Μπορεί η εξωτερικά να βλέπεις κάτι 

συνηθισμένο.
Αν όμως καταφέρεις να φτάσεις μέχρι τα υπόγεια.....

ΘΑ ΤΡΟΜΆΞΕΙΣ.

Στη Τέχνη δεν υπάρχει παρθενογένεση.

Εν αρχή ην "The Kinks":

Στη συνέχεια πήραν τα ηνία οι "Oasis" ~και ο Rhys Ifans~ :

Και μετά, το πήραν μυρουδιά οι Έλληνες:

.... και αποφάσισαν να κάνουν και sequel Υπερπαραγωγή:

(αν ξέχασα κάτι, πειτε μου!)

ΥΓ. Ναι. Το alter ego μου φοράει πάντα top hat ~και γυαλιά τύπου Ozzy. Και γιλέκο. Και μωβ πουκάμισο. Και ριγέ κάλτσες....)
ΥΓ2: Μετά τον Victor Hugo, ωραίος τρόπος για να καταποντίσεις το "επίπεδο" του blog σου (at least, συμπεριλαμβάνονται The Kinks και Oasis....)!
ΥΓ3: Αυτά.

ANArKH

"....And he flung away the hammer in a rage. Then he sank down so deeply on the arm-chair and the table, that Jehan lost him from view behind the great pile of manuscripts. For the space of several minutes, all that he saw was his fist convulsively clenched on a book. Suddenly, Dom Claude sprang up, seized a compass and engraved in silence upon the wall in capital letters, this Greek word

~ANArKH~.

"My brother is mad," said Jehan to himself; "it would have been far more simple to write ~Fatum~, every one is not obliged to know Greek."

The archdeacon returned and seated himself in his armchair, and placed his head on both his hands, as a sick man does, whose head is heavy and burning.

The student watched his brother with surprise. He did not know, he who wore his heart on his sleeve, he who observed only the good old law of Nature in the world, he who allowed his passions to follow their inclinations, and in whom the lake of great emotions was always dry, so freely did he let it off each day by fresh drains,--he did not know with what fury the sea of human passions ferments and boils when all egress is denied to it, how it accumulates, how it swells, how it overflows, how it hollows out the heart; how it breaks in inward sobs, and dull convulsions, until it has rent its dikes and burst its bed. The austere and glacial envelope of Claude Frollo, that cold surface of steep and inaccessible virtue, had always deceived Jehan. The merry scholar had never dreamed that there was boiling lava, furious and profound, beneath the snowy brow of AEtna."

Victor Hugo, Notre Dame de Paris.

Προχθές, επέστρεψα από ένα ταξίδι στο Παρίσι. Προφανώς πήγα και στη Notre Dame και ανέβηκα και τα 387 σκαλοπάτια μέχρι την κορυφή των πύργων της. Τα σκαλοπάτια ήταν στενά, απότομα, ελικωτά και ατελείωτα και στους τοίχους όντως υπήρχαν χαραγμένες λέξεις από χέρια ανθρώπων που έχουν πλέον ξεχαστεί... Η παρουσία του Claude Frollo με στοιχειώνει ακόμα και τώρα, αν και φανταστικό πρόσωπο......

Να, εδώ με τα καρντάσια.

Κορεσμός

Έχω κορεστεί. 

Σε μια λακκούβα γεμάτη άμμο και λίγο νερό

Ίσα ίσα να κάνει πηχτή λάσπη.

Εκεί βρίσκομαι θαμμένη.

Άμμος.

Άμμος πηχτή.

Παγωμένη.

Ξένη.

Εισβάλει στη μύτη, στο στόμα, στα αυτιά.

Φουσκώνει τα πνευμόνια. 

Γεμίζει το κρανίο και διαπερνάει το μυαλό .

Κατατρώει το σώμα. Γίνεται σώμα...

Και στο τέλος, ξεχνάω που τελειώνω εγώ, και που αρχίζει η μισητή λάσπη.

Ανοίγει το στομα να ουρλιάξει μα ξερνάει τη τούτη τη σιχαμερή ουσία. 

Εισπνέει ~άμμος~.

Εκπνέει ~άμμος~.

Ο ήλιος μαυρίζει.

Γίνεται άμμος.

Καταρρέει και με σκεπάζει.

Ήλιος-άμμος.

Όλα άμμος.

Ένα κορμί άμμος.

Ποια είμαι; 

Δε θυμάμαι! 

Θυμάμαι! 

Είμαι η Άμμος.

Κλείνω τα μάτια.

Μάτια από άμμο.

Κοιμάμαι.

Ξυπνάω.

Ένας εφιάλτης με βασάνιζε, αλλόκοτος.

Μα έχει περάσει πια.

Δεν τον θυμάμαι.

Σηκώνομαι. 

Και αγνοώ την άμμο που κυλάει από πάνω μου σε κάθε βήμα.

Notre Dame de Paris.

Preface.

"A few years ago, while visiting or, rather, rummaging about Notre-Dame, the author of this book found, in an obscure nook of one of the towers, the following word, engraved by hand upon the wall:--

       ANArKH.

These Greek capitals, black with age, and quite deeply graven in the stone, with I know not what signs peculiar to Gothic caligraphy imprinted upon their forms and upon their attitudes, as though with the purpose of revealing that it had been a hand of the Middle Ages which had inscribed them there, and especially the fatal and melancholy meaning contained in them, struck the author deeply.

He questioned himself; he sought to divine who could have been that soul in torment which had not been willing to quit this world without leaving this stigma of crime or unhappiness upon the brow of the ancient church.

Afterwards, the wall was whitewashed or scraped down, I know not which, and the inscription disappeared. For it is thus that people have been in the habit of proceeding with the marvellous churches of the Middle Ages for the last two hundred years. Mutilations come to them from every quarter, from within as well as from without. The priest whitewashes them, the archdeacon scrapes them down; then the populace arrives and demolishes them.

Thus, with the exception of the fragile memory which the author of this book here consecrates to it, there remains to-day nothing whatever of the mysterious word engraved within the gloomy tower of Notre-Dame,--nothing of the destiny which it so sadly summed up. The man who wrote that word upon the wall disappeared from the midst of the generations of man many centuries ago; the word, in its turn, has been effaced from the wall of the church; the church will, perhaps, itself soon disappear from the face of the earth.

It is upon this word that this book is founded.

March, 1831."


Victor Hugo, "Notre Dame de Paris"

Από τα αγαπημένα μου βιβλία.... Και όποιος καταλαβαίνει, δεν μπορεί παρά να αγαπήσει το σύνθετο του χαρακτήρα του Claude Frollo.....

Είχα πολύ καιρό να ανεβάσω ό,τιδήποτε εδώ... Λυπάμαι, και αποζημιώνω με ομοβροντία!

Αποσύνθεση.

Ρηχό Βάθος.

Βαθιά Ρηχότητα.

Τέλεια Ατέλεια.

Ατελής Τελειότητα.

Μνήμες.

Μια ύπαρξη δελεαστικά νεκρή,

να επιπλέει στη δική της φορμόλη.

Τριγυρισμένη από λερό, ψυχρό γυαλί.

Υπέροχα κάτωχρη.

Άσπιλη από το φως του Ήλιου.

Εκτεθιμένη- Απομονωμένη.

Προστατευμένη από το Χρόνο 

και εγκλωβισμένη στην ομορφιά της.

Εύθραυστη και Άψογη και Άψυχη.

Ελεύθερα φυλακισμένη.

Καταδικασμένη.

Δε γνώρισε σκουλήκια διακορευτές.

Δεν έμαθε τα μυστικά τους.

Η Σάρκα δε φαγώθηκε από αγρίμια.

Το νερό δε κύλησε σε άδειες κόγχες.

Το χώμα δεν έγινε Σάβανο,

ούτε η Νύχτα κρασί για τα γυμνά οστά.

Η φωτιά δε μεταμόρφωσε.

Ο αέρας δε ταξίδεψε ποτέ.

Αυτό το σκυθρωπό πτώμα αγάπησα.

Κλεισμένο στη γυάλα.

Τόσο κοντά και τόσο μακρυά.

Να αρνείται την Ελευθερία της Αποσύνθεσης...