Πώς η επικαιρότητα καταστρέφει το Ασυνείδητο.

Πέθανε, που λέτε, γιαγιά μου και ετοίμαζα ωραία και καλά τον τάφο στο Pere Lachaise (!!!!) όταν εμφανίστηκε ένα αμάξι για να με πάει στην εκκλησία.
Μπαίνω μέσα ωραία και καλά και φτάνω στην εκκλησία την ώρα που χαιρετούσαν τους τεθλιμμένους συγγενείς οι παρευρισκόμενοι... Παίρνω τη θέση μου δίπλα στη μάνα μου και ετοιμάζομαι να υποδεχτώ τον πρώτο: Ο Σαμαράς που βγάζει έναν δακρύβρεχτο λόγο για τη γιαγιά μου.
Πολύ προβληματίζομαι, αλλά δεν λέω τίποτα και περιμένω τον επόμενο: Ο Βενιζέλος που βγάζει και αυτός λόγο...
Μέχρι το τέλος έχουν εμφανιστεί όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί (και είναι και πολλοί φέτος πανάθεμα τους) και έμενα έχουν αρχίσει να με ζώνουν τα φίδια!
Τελικά αγανακτισμένη, αποφασίζω να ζητήσω εξηγήσεις από την μάνα μου, έτσι γυρνάω και έρχομαι μούρη με μούρη με τη Μπακογιάννη (προφανώς η γιαγιά μου είναι η Μαρίκα................) .........

"Δεν χαίρεσαι που η μανούλα σου θα σχηματίσει σύντομα κυβέρνηση συνεργασίας με το ΛΑΟΣ;;;" με ρωτάει πολύ χαρούμενη η 'μάνα' μου "θα μας ψηφίσει το κορίτσι μου, φυσικά! Έτσι δεν είναι;"

Ε, κάπου εκεί γυρνάω εγώ πολύ φρικαρισμένη και αναφωνώ:

"Τι λες ρε μάνα;;;; Εγώ αριστερά ψηφίζω!!!"

******************

Το σκηνικό αλλάζει και γίνεται πιο Quentin Tarantino meets David Lynch (καλά νταξει... Όχι  και τόσο):


Να μαι λοιπόν σε εκείνη τη άδεια λεωφόρο να οδηγώ ένα retro μαύρο αμάξι στα σκοτάδια με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Στη θέση του συνοδηγού ένα περίστροφο.
Στις πίσω θέσεις βρίσκονται φιμωμένοι ο Καραμανλής, ο ΓΑΠ και ο Πάγκαλος.

Εγώ φυσικά από μπροστά κάθομαι και τους κράζω:

"και ΤΙ σας φταίνε οι συντάξεις και οι μισθοί των ανθρώπων;;;; Και αφού ΕΣΕΙΣ τα φάγατε ΕΣΕΊΣ να τα πληρώσετε!!! Α στο διάολο έχετε καταδικάσει ολόκληρο έθνος.... Η γιαγιά μου ρε στο χωριό που δεν μπορεί να πληρώσει τα φάρμακα της ΤΙ σας έκανε;;;; Αλλά τώρα θα δείτε! Θα σας ρίξω από το Σούνιο να σας φάνε τα ψάρια!"

Και με αυτά τα λόγια, βλέπω μια πινακίδα που λέει Σούνιο και στρίβω.....

............. Και κάπου εδώ ξυπνάω πανικόβλητη και λουσμένη στον ιδρώτα. Η επικαιρότητα έχει καταστρέψει το Ασυνείδητο μου ανεπανόρθωτα.

Ακόμα αδυνατώ να αποφασίσω ποιο soundtrack κολλάει πιο πολύ στο τελευταίο (επίσης προς τι οι επανειλημμένες αναφορές στην σχωρεμένη γιαγιά μου...) .

                 

Στη Τέχνη δεν υπάρχει παρθενογένεση.

Εν αρχή ην "The Kinks":

Στη συνέχεια πήραν τα ηνία οι "Oasis" ~και ο Rhys Ifans~ :

Και μετά, το πήραν μυρουδιά οι Έλληνες:

.... και αποφάσισαν να κάνουν και sequel Υπερπαραγωγή:

(αν ξέχασα κάτι, πειτε μου!)

ΥΓ. Ναι. Το alter ego μου φοράει πάντα top hat ~και γυαλιά τύπου Ozzy. Και γιλέκο. Και μωβ πουκάμισο. Και ριγέ κάλτσες....)
ΥΓ2: Μετά τον Victor Hugo, ωραίος τρόπος για να καταποντίσεις το "επίπεδο" του blog σου (at least, συμπεριλαμβάνονται The Kinks και Oasis....)!
ΥΓ3: Αυτά.

Σημειώσεις ενός Αυτόχειρα.

"Κλείνω τα μάτια και βλέπω Φαντάσματα. Ανοίγω τα μάτια και είναι ακόμα εκεί...

Όσο και αν προσπαθώ, δεν μ'αφήνουν.

Κοιτάω πίσω. 

Ένα σάπιο μονοπάτι. 

Διαλυμένο.

Άσχημο.

Κοιτάζω μπροστά.

Ένα γκρίζος τοίχος. 

Τέλος Δρόμου.

Μακάρι να μπορούσα να τον γκρεμίσω, αλλά έχω κουραστεί.

Αυτά τα γόνατα δεν με βαστάνε πια, και τα χέρια κρέμονται άψυχα στο πλάι.

Έχω μείνει με ένα ερωτηματικό και πολλές απορίες.

Εγώ με οδήγησα σ'αυτό το μονοπάτι. 

Εγώ πρώτα απ'όλα... Και οι άλλοι.

Μακάρι να έβλεπαν πίσω από τα ρυπαρά πανιά που κρύβουν τη ψυχή.
Δεν υπάρχει κανένα κενό κουφάρι εκεί στο βάθος.
Ίσως η αποφορά της σήψης είναι στα ίδια τα μυαλά τους.

Κάποτε...

Κάποτε εκεί μέσα μαινόταν μια πυρκαγιά που ήθελε να τυλίξει και άλλους στην ορμή της.

Να κάψει την σάρκα, να χαϊδέψει τα οστά, να σκορπίσει τις στάχτες στον κρύο αέρα. 

Να δώσει φτερά.

Να ελευθερώσει ψυχές.

Μια φωτιά βαθιά κλειδωμένη στα σκοτάδια, αθέατη από Θεούς και Δαίμονες. 

Έπνιγε. Έκαιγε.

Αθέατη και εμφανής.

Τι τα θες όμως;

Λένε πως στο Κράτος των Τυφλών βασιλεύει ο Μονόφθαλμος...

Χωρίς τροφή, χωρίς πνοή η φλόγα μίκρυνε. 

Χάθηκε.

Ότι έμεινε δεν είναι παρά ένα καύκαλο, σακατεμένο.

Να στέκεται ηττημένο μπροστά στον τοίχο.

Να σωριάζεται στο χώμα.

Να κλαίει.

Ο κύβος ερρίφθη.

************* 

Βλέπω το πιστόλι με την άκρη του ματιού μου, πεταμένο εκεί, στην άκρη του τραπεζιού.

Πώς τραγουδάει το όνομά μου...

Πόσο ποθώ το ατσάλι του να γράψει τον επίλογο...

Η σφαίρα να διαπεράσει το κρανίο, σε μια κόκκινη βροχή.

Να δώσει λύτρωση.

Ο Αέρας.

Κάποιος ρούφηξε όλο τον αέρα απ'το δωμάτιο.

Δεν υπάρχει ήχος για ν'ακούσω.

Δεν υπάρχει οξυγόνο ν'ανασάνω.

Μόνο Ατσάλι, ατελείωτο ατσάλι.

Είναι βαρύ στο χέρι μου, παγωμένο το πιστόλι.

Πιο βαρύ απ'όσο το θυμόμουν.

Ο ήχος που κάνει καθώς το οπλίζω εκκωφαντικός.

Οι σκέψεις χορεύουν σαν τρελές και όμως τόσο καθαρές σαν κρύσταλλο, σε μια νηφάλια μέθη.

Η κάννη, τι σκληρή και κρύα που είναι, χτυπάει στα δόντια και πληγώνει τον ουρανίσκο και πονάει.

Γεύομαι μέταλλο.

Είναι το πιστόλι ή το αίμα;

... Ή και τα δυο...;

Από κάπου ακούγονται δαιμονισμένες τυμπανοκρουσίες... Τι ταιριαστό για την αυλαία που πέφτει!

Αρνούμαι να δεχτώ πως είναι η καρδιά μου!

Ιδρώτας που τρέχει σε ρυάκια στο μέτωπο, στο λαιμό, στο στήθος, πάνω από μια καρδιά που σφυροκοπάει.

Μια τελευταία ανάσα.

Τρεμάμενη.

Διάολε.

Η σκανδάλη είναι πιο σκληρή απ'όσο θυμόμουν και πώς να τη τραβήξω;

Υποχωρεί αργά.

Βασανιστικά.

Με κοροϊδεύει.

Δεν πάει άλλο...

Μια στιγμή.

Ένας αιώνας.

Δεύτερες σκέψεις;

ΟΧΙ.

Κρότος.

ΣΟΚ.

Κόκκινο Σκοτάδι.

Γκρίνιους Μέγιστους! (Ή Πόσος Σουρεαλισμός Χωράει σε ένα Social Network...)

Ναι! Σήμερα ήταν η ΜΈΡΑ! Αισθανόμουν τόσο έτοιμη να γράψω μια εντυπωσιακή ανάρτηση! ΜΑ ΝΑΙ! Η ΈΜΠΝΕΥΣΗ ΉΤΑΝ ΤΟΣΟ ΜΕΘΥΣΤΙΚΉ! Ανοίγω που λέτε τον Μπλόγκερ για να γράψω... "Μπλουπ!"... Chat στο facebook... Who Gives a $h*t! Τώρα έχουμε έμπνευση λέμε! Πάω να γράψω, τα δάχτυλά μου αιωρούνται πάνω από τα πλήκτρα έτοιμα να γεννήσουν κόσμους και ιστορίες... Μια στιγμή, πώς αρχίζω; Α, βέβαια...
...
... 
"ΜΠΛΟΥΠ ΜΠΛΟΥΠ ΜΠΛΟΥΠ!"
....
...
...
Μα ποιός στο διάολο είναι; Α, ναι... Ένας από τους γνωστούς πρήχτες των σελίδων κοινωνικής δικτύωσης! Σας το λέω, πραγματικά, με το που είδα το όνομα του γραμμένο πάνω στο παραθυράκι της συνομιλίας και είδα τι ήθελε, κάθε λαμπρή ιδέα που υπήρχε στο κεφάλι μου, έφυγε πανικόβλητη από το παράθυρο, καβάλα στην υπερμεγεθή μου Νυχτερίδα όνοματι Βλάντ, και πήγε διακοπές στην Τανγκανίκα, ενώ ο εγκέφαλός μου μετατράπηκε σε ωραιότατο πουρέ για Zombie! Αλίμονο... 


Τώρα, θα ρωτήσει κανείς,και με το δίκιο του, γιατί στο δαίμονα,  κρατάω τέτοια άτομα, την στιγμή που    υπάρχει εκείνη η ωραιότατη επιλογή "block"! Σίγουρα θα την γνωρίζω! Ναι, ναι, είναι αλήθεια, και την γνωρίζω, και την έχω χρησιμοποιήσει κιόλας! Και είναι ολίγον μαζοχιστικό αυτό που θα πω, αλλά είναι κάποια άτομα που απλά, δεν μου πάει η καρδιά να τα αποκλείσω! Όχι από καλοσύνη φυσικά! Οι λόγοι είναι τόσο ιδιοτελείς, όσο και αυτοί του Κ. Ιδιοτελή όταν αποφασίζει να κατέβει στις εκλογές ως Πρόεδρος του Κόμματος, "Ιδιοτελής Ένωση Ιδιοτελών Καθαρμάτων Ελλάδος"! Πώς να το θέσω τώρα; Θα παραθέσω την αυθεντία του Λόρδου Black Adder: 
"Well, it is said, that a civilised man seeks out good and intelligent company, so that, through learned discourse, he may rise above the savage and closer to God.

Personally, however, I like to start the day with a total dickhead to remind me I'm best."

Τώρα αν ανάγετε το παραπάνω απόφθεγμα, σε όλο το 24 αντί για τα πρωινά, έχετε την άποψή μου επί του θέματος! Κακία το ξέρω, αλλά δυστυχώς  η αλήθεια είναι κακομούτσουνη! Προφανώς δεν αναφέρομαι στον κάθε άνθρωπο που προσπαθεί να γνωρίσει καινούριο κόσμο με κοινά ενδιαφέροντα. Εκεί είμαι οκ, φέρομαι και πολύ πολιτισμένα μάλιστα, και ναι, έχω γνωρίσει αξιόλογα άτομα έτσι, μέχρι και από Μεξικό, με τα οποία επικοινωνούμε ακόμα! Μιλάω για εκείνες τις τραγικές υπάρξεις, με την νοημοσύνη ενός λαχανόφυλλου, το ταμπεραμέντο σάπιου κούτσουρου, και το νεύρο πεθαμένου!  Ξέρεις, βλέπουν μια ωραία φωτογραφία στο προφίλ, κάνουν αίτημα φιλίας, και προσπαθούν να συνουσιασθούν, ενω παράλληλα τρέφουν αυταπάτες πως είναι οι Υπέρτατοι, Υπερcool, το όνειρο της κάθε γυναίκας και πάει λέγοντας! Αυτούς που επειδή αποφάσισες να το παίξεις μεγαλόψυχη και να τους μιλήσεις μια φορά, το έδεσαν σχοινί κορδόνι πως είσαι τρελά ερωτευμένη μαζί τους, και πως σε λίγο καιρό θα παντρευτείτε μάλιστα, και όλα αυτά ενό παράλληλα κορτάρουν και την κολλητή σου, χωρίς να γνωρίζουν πως γνωρίζεστε με την εν λόγω κοπελιά! Ή Ακόμα χειρότερα, όταν ένας άκυρος, σε κάνει άίτημα φιλίας, επειδή κορτάρει την φίλη σου, την οποία δεν γνωρίζει προσωπικά, και η οποία απλά δεν γουστάρει, αλλά αυτός αρνείται να το συνειδητοποιήσει, και προσπαθεί να σε βάλει να κάνεις την τσατσά! Οπώς έχω ξαναπεί, είναι άξιον απορίας, το πόσος σουρεαλισμός χωράει μέσα σε ένα social network!  

Συνήθως, η αντιμετώπισή μου προς τέτοιου είδους περιπτώσεις, είναι μάλλον αυτή της γαϊδουρινής υπομονής σε συνδυασμό με το απόλυτο δούλεμα! Ναι, έχω περίεργη αίσθηση του χιούμορ, αλλά κάτι τέτοια άτομα, με τους κατάλληλους χειρισμούς μπορούν να σου προσφέρουν άπειρες ώρες ψυχαγωγίας και γέλιου! Και το γέλιο κάνει καλό στην υγεία! Ποιά είμαι εγώ τέλος πάντων που θα αρνηθώ μια ευκαιρία για να βελτιώσω την υγεία μου και να κάνω κοιλιακούς χωρίς γυμναστήριο; Δωρεάν γυμναστική λέμε! Μάλιστα, κρατάω και αρχείο με καμένες σημειώσεις, και όσοι τυχεροί το έχουν διαβάσει, συμφωνούν μαζί μου, πως είναι μαργαριτάρια των πλέον cult συνομιλιών, ενώ μου έχουν πει πως επιβάλλεται να τα ανεβάσω, με αλλαγμένα ονόματα εδώ πέρα (πριν αρχίσουν να σας τρέχουν τα σάλια, δεν πρόκειται κατά πάσα πιθανότητα! 1. Θα ευτελισθεί το ήδη ευτελισμένο επίπεδο του blog μου {ναι, απίστευτη αυτοεκτίμηση πάλι}, και 2. δεν ξέρω κατά πόσο νόμιμο είναι κάτι τέτοιο, οπότε άστο!)!

Όλα ωραία και καλά λοιπόν, αλλά υπάρχουν και στιγμές, όπως καλή ώρα, όπου κάτι τέτοιοι τύποι αποτελούν τρελή ενόχληση και pain in the @$$... Και εδώ έρχεται το ερώτημα. Τελικά, εγώ είμαι τόσο έξυπνη και βλέπω τους άλλους τόσο βλάκες, ώστε να ισχύει αυτό που λέει και ο εφηβικός μου έρωτας ο Βαρτιμαίος ο Δαίμονας (πάρτε τα ΒΙΒΛΊΑ ΡΕ :Ρ): 

"Το διανοητικό μας χάσμα είναι απροσμέτρητο (μεταξύ δαιμόνων και θνητών), είναι σαν να βάζεις ένα δελφίνι να διαλεχτεί με έναν γαιοσκώληκα. Τεχνικά Αδύνατον!";;;

Ή απλά όντως έχουν πήξει τα Social Networks στους ηλίθιους στερημένους; Ή μήπως τα Social Networks και γενικά το διαδίκτυο και ο σύγχρονος τρόπος ζωής έχουν κάνει την συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου, ηλίθιο και στερημένο; Ή μήπως πάντα ο πιο πολλοί έτσι ήταν και απλώς βρήκαν την ευκαιρία να βγουν στην επιφάνεια εκμεταλλευόμενοι την ανωνυμία που τους προσφέρεται;;;;; 

ΙΔΟΥ Η ΑΠΟΡΊΑ! Κλείνω αυτό το μάλλον άσκοπο βιτριολικό post-κράξιμο, και σας αφήνω να το σκεφτείτε με την ησυχία σας! 

Καληνύχτα λοιπόν σε όλους σας!


Bay Bay, από το bye bye! Ξέρω εγώ τι λέω!

Η Μικρή Μπερδεμένη Amaris (που περνάει κρίση μισανθρωπίας και παραληρεί)!


ΥΓ: Κάπου εδώ να διευκρινίσω πως δεν είμαι σε γενικές γραμμές τόσο κακιασμένη και σκατόψυχη όσο ίσως να φαίνομαι σε αυτή την ανάρτηση! Απλά που και που πρέπει να γκρινιάξω! Δεν γίνεται, είμαι προγραμματισμένη να γκρινιάζω εντελώς στο άσχετο για ότι θυμηθώ!