Σάββατο 24 Μαρτίου 2012

Notre Dame de Paris.




Preface.

"A few years ago, while visiting or, rather, rummaging about Notre-Dame, the author of this book found, in an obscure nook of one of the towers, the following word, engraved by hand upon the wall:--
       ANArKH.
These Greek capitals, black with age, and quite deeply graven in the stone, with I know not what signs peculiar to Gothic caligraphy imprinted upon their forms and upon their attitudes, as though with the purpose of revealing that it had been a hand of the Middle Ages which had inscribed them there, and especially the fatal and melancholy meaning contained in them, struck the author deeply.
He questioned himself; he sought to divine who could have been that soul in torment which had not been willing to quit this world without leaving this stigma of crime or unhappiness upon the brow of the ancient church.
Afterwards, the wall was whitewashed or scraped down, I know not which, and the inscription disappeared. For it is thus that people have been in the habit of proceeding with the marvellous churches of the Middle Ages for the last two hundred years. Mutilations come to them from every quarter, from within as well as from without. The priest whitewashes them, the archdeacon scrapes them down; then the populace arrives and demolishes them.
Thus, with the exception of the fragile memory which the author of this book here consecrates to it, there remains to-day nothing whatever of the mysterious word engraved within the gloomy tower of Notre-Dame,--nothing of the destiny which it so sadly summed up. The man who wrote that word upon the wall disappeared from the midst of the generations of man many centuries ago; the word, in its turn, has been effaced from the wall of the church; the church will, perhaps, itself soon disappear from the face of the earth.
It is upon this word that this book is founded.
March, 1831."


Victor Hugo, "Notre Dame de Paris"

Από τα αγαπημένα μου βιβλία.... Και όποιος καταλαβαίνει, δεν μπορεί παρά να αγαπήσει το σύνθετο του χαρακτήρα του Claude Frollo.....

Είχα πολύ καιρό να ανεβάσω ό,τιδήποτε εδώ... Λυπάμαι, και αποζημιώνω με ομοβροντία!

Αποσύνθεση.


Ρηχό Βάθος.
Βαθιά Ρηχότητα.
Τέλεια Ατέλεια.
Ατελής Τελειότητα.
Μνήμες.
Μια ύπαρξη δελεαστικά νεκρή,
να επιπλέει στη δική της φορμόλη.
Τριγυρισμένη από λερό, ψυχρό γυαλί.
Υπέροχα κάτωχρη.
Άσπιλη από το φως του Ήλιου.
Εκτεθιμένη- Απομονωμένη.
Προστατευμένη από το Χρόνο 
και εγκλωβισμένη στην ομορφιά της.
Εύθραυστη και Άψογη και Άψυχη.
Ελεύθερα φυλακισμένη.
Καταδικασμένη.
Δε γνώρισε σκουλήκια διακορευτές.
Δεν έμαθε τα μυστικά τους.
Η Σάρκα δε φαγώθηκε από αγρίμια.
Το νερό δε κύλησε σε άδειες κόγχες.
Το χώμα δεν έγινε Σάβανο,
ούτε η Νύχτα κρασί για τα γυμνά οστά.
Η φωτιά δε μεταμόρφωσε.
Ο αέρας δε ταξίδεψε ποτέ.
Αυτό το σκυθρωπό πτώμα αγάπησα.
Κλεισμένο στη γυάλα.
Τόσο κοντά και τόσο μακρυά.
Να αρνείται την Ελευθερία της Αποσύνθεσης...



Υπέροχη Μελαγχολία

...Σαν μια συννεφιασμένη μέρα 
σε μια τρικυμισμένη ακτή.
Σαν ένα βιβλίο και μια φωτογραφική 
παρατημένα στη βροχή.
Σαν όνειρο καταδικασμένο εξ'αρχής.
Φαντασίες τρελών
και ένα Χαμένο Παρελθόν.
Χρώμα Γκρι.
Αληθινό. 
Να πάλλεται ανάμεσα στο Λευκό και το Μαύρο.
Ζωντανό και Νεκρό.
Το Παν και το Τίποτα.
Ζωή και Θάνατος.
Αληθινό....


Τετάρτη 16 Νοεμβρίου 2011

Gethsemane





Toll no bell for me father
But let this cup of suffering pass from me
Send me no shepherd to heal my world
But the Angel - the dream foretold
Prayed more than thrice for you to see
The wolf of loneliness in me
...not my own will but yours be done...


You wake up where's the tomb?
Will Easter come, enter my room?
The Lord weeps for me
But my tears fall for you



Another Beauty
Loved by a Beast
Another tale of infinite dreams
Your eyes they were my paradise
Your smile made my sun rise



Forgive me for I don't know what I gain
Alone in this garden of pain
Enchantment has but one truth:
I weep to have what I fear to lose
.
"I knew you never before
I see you never more
But the love the pain the hope O beautiful one
Have made you mine 'till all my years are done"



Without you
The poetry within me is dead...


Ναι. Ανέβασα Nightwish, μια από τις πρώτες μου αγάπες. Αυτό με κάνει "Χοντροντάντω"....;;;; ;)

Κυριακή 13 Νοεμβρίου 2011

Η Λαιμητόμος


 

      Κάπου ανάμεσα στο δάσος του ασυνείδητου και τη πολιτεία του πρέπει,
σε ένα χρόνο απροσδιόριστο, πάντα κάπου μεταξύ μέρας και νύχτας,
είναι στημένη η Λαιμητόμος.
      Ένας κόκκινος ήλιος τη φωτίζει δαιμονισμένα και κρύβει πάντοτε το αίμα που την λούζει.
Εκεί,  οδηγούνται οι ιδέες, τα όνειρα, οι ευχές, οι πόθοι και τα οράματα και εκτελούνται.
      Τα κομμένα κεφάλια τα θάβουν στη βάση της, ενώ τα κορμιά τα αφήνουν σε στοίβες άταφα,
και καθώς το αίμα στραγγίζει από μέσα τους και χύνεται στο έδαφος, ποτίζει τα κεφάλια...
Εκεί, στα πόδια της Καρμανιόλας, λένε οι τρελοί πως φυτρώνει η Τέχνη.




Τρίτη 8 Νοεμβρίου 2011

Θα σου φουσκώσω ένα μπαλόνι κόκκινο...


                   


"Αυτό το κόκκινο μικρό αερόστατο
είναι παλιά πληγή που αιμορραγεί."


(αυτό το τραγούδι δεν "ανήκει" σε εμένα. Όμως θα μπορούσε...)



                                

Δευτέρα 24 Οκτωβρίου 2011

Σημειώσεις ενός Αυτόχειρα.

"Κλείνω τα μάτια και βλέπω Φαντάσματα. Ανοίγω τα μάτια και είναι ακόμα εκεί...
Όσο και αν προσπαθώ, δεν μ'αφήνουν.
Κοιτάω πίσω. 
Ένα σάπιο μονοπάτι. 
Διαλυμένο.
Άσχημο.
Κοιτάζω μπροστά.
Ένα γκρίζος τοίχος. 
Τέλος Δρόμου.
Μακάρι να μπορούσα να τον γκρεμίσω, αλλά έχω κουραστεί.
Αυτά τα γόνατα δεν με βαστάνε πια, και τα χέρια κρέμονται άψυχα στο πλάι.
Έχω μείνει με ένα ερωτηματικό και πολλές απορίες.
Εγώ με οδήγησα σ'αυτό το μονοπάτι. 
Εγώ πρώτα απ'όλα... Και οι άλλοι.
Μακάρι να έβλεπαν πίσω από τα ρυπαρά πανιά που κρύβουν τη ψυχή.
Δεν υπάρχει κανένα κενό κουφάρι εκεί στο βάθος.
Ίσως η αποφορά της σήψης είναι στα ίδια τα μυαλά τους.
Κάποτε...
Κάποτε εκεί μέσα μαινόταν μια πυρκαγιά που ήθελε να τυλίξει και άλλους στην ορμή της.
Να κάψει την σάρκα, να χαϊδέψει τα οστά, να σκορπίσει τις στάχτες στον κρύο αέρα. 
Να δώσει φτερά.
Να ελευθερώσει ψυχές.
Μια φωτιά βαθιά κλειδωμένη στα σκοτάδια, αθέατη από Θεούς και Δαίμονες. 
Έπνιγε. Έκαιγε.
Αθέατη και εμφανής.
Τι τα θες όμως;
Λένε πως στο Κράτος των Τυφλών βασιλεύει ο Μονόφθαλμος...
Χωρίς τροφή, χωρίς πνοή η φλόγα μίκρυνε. 
Χάθηκε.
Ότι έμεινε δεν είναι παρά ένα καύκαλο, σακατεμένο.
Να στέκεται ηττημένο μπροστά στον τοίχο.
Να σωριάζεται στο χώμα.
Να κλαίει.
Ο κύβος ερρίφθη.

************* 

Βλέπω το πιστόλι με την άκρη του ματιού μου, πεταμένο εκεί, στην άκρη του τραπεζιού.
Πώς τραγουδάει το όνομά μου...
Πόσο ποθώ το ατσάλι του να γράψει τον επίλογο...
Η σφαίρα να διαπεράσει το κρανίο, σε μια κόκκινη βροχή.
Να δώσει λύτρωση.
Ο Αέρας.
Κάποιος ρούφηξε όλο τον αέρα απ'το δωμάτιο.
Δεν υπάρχει ήχος για ν'ακούσω.
Δεν υπάρχει οξυγόνο ν'ανασάνω.
Μόνο Ατσάλι, ατελείωτο ατσάλι.
Είναι βαρύ στο χέρι μου, παγωμένο το πιστόλι.
Πιο βαρύ απ'όσο το θυμόμουν.
Ο ήχος που κάνει καθώς το οπλίζω εκκωφαντικός.
Οι σκέψεις χορεύουν σαν τρελές και όμως τόσο καθαρές σαν κρύσταλλο, σε μια νηφάλια μέθη.
Η κάννη, τι σκληρή και κρύα που είναι, χτυπάει στα δόντια και πληγώνει τον ουρανίσκο και πονάει.
Γεύομαι μέταλλο.
Είναι το πιστόλι ή το αίμα;
... Ή και τα δυο...;
Από κάπου ακούγονται δαιμονισμένες τυμπανοκρουσίες... Τι ταιριαστό για την αυλαία που πέφτει!
Αρνούμαι να δεχτώ πως είναι η καρδιά μου!
Ιδρώτας που τρέχει σε ρυάκια στο μέτωπο, στο λαιμό, στο στήθος, πάνω από μια καρδιά που σφυροκοπάει.
Μια τελευταία ανάσα.
Τρεμάμενη.
Διάολε.
Η σκανδάλη είναι πιο σκληρή απ'όσο θυμόμουν και πώς να τη τραβήξω;
Υποχωρεί αργά.
Βασανιστικά.
Με κοροϊδεύει.
Δεν πάει άλλο...
Μια στιγμή.
Ένας αιώνας.
Δεύτερες σκέψεις;
ΟΧΙ.
Κρότος.
ΣΟΚ.
Κόκκινο Σκοτάδι.