αηδία.
29. Μίσος.
30. Κενό.

Πώς είναι δυνατή η ζωή;
Τόσες πληγές. Πού είναι ο Θάνατος;
Είναι σαδιστής:

31. Εγώ.
32. Αλαζονεία.
33. Οργή.
34. Εκδίκηση.
35. Αποτυχία.

Πρόσωπα θολά περιπαίζουν.
Το κρανίο τρίζει. Η ανάσα πιάνεται.
Και η σάρκα σκίζεται ξανά:

36. Αποδοχή.
37. Ντροπή.
38. Παραίτηση.
39. Καθημερινότητα.
40. Συμβιβασμός.

Δεν συμβαίνει.
Δεν συμβαίνει.
Δεν συμβαίνει:

41. Ευτυχία (;)
42. Έργο (;)
43. Αμφιβολία (;)
44. ΟΧΙ
45. ΝΑΙ (;)

Πόνος. Πόνος. Πόνος.
Γιατί;
ΟΜΟΛΟΓΩ. ΈΝΟΧΟΣ.

46. Συγκρούσεις.
47. Μισαλλοδοξία.
48. Συμφιλίωση.
49. Λήθη.
50. Επαναλήψεις.

Και το λεπίδι δε σταματά ποτέ το έργο του.
Μόνο κόκκινο. 
Ξανά.
Ξανά.
Ξανά.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
995. Αρρώστια.
996. Αργοξέφτισμα.
997. Αμφιβολία.
998. Μετάνοια.
999. Ματαιότητα.
1000. ΘΑΝΑΤΟΣ.

Ιρις, τα φαντάσματα σου,

σε μιά στιγμή,

με φτιάξαν 

και με καταστρέψανε!

Μικρό Πορσελάνινο Κοριτσάκι.

photo, Hans Bellmer

Μικρό πορσελάνινο κοριτσάκι,

κάποια παιχνίδια δεν φτιάχτηκαν για σένα.

Τα ρούχα σου θα βρωμιστούν 

και το γυαλί θα σπάσει.

Μικρό πορσελάνινο κοριτσάκι,

η ομορφιά σου θα πάει χαμένη

εκεί που οι σκιές έχουν στήσει χωρό

και δεν υπάρχει χέρι να σε χαϊδέψει με αγάπη. 

Μικρό πορσελάνινο κοριτσάκι,

φύγε όσο προφταίνεις. 

Μη περιμένεις να μαζέψεις θρύψαλα,

οι φλόγες δεν θα σε προστατέψουν.

Μικρό πορσελάνινο κοριτσάκι,

μην περιμένεις να τα καταλαβαίνεις όλα.

Είναι φορές που η Άβυσσος την Άβυσσο καλεί,

και η εύθραυστη σου ομορφιά, παράταιρη φαντάζει.

Μικρό πορσελάνινο κοριτσάκι,

μη ξεγελιέσαι σε παρακαλώ.

Στα πέτρινα τα αγάλματα τα παγερά,

μόνο η κρύα πέτρα πρέπει.

Strange...

Σε ξέρω από χρόνια.
Από ψιθύρους του μυαλού όταν κοιμάται.
Από καθρέπτες που κοιτώ.
Από εφιάλτες.
Στροβιλιζόσουν σε καπνούς από τσιγάρα.
Στη θαμπάδα του αλκοόλ.
Αργά.
Σταθερά.
Χαραμίζεσαι για ένα ψέμα.
Βουλιάζεις χωρίς να νιώθεις.
Φοβάσαι.
Σε ήξερα πριν σε γνωρίσω.
Σε ξεχνάω πριν σε μάθω.

Κορεσμός

Έχω κορεστεί. 

Σε μια λακκούβα γεμάτη άμμο και λίγο νερό

Ίσα ίσα να κάνει πηχτή λάσπη.

Εκεί βρίσκομαι θαμμένη.

Άμμος.

Άμμος πηχτή.

Παγωμένη.

Ξένη.

Εισβάλει στη μύτη, στο στόμα, στα αυτιά.

Φουσκώνει τα πνευμόνια. 

Γεμίζει το κρανίο και διαπερνάει το μυαλό .

Κατατρώει το σώμα. Γίνεται σώμα...

Και στο τέλος, ξεχνάω που τελειώνω εγώ, και που αρχίζει η μισητή λάσπη.

Ανοίγει το στομα να ουρλιάξει μα ξερνάει τη τούτη τη σιχαμερή ουσία. 

Εισπνέει ~άμμος~.

Εκπνέει ~άμμος~.

Ο ήλιος μαυρίζει.

Γίνεται άμμος.

Καταρρέει και με σκεπάζει.

Ήλιος-άμμος.

Όλα άμμος.

Ένα κορμί άμμος.

Ποια είμαι; 

Δε θυμάμαι! 

Θυμάμαι! 

Είμαι η Άμμος.

Κλείνω τα μάτια.

Μάτια από άμμο.

Κοιμάμαι.

Ξυπνάω.

Ένας εφιάλτης με βασάνιζε, αλλόκοτος.

Μα έχει περάσει πια.

Δεν τον θυμάμαι.

Σηκώνομαι. 

Και αγνοώ την άμμο που κυλάει από πάνω μου σε κάθε βήμα.

Αποσύνθεση.

Ρηχό Βάθος.

Βαθιά Ρηχότητα.

Τέλεια Ατέλεια.

Ατελής Τελειότητα.

Μνήμες.

Μια ύπαρξη δελεαστικά νεκρή,

να επιπλέει στη δική της φορμόλη.

Τριγυρισμένη από λερό, ψυχρό γυαλί.

Υπέροχα κάτωχρη.

Άσπιλη από το φως του Ήλιου.

Εκτεθιμένη- Απομονωμένη.

Προστατευμένη από το Χρόνο 

και εγκλωβισμένη στην ομορφιά της.

Εύθραυστη και Άψογη και Άψυχη.

Ελεύθερα φυλακισμένη.

Καταδικασμένη.

Δε γνώρισε σκουλήκια διακορευτές.

Δεν έμαθε τα μυστικά τους.

Η Σάρκα δε φαγώθηκε από αγρίμια.

Το νερό δε κύλησε σε άδειες κόγχες.

Το χώμα δεν έγινε Σάβανο,

ούτε η Νύχτα κρασί για τα γυμνά οστά.

Η φωτιά δε μεταμόρφωσε.

Ο αέρας δε ταξίδεψε ποτέ.

Αυτό το σκυθρωπό πτώμα αγάπησα.

Κλεισμένο στη γυάλα.

Τόσο κοντά και τόσο μακρυά.

Να αρνείται την Ελευθερία της Αποσύνθεσης...

Υπέροχη Μελαγχολία

...Σαν μια συννεφιασμένη μέρα 

σε μια τρικυμισμένη ακτή.

Σαν ένα βιβλίο και μια φωτογραφική 

παρατημένα στη βροχή.

Σαν όνειρο καταδικασμένο εξ'αρχής.

Φαντασίες τρελών

και ένα Χαμένο Παρελθόν.
Χρώμα Γκρι.

Αληθινό. 

Να πάλλεται ανάμεσα στο Λευκό και το Μαύρο.

Ζωντανό και Νεκρό.

Το Παν και το Τίποτα.

Ζωή και Θάνατος.
Αληθινό....

Σημειώσεις ενός Αυτόχειρα.

"Κλείνω τα μάτια και βλέπω Φαντάσματα. Ανοίγω τα μάτια και είναι ακόμα εκεί...

Όσο και αν προσπαθώ, δεν μ'αφήνουν.

Κοιτάω πίσω. 

Ένα σάπιο μονοπάτι. 

Διαλυμένο.

Άσχημο.

Κοιτάζω μπροστά.

Ένα γκρίζος τοίχος. 

Τέλος Δρόμου.

Μακάρι να μπορούσα να τον γκρεμίσω, αλλά έχω κουραστεί.

Αυτά τα γόνατα δεν με βαστάνε πια, και τα χέρια κρέμονται άψυχα στο πλάι.

Έχω μείνει με ένα ερωτηματικό και πολλές απορίες.

Εγώ με οδήγησα σ'αυτό το μονοπάτι. 

Εγώ πρώτα απ'όλα... Και οι άλλοι.

Μακάρι να έβλεπαν πίσω από τα ρυπαρά πανιά που κρύβουν τη ψυχή.
Δεν υπάρχει κανένα κενό κουφάρι εκεί στο βάθος.
Ίσως η αποφορά της σήψης είναι στα ίδια τα μυαλά τους.

Κάποτε...

Κάποτε εκεί μέσα μαινόταν μια πυρκαγιά που ήθελε να τυλίξει και άλλους στην ορμή της.

Να κάψει την σάρκα, να χαϊδέψει τα οστά, να σκορπίσει τις στάχτες στον κρύο αέρα. 

Να δώσει φτερά.

Να ελευθερώσει ψυχές.

Μια φωτιά βαθιά κλειδωμένη στα σκοτάδια, αθέατη από Θεούς και Δαίμονες. 

Έπνιγε. Έκαιγε.

Αθέατη και εμφανής.

Τι τα θες όμως;

Λένε πως στο Κράτος των Τυφλών βασιλεύει ο Μονόφθαλμος...

Χωρίς τροφή, χωρίς πνοή η φλόγα μίκρυνε. 

Χάθηκε.

Ότι έμεινε δεν είναι παρά ένα καύκαλο, σακατεμένο.

Να στέκεται ηττημένο μπροστά στον τοίχο.

Να σωριάζεται στο χώμα.

Να κλαίει.

Ο κύβος ερρίφθη.

************* 

Βλέπω το πιστόλι με την άκρη του ματιού μου, πεταμένο εκεί, στην άκρη του τραπεζιού.

Πώς τραγουδάει το όνομά μου...

Πόσο ποθώ το ατσάλι του να γράψει τον επίλογο...

Η σφαίρα να διαπεράσει το κρανίο, σε μια κόκκινη βροχή.

Να δώσει λύτρωση.

Ο Αέρας.

Κάποιος ρούφηξε όλο τον αέρα απ'το δωμάτιο.

Δεν υπάρχει ήχος για ν'ακούσω.

Δεν υπάρχει οξυγόνο ν'ανασάνω.

Μόνο Ατσάλι, ατελείωτο ατσάλι.

Είναι βαρύ στο χέρι μου, παγωμένο το πιστόλι.

Πιο βαρύ απ'όσο το θυμόμουν.

Ο ήχος που κάνει καθώς το οπλίζω εκκωφαντικός.

Οι σκέψεις χορεύουν σαν τρελές και όμως τόσο καθαρές σαν κρύσταλλο, σε μια νηφάλια μέθη.

Η κάννη, τι σκληρή και κρύα που είναι, χτυπάει στα δόντια και πληγώνει τον ουρανίσκο και πονάει.

Γεύομαι μέταλλο.

Είναι το πιστόλι ή το αίμα;

... Ή και τα δυο...;

Από κάπου ακούγονται δαιμονισμένες τυμπανοκρουσίες... Τι ταιριαστό για την αυλαία που πέφτει!

Αρνούμαι να δεχτώ πως είναι η καρδιά μου!

Ιδρώτας που τρέχει σε ρυάκια στο μέτωπο, στο λαιμό, στο στήθος, πάνω από μια καρδιά που σφυροκοπάει.

Μια τελευταία ανάσα.

Τρεμάμενη.

Διάολε.

Η σκανδάλη είναι πιο σκληρή απ'όσο θυμόμουν και πώς να τη τραβήξω;

Υποχωρεί αργά.

Βασανιστικά.

Με κοροϊδεύει.

Δεν πάει άλλο...

Μια στιγμή.

Ένας αιώνας.

Δεύτερες σκέψεις;

ΟΧΙ.

Κρότος.

ΣΟΚ.

Κόκκινο Σκοτάδι.

Υποθετικός Λόγος.

Αν είσαι γνώση, είμαι χάρισμα.

Αν είσαι κράμα, είμαι ατόφια ύλη.

Αν είσαι λογική, είμαι παράνοια.

Αν είσαι φως, είμαι σκιά. 

Αν είσαι χώμα σταθερό, είμαι φωτιά παμφάγα.

Και αν ήμουν εσύ, θα ήμουν παραπάνω.

Γιατί είμαι πυρκαγιά.

Είμαι κόλαση και φλόγα, και κυριεύω ό,τι αγγίζω!

Έχω φτιαχτεί για να επικρατώ.

................................................

Μέχρι να έρθει η βροχή και να με σβήσει μια για πάντα....    

The Burial Road...

 

I walk the path of the Lost Souls,

thorns across my way.

When did the sun become so dark?

It was the brightest day!

I'm lost in the world of the living ones...

No more words are left to say. 

All the paths before me closed,

but the path of memories.

Forsaken before too long...

I revel for what I've lost...

Dancing in the dark...

Going mad....

Following the only path...

It hurts!

To execute a dream, 

taken by the wind.

Oh, how it hurts!

I'm never going back!

I follow the remnants of the Death.

I leave behind me all these fools.

I cross the bridge of now and then.

Weightless, like the Thousant Souls.

Disappointed by what I've left behind.

Craving to break all the Rules!

So much pain.

So much fear.

No more hope...

Nothing more is left for me, 

but to follow, the Burial Road.

Ενδιαφέρουσες πληροφορίες (ίσως): Αυτό, ναι, το από πάνω είναι προφανώς γραμμένο από εμένα, όταν πήγαινα ακόμα Λύκειο! Δεν ξέρω αν μου αρέσει ακόμα σαν τραγούδι (;), ποίημα (;), αλλά σίγουρα είμαι πολύ δεμένη μαζί του.

 Τώρα σχετικά με τον τίτλο. Burial Road, τι είναι αυτό πάλι θα ρωτήσει κάποιος. Οι Burial Roads (ή Bier Roads, ή Coffin Roads, ή Corpse Roads) ήταν κάποιοι τελετουργικοί δρόμοι, που υπήρχαν κάποτε στην Αγγλία, οι οποίοι οδηγούσαν τους νεκρούς στο Αβαείο όπου θα γινόταν η ταφή. Ήταν δρόμοι οι οποίοι χρησιμοποιούνταν αποκλειστικά για αυτή την δουλειά, και ήταν φτιαγμένοι έτσι ώστε να εξασφαλίζεται πως το πνεύμα του νεκρού δεν θα μπορούσε να επιστρέψει πίσω στο σπίτι του και να το στοιχειώσει. Παραδείγματος χάριν συνήθως ο δρόμος δεν ακολουθούσε μια ευθεία και περνούσε από τρεχούμενο νερό. Επίσης τα φροντιζόταν ώστε τα πόδια του νεκρού να μην είναι ποτέ στραμμένα προς το σπίτι του, έτσι ώστε να μην μπορεί να "επιστρέψει εκεί"....

Κοντολογίς, όταν διάβασα σχετικά με τους Δρόμους της Ταφής, όντας γνωστή πεθαμενατζού, μου άρεσε η ιδέα, και δεν μπορούσα να ησυχάσω αν δεν έγραφα κάτι σχετικό... Το αποτέλεσμα ήταν αυτό... Τα Συμπεράσματα δικά σας! ;D

Τρελοί

Η δύναμη φωτιά διαπερνά τις φλέβες!

Μπροστά! Μπροστά! 

Σε ότι κόλαση και αν περιμένει

στο τέλος του δρόμου!

Η ζαλάδα είναι γλυκειά...

Απ'αυτές που σε κάνουν να βλέπεις ξεκάθαρα!

Κινεί την πένα, και δεν γράφει ο νους πλέον,

αλλά η ψυχή!

Μπροστά λοιπόν! Μπροστά!

Κανείς δεν μπορεί να μας νικήσει!

Είμαστε εμείς κύματα,

απ' αυτά που τσακίζουν! 

Και σπάνε!

Και πνίγουν!

Και ότι αντιστέκεται, χάνεται για πάντα!

Θα διαλύσουμε την ομίχλη,

και αν δεν τα καταφέρουμε,

θα βρούμε άλλο δρόμο!

Ας σκίσουμε το πέπλο,

αυτού του ψεύτικου κόσμου! 

Ας τους δείξουμε ότι πρέπει! 

Θα ξεχυθούμε!

Ασταμάτητοι!

Και κανείς ποτέ δεν θα μας αγνοήσει!

Υπάρχουμε!

Είμαστε εμείς!

Εμπρός!

Σε αστραφτερά άρματα,

θα διώξουμε το ψέμα!

Μπροστά! Μπροστά! 

Τίποτα δεν πρέπει να μας σταματήσει!

Στο Βασίλειο των Τρελών, εμείς είμαστε οι μόνοι τρελοί...

Και κάπου έδω να πω πως δεν ξέρω πώς προέκυψε αυτό! Μάλλον αποτέλεσμα του αλκοόλ στον οργανισμό μου.... 

THE SONG OF THE WANDERING MONK

The wind brings the Silence.

The Wind brings loneliness and Death.

All that there was, will never be.

I've seen the Present and the Past.

I will see the Future, it will turn into Past.

*Wandering through Time,

Walking through the world,

I've seen what is Right and the Wrong.

Walking through the Unholy Lands,

I've gathered Wisdom with my bare hands*

The Wind Brings Solitude.

The Wind Brings Grief and Decay.

For my Sins here I shall pay…

I've seen Empires turn to Dust.

This is not the First, and won't be the last.

*Wandering through Time,

Walking through the world,

I've seen what is Right and the Wrong.

Walking through the Unholy Lands,

I've gathered Wisdom with my bare hands*

The Wind brings Agony.

The Wind Brings Mourning and Despair…

I have my Broken Winds to repair.

I see the World in a different light,

After the Centuries I'd been a Blind…

*Wandering through Time,

Walking through the world,

I've seen what is Right and the Wrong.

Walking through the Unholy Lands,

I've gathered Wisdom with my bare hands*

The Wind Brings Redemption.

The Wind Brings Salvation and Hope.

At last the sun is Rising,

Tied with a golden rope…

*Wandering through Time,

Walking through the world,

I've seen what is Right and the Wrong.

Walking through the Unholy Lands,

I've gathered Wisdom with my bare hands*

I must go now,

I see the Path of burning rays.

I will be Wandering till the End of Days…

*Wandering through Time,

Walking through the world,

I've seen what is Right and the Wrong.

Walking through the Unholy Lands,

I've gathered Wisdom with my bare hands*

"I'm bearing a curse. I shall not rest in Heaven,

And I shall not wither in Hell.

I sinned.

I will walk the earth,

Condemned to find the Truth,

And sing the Never Ending tale of the World's Paradox,

To those willing to listen…"

The Wandering Monk…

Αυτό είναι κάτι που έγραψα παλιά... Κάποιους από τους στίχους τους είχα ακούσει σε ένα περίεργο όνειρό μου, και είχα πει να το ολοκληρώσω.... Αύτο ανέβηκε γιατί τελευταία το έχω παραμελήσει το blog, και μέχρι να ξαναβρω την έμπνευσή μου, λέω να ανεβάζω μερικά παλιά τραγουδοποιήματα! Εικόνα απ'το Deviant Art!

Δεν είναι τίποτα.

Τρέχει ο χρόνος,
το νου σου διαβρώνει,
τα πάντα αλλάζει...
Μα τι να κάνεις;
Δεν είναι τίποτα...
Ο πόνος,
Η θλίψη,
Ο θάνατος,
όλα..
Θολή Φώτογραφία...
Μα τι να κάνεις;
Δεν είναι τίποτα...
Ο κόσμος λυπάται,
πεινάει,
φοβάται,
τολμάει,
και εσύ το αδιάφορος,
το παίζεις θεατής.
Μα τι να κάνεις;
Δεν είναι τίποτα...
Κάθε βράδυ οι τύψεις,
ατσάλινο δόρυ,
τρυπάν την ψυχή.
Και εσύ ιδρώνεις,
πονάς,
στριφογυρνάς,
και ρωτάς:

"...και αν..."

Μα ΔΕΝ τολμάς.
Και ΔΕΝ δρας.

Μα τι να κάνεις;
Δεν είναι τίποτα...
Δεν είναι ΤΊΠΟΤΑ....
 Γυρνάς απ' την άλλη και κοιμάσαι.
Δεν είναι τίποτα....

Η Άλωσις...

Ήρθαν στα τείχη,

αρματωμένοι με καλώδια και θαύματα.

Οι Πολιορκημένοι τυφλώθηκαν
από την λάμψη και τις υποσχέσεις.
Ω! Τα όπλα τους έλαμπαν σαν φωτιά στο Φως
και θάμπωναν!
Τόσο χρυσάφι! Τόσα πολύτιμα δώρα!
Όλος ο Κόσμος θα ήταν δικός τους!
Υπήρχαν και κάποιοι,
"κακοθελητές" τους λέγαν,
που φώναζαν πως τα δώρα ήταν επίχρυσα,
και σάπια κατά βάθος...
Άσ'τους να λένε,
δεν δέχονται τις αλλαγές!
Όλοι ήταν γραφικοί...
Οι Πολιορκητές μας μας δίνουν τον κόσμο!
Εξάλλου, ποιος να ξεχωρίσει τους σοφούς από τους γραφικούς;
Μα τούτοι εκεί έξω είναι θεοί!

Δες τις πανοπλίες τους,

πώς αστράφτει το πλαστικό και τα κυκλώματα!

Άκου τα λόγια τους!

Τι έκσταση σου προκαλούν!

Μα γιατί τους έχουμε να περιμένουν εκεί έξω;

Ανοίχτε τις Πύλες !

Προσκυνήστε τους!

...

Και οι Πύλες άνοιξαν,
και οι Γραφικοί έπεσαν στην Πύρα, 

και οι (Ελάχιστοι) σοφοί πήραν τα δώρα, 

και από το χρυσό επικάλυμμα τους,

έκαναν έργα τέχνης...

Η Πολιτεία αλώθηκε...

Και ζήσαν όλοι ευτυχισμένοι.
(ή έτσι νόμιζαν...)

Scarlet Dreams

Scarlet Dreams

Who are you?

Dead hands moving my cards for Years.

Others playing my own game.

For years, I'd been wandering in Dead Lands.

Rotten Swamps…

Imprisoned by my own Saints.

Redeem me from my Despair,

And give me a reason to exist.

Let my Soul wander free in the crystal air.

Give me 1 chance,

1 fulfilled dream…

Release me from this prison of my mind,

From this wasteland of my thoughts.

My soul was kept in a coffin for centuries now.

Deep Underground…

*Give a chance to live

Give me a chance to Dream*

I'm but a Pawn in the greatest game!

Offer me one final move,

Before my Curtain Falls…

*Give a chance to live

Give me a chance to Dream*

Look at the Sun,

The Scarlet Heavens!

A massacre of the Lost Souls.

10.000 victims of the Unjust

Victims of the Wooden Gods.

Red Streams of Hypocrisy drowning what is Pure…

Scarlet are the Lost Dreams dyed,

From the hands of the Unjust.

Oh, Heavens save me!

*Give a chance to live

Give me a chance to Dream*

THE END

The Eternal

The Eternal
Frozen in time 2 figures embraced.
The Night and the Day.
Decades and Centuries passed without a trace.
Can't you hear my Heart?
I'm frozen,
You've welcomed the White Oblivion.
The Stars are shining above the vastness of Time…
The Great Ocean of Memory is calling my name.
Can't you hear me crying?
*The Silence is like a knife,
And I welcome the night…
2 souls dancing the Eternal Dance…
Yet we are apart!
10 million years of loneliness,
And I'm still waiting for you…*
A distorted visage, and a Frozen heart.
Shards of a love that will never exist.
A sharp pain that shall never cease…
Can't you see my tears?
A wish for salvation.
I wish you would return…
The Spring turns to winter,
The Centuries pass.
The Hesperus gleams above a Tragedy.
Can't you feel the Eternity approaching?

Ένα από τα παλιάάά μου τραγούδια (?)! Τότε που έγραφα στα αγγλικά! Είπα αφού τα έχω που τα έχω, να τα ανεβάζω που και που! Μέχρι να μου ρθει η επιφοίτηση και γράψω τίποτα καινούριο τουλάχιστον! :P