ENJOY

Gods to the Godless.

I have one Desire 

Let it be 

A Pestilence upon your lands 

A Plague upon all your houses 

It is my wish To Enslave all your people 

The soil enriched with their Blood 

To Burn your places of Worship 

Our Gods shall become your Gods 

All that lives on the vine is rotten 

May your wines be foul 

And your bread as the flesh of the dead 

An I'll wind to bring nought but decay 

And the stench of your Slaughtered kin 

The newborn, borne with fear in their eyes 

And slavery in their limbs 

As tools to build a new Empire 

We are your cross to bear 

Perhaps you shall be a martyred people 

But as sure as the Night follows the Day

...a Dead People 

 "The desire to sweep away what is sacred and profane. 

 To enforce and embrace Tragedy...to imbed it deep 

 Within the subconscious of generations..."

Χωρίς τίτλο.

Πετάς τη συνείδηση σου στο παρκέ,

σαν το μαύρο εκείνο πανωφόρι

που τόσο σ'αρέσει να φοράς.

Με κορμί νωχελικά απλωμένο

στη δερματίνη του καναπέ,

μυρίζεις, γεύεσαι το ουίσκι.

Μυρίζει νύχτα και νύστα,
όπως ξεπλένεις τη σκέψη σου, 
στην χειμωνιάτικη βροχή.

Ξέχασες τα σύνεργα του φόνου, 

στο πίσω κάθισμα του αμαξιού.

Θα σου έλεγα να τα κρύψεις. 

Ξέπλυνε, έστω, το αίμα.

Μα εσύ γλιστράς, γλιστράς
στα υγρά μονοπάτια της ρουτίνας.
Άφησες τα κορμιά να ξεθωριάσουν,
θαμμένα στο παρτέρι του σπιτιού σου.
Και έχεις για άλλη μια φορά ξεχάσει
να κάνεις τον τελευταίο απολογισμό
Των εγκλημάτων σου.

Πού να σε βρω;

Σκιες.

(γιατί όταν ανεβάζεις μπαράζ από βίντεα και τραγούδια ξεροσφύρι, ξέρεις πως θες οπωσδήποτε να ποστάρεις κάτι, αλλά περνάς την άγονη σου φάση!)

Το Λούνα Πάρκ του Τρόμου.

Μπορεί να είναι θέατρο μπορεί και ενυδρείο 

μπορεί της αθωότητας να είναι μαυσωλείο 

μπαλόνια χάνονται ψηλά και κίτρινα λαμπιόνια 

στο χέρι ροζ μαλλί γριάς κι έτσι περνάμε χρόνια 

 Ζούμε όλοι σ' ένα Λούνα παρκ του τρόμου 

μ' ένα όνειρο στο βάθος του διαδρόμου 

Στο βαγόνι λάμπει τώρα η παρέα 

έτσι φτάσαμε ως εδώ σχεδόν τυχαία 

Με παιχνίδια με τραγούδια με γιορτές 

και με αγάπες που δεν ήταν αρκετές 

 Μπορεί να είναι αληθινό, μπορεί της φαντασίας 

μπορεί να είναι κι ο ναός της πρώτης μας λατρείας 

Ομίχλη πέφτει απαλά και παίζει μια λατέρνα 

ένα σκοπό που από παλιά μας έσπρωχνε στο τέρμα 

 Ζούμε όλοι σ' ένα Λούνα παρκ του τρόμου 

μ' ένα όνειρο στο βάθος του διαδρόμου 

Στο βαγόνι λάμπει τώρα η παρέα 

έτσι φτάσαμε ως εδώ σχεδόν τυχαία 

Με παιχνίδια με τραγούδια με γιορτές 

και με αγάπες που δεν ήταν αρκετές....

Κοίτα να δεις λοιπόν! Αυτό το τραγούδι στα έξι μου το τραγουδούσα σε εκδοχή με παιδική χορωδία και τώρα, στα 21, το βρήκα και στην... Ενήλικη εκδοχή του!
Ταιριαστό.
Αμέσως βγαλμένο "από της αθωότητας το μαυσωλείο", σας το παραδίδω λοιπόν!

So Glad You Could Stay

Untouched by the sunlight

 Or the moonlight 

I stand like a statue 

As the stars bring their light 

 Then I saw your face 

I looked in your eyes 

With a smile to die for 

Even the angels sighed 

 But then you look away 

 Then you look away 

 You say that it's love 

You say that you care 

But when I look in the mirror 

I'm the only one there 

 You've turned this heart 

To the coldest stone 

Like a fool on his stage 

A king on his throne 

 Then you hide away 

 Well, now that I found you 

And I cut out your heart 

It's next to mine 

And we will never part 

 To be together 

'Till the end of time 

As that old saying goes 

Your heart is mine 

 Let the flies serenade us

 Leave the doorbell to ring 

Outside, it's raining 

Inside, the angels grin 

 Let the flies serenade us 

Leave the doorbell to ring 

Outside, it's raining

 Inside, the angels sing 

 You won't go away 

So glad you could stay

The Conqueror Worm

LO! 't is a gala night 

 Within the lonesome latter years.

 An angel throng, bewinged, bedight 

 In veils, and drowned in tears, 

Sit in a theatre to see 

 A play of hopes and fears, 

While the orchestra breathes fitfully 

 The music of the spheres. 

 Mimes, in the form of God on high,

 Mutter and mumble low, 

And hither and thither fly;

 Mere puppets they, who come and go 

At bidding of vast formless things 

 That shift the scenery to and fro,

 Flapping from out their condor wings 

 Invisible Woe. 

 That motley drama—oh, be sure 

 It shall not be forgot! 

With its Phantom chased for evermore 

 By a crowd that seize it not, 

 Through a circle that ever returneth in 

 To the self-same spot; 

And much of Madness, and more of Sin, 

 And Horror the soul of the plot. 

 But see amid the mimic rout  

 A crawling shape intrude: 

A blood-red thing that writhes from out 

 The scenic solitude! 

It writhes—it writhes!—with mortal pangs 

 The mimes become its food, 

 And over each quivering form 

 In human gore imbued. 

 Out—out are the lights—out all! 

 And over each quivering form 

The curtain, a funeral pall, 

 Comes down with the rush of a storm, 

While the angels, all pallid and wan, 

 Uprising, unveiling, affirm 

That the play is the tragedy, "Man,"

 And its hero, the Conqueror Worm.

Edgar Alan Poe.

Love me or Die

1

memories.

Στο πλάι σου...

Strange...

Σε ξέρω από χρόνια.
Από ψιθύρους του μυαλού όταν κοιμάται.
Από καθρέπτες που κοιτώ.
Από εφιάλτες.
Στροβιλιζόσουν σε καπνούς από τσιγάρα.
Στη θαμπάδα του αλκοόλ.
Αργά.
Σταθερά.
Χαραμίζεσαι για ένα ψέμα.
Βουλιάζεις χωρίς να νιώθεις.
Φοβάσαι.
Σε ήξερα πριν σε γνωρίσω.
Σε ξεχνάω πριν σε μάθω.

Θα σου φουσκώσω ένα μπαλόνι κόκκινο...

                   

"Αυτό το κόκκινο μικρό αερόστατο
είναι παλιά πληγή που αιμορραγεί."

(αυτό το τραγούδι δεν "ανήκει" σε εμένα. Όμως θα μπορούσε...)

                                

Δώσε Κρίνα!

"Πολλούς θανάτους έζησα μα σαν κι αυτόν για σένα,
πολλούς θανάτους έζησα,σαν κι αυτόν κανένα."

Μπόγκαρτ.

Θυμάμαι ακόμα όταν διάβασα για πρώτη φορά το "Χάρι Πότερ και ο Αιχμάλωτος του Αζκαμπάν".

Ένας χειμώνας μισοξεχασμένος, βαμμένος στο γκρίζο και την βροχή, ο χειμώνας εκείνης της Τετάρτης Δημοτικού, υπήρξε το σύνορο ανάμεσα στον παιδικό κόσμο της αθωότητας και τον κόσμο των μεγάλων. 

Ήταν οι μέρες των διακοπών, κάπου μεταξύ Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς, και το μικρό κορίτσι καθόταν σε εκείνον τον παλιό καναπέ, με τη μύτη χωμένη στο βιβλίο και πετούσε με μαγικά σκουπόξυλα πάνω απ'την βρετανική ύπαιθρο. Στο δίπλα δωμάτιο η αγαπημένη της θεία αργοπέθαινε, ο καρκίνος στον εγκέφαλο δεν είναι παίξε γέλασε... Η μυρουδιές από φάρμακα, αρρώστια, και χυμό πορτοκάλι εισέβαλαν στις αισθήσεις της, αλλά ήταν αποφασισμένη να τις αγνοήσει. Δεν ήταν εκεί. Ήταν στο Χόγκουαρτς στο κάτω κάτω, και αυτές οι μυρουδιές δεν είχαν καμιά θέση εκεί!

Σε αυτό το σκηνικό ήταν που διάβασα και για το Μπόγκαρτ... Εκείνο το μυστήριο πλάσμα, που ζει στα σκοτάδια, παίρνει την μορφή του χειρότερου φόβου σου και τρέφεται απ'αυτόν. Θυμάμαι να αναρωτιέμαι συνεπαρμένη, σε τι θα μεταμορφωνόταν το δικό μου Μπόγκαρτ και να μην μπορώ να καταλήξω σε κάτι συγκεκριμένο.

Κάποιο φάντασμα; Κάπου μέσα μου πίστευα πως δεν υπήρχαν. Το ίδιο και τα τέρατα.

Ο Θάνατος κάποιου αγαπημένου προσώπου; Το είχα ήδη ζήσει. Με άφησε ανεπηρέαστη. Ο Θάνατος είχε απομυθοποιηθεί στον νου μου. 

Τότε τι; Όσο και να έστυβα το μυαλό μου δεν έβρισκα κάτι που να φοβάμαι. Στο τέλος, με την αφέλεια που χαρακτηρίζει τις παιδικές εκείνες ηλικίες κατέληξα πως το Μπόγκαρτ μου θα ήταν μια αράχνη. Όπως ακριβώς και του Ρον.

11 χρόνια μετά, και εκείνο το μικρό κορίτσι δεν υπάρχει πια. Στην θέση του βρίσκεται μια εικοσάχρονη νέα γυναίκα. Πλέον ξέρω ποιο θα ήταν το Μπόγκαρτ μου, αν εμφανιζόταν αυτή τη στιγμή μπροστά μου. Δεν είναι κανένα τέρας και κανένα φάντασμα. Δεν είναι κανένα υπερμέγεθες έντομο. Είναι πεζό, όπως οφείλει να να είναι το Μπόγκαρτ ενός μεγάλου, χαζό ίσως για πολλούς, γελοίο. Έχει ανθρώπινες μορφές που αλλάζουν και δεν ξέρω πως να το γελοιοποιήσω για να το εξαφανίσω...  Ξέρω πως εκείνο το κορίτσι που υπήρχε κάποτε σε εκείνο το δωμάτιο και διάβαζε για τα Μπόγκαρτ θα με κορόιδευε αν της εκμυστηρευόμουν την μορφή του. Σπουδαία μάγισσα είμαι, που δεν μπορώ να νικήσω κάτι τόσο χαζό, θα έλεγε... Δεν θα καταλάβαινε. Ήταν πολύ αθώα για να καταλάβει.  

Ώρες ώρες ζηλεύω αυτό το μικρό κορίτσι, που περνούσε ώρες ολόκληρες σε εκείνον τον παλιό καναπέ διαβάζοντας.... Δυστυχώς όμως, υπάρχει παγιδευμένο μόνο εκεί πλέον. Ζει μόνο μέσα στις αποθήκες των αναμνήσεων μου και πουθενά αλλού.

"Ριντίκουλους!"